Η φιλενάδα μου η Τραβηχτή, βλέποντας την τούρτα-σαγιονάρα του Treble θέλησε να στείλει στο αγαπημένο της μπλογκ, τις τρεις ευχές δηλαδή, την συνεισφορά της στην παρουσίαση των πιο πρωτότυπων γλυκισμάτων του εμπορίου.
Κι επειδή η Τραβηχτή έχει πληθωρική φαντασία και τεράστια καλλιτεχνική ευαισθησία, η αρτιστίκ αυτή φωτό της συνοδεύεται και από δύο βιντεοκλίπ που συμπληρώνουν άψογα και με πολύ άμεσο τρόπο το concept του ποστ.
And now, Τραβηχτή presents the show!
Κατηγορίες: Χωρίς κατηγορία
Συνοδεύεται από το παρακάτω κείμενο:
“Done for a welcome-home-from-your-Greek-vacation party”
Κατηγορίες: Χωρίς κατηγορία
Πόσα δώρα λαμβάνουμε στη ζωή μας που να μας δίνουν πραγματική ευχαρίστηση; Πόσα από αυτά εκφράζουν αυτόν που προσφέρει και αγνοούν τις επιθυμίες εκείνου που λαμβάνει και πόσα είναι εύστοχα και χρήσιμα για τον παραλήπτη; Πόσα είναι αληθινά δώρα και όχι δεσμεύσεις ανταπόδοσης ή σύμβολα υποχρέωσης;
Αν μπορούσαμε να κάνουμε στον εαυτό μας ένα πολύτιμο δώρο, ή αν το λαμβάναμε από κάποιον, ποιές Σκαιές Πύλες θα ήμασταν διατεθειμένοι να γκρεμίσουμε για να το απολαύσουμε πραγματικά;
Αν η Κασσάνδρα μας προειδοποιούσε πως το δώρο έκρυβε κάποιον κίνδυνο, τί θα επικρατούσε; Η λογική ή το συναίσθημα της επιθυμίας;
Θα λαμβάναμε υπόψιν την πονηριά που εξ ορισμού κρύβει μέσα του ο Οδυσσέας ή θα δεχόμασταν τον Δούρειο Ίππο με ανυποψίαστη χαρά;
Μετά τον Αχιλλέα και τον Πάτροκλο, θα μπορούσε άραγε κάποια Ελένη να αποτρέψει το κακό ή μήπως προς χάριν της ιδέας της θα αψηφούσαμε κάθε κίνδυνο;
Οι Αχαιοί και οι Τρώες δεν συμφιλιώθηκαν ποτέ. Απλώς συνέχισαν να πολεμούν μέχρι να αναδειχθεί ο οριστικός κυρίαρχος της Τροίας. Το δώρο ήταν άδωρο.
Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να μεταφέρουμε ένα μήνυμα χαρίζοντας ένα δώρο. Οι Δούριοι Ίπποι έχουν άπειρα πρόσωπα.
Το ερώτημα είναι τί είμαστε διατεθειμένοι να χάσουμε για να κερδίσουμε τελικά αυτό που θεωρούμε ως υπέρτατο αγαθό.
Επίσης, ποιο μπορεί να είναι το υπέρτατο αγαθό για τον καθένα;
LUV: The Trojan Horse
(φωτογραφίες από http://www.fotosearch.com/photos-images/trojan-horse.html )
Κατηγορίες: Χωρίς κατηγορία
Και μιας και για τα κορίτσια τα είπαμε όλα, ή τέλος πάντων αρκετά για να θεωρηθεί προς το παρόν λήξαν το θέμα, καιρός να μιλήσουμε γι’ αγόρια. Ποιος είναι ο γοητευτικότερος άντρας και γιατί;
(Τραβηχτή, αφιερωμένο σούπερ εξαιρετικά, as you have a great taste in men)
(φωτογραφία Αλ Πατσίνο)
Κατηγορίες: Χωρίς κατηγορία
Υπάρχουν μέρη που αγαπήσαμε πολύ και που μέσα τους ζήσαμε σημαντικές στιγμές της ζωής μας. Ένα δωμάτιο, ένας κήπος, ένα βαγόνι τρένου, ένα νησί, μια παραλία, μια ώρα απόλυτης σιωπής, μια στιγμή γέλιου, το τοπίο ενός βλέμματος.
Αξέχαστες τοποθεσίες που θα καταλαμβάνουν για πάντα έναν προσωπικό τους χώρο στα εγκεφαλικά μας κύτταρα.
Υλικές ή άυλες, συγκεκριμένες ή αφηρημένες, οι μυστικές κρυψώνες της μνήμης μας θα είναι για πάντα εδώ και θα μας συντροφεύουν πιστά όταν θα χρειαστεί να τις ανακαλέσουμε.Όλοι έχουμε έναν κρυφό παράδεισο που περιμένει να του κάνουμε νόημα να μας πλημμυρίσει. Ενδέχεται μάλιστα αυτός ο κρυφός τόπος να είναι και ο τελικός προορισμός μας, καθώς ο άνθρωπος γεννήθηκε για να κατορθώνει να αγγίξει στο τέλος την δική του, προσωπική ευτυχία.
(Για σένα, This_Heat22, για να μην ξεχνάς…)
Κατηγορίες: Χωρίς κατηγορία
Ετικέτα: Στο νησί των Φαιάκων
Κατηγορίες: Χωρίς κατηγορία
Είναι απόγευμα, μέσα Οκτωβρίου. Ένα μικρό κοριτσάκι στέκεται στο παράθυρο του υπνοδωματίου των γονιών της. Είναι οκτώ χρονών και ολομόναχη μέσα στο σπίτι. Κοιτάζει τη βροχή να πέφτει στο απέναντι οικόπεδο που κάθε άνοιξη γεμίζει κίτρινες μαργαρίτες. Τώρα είναι έρημο.
Το σπίτι είναι άσπρο με κόκκινα κεραμίδια κι έχει ένα μεγάλο κήπο γεμάτο λεμονιές και πορτοκαλιές. Στα παρτέρια υπάρχουν φυτεμένοι κρίνοι και μενεξέδες.Το κοριτσάκι στέκεται για πολλή ώρα και παρατηρεί το τοπίο.
Η βροχή πέφτει βίαια, σαν πέτρα που τρίβεται από τον ουρανό. Οι σταγόνες της μοιάζουν με ψήγματα ενός τεράστιου βράχου που ζυγίζει αμέτρητα κιλά και τρίβεται σιγά σιγά παράγοντας αιχμηρές βελόνες. Από το βάθος του ορίζοντα ακούγονται άναρθρες κραυγές που καταλήγουν μέσα στο κεφάλι της θαμπά, σαν οχλοβοή.
Το βάρος του ουράνιου βράχου κάνει το κοριτσάκι να ασφυκτιά καθώς νιώθει τα κομμάτια του να πέφτουν νοερά πάνω της. Παράλληλα με τις στάλες-βελόνες, οι υπόκωφες κραυγές συνεχίζουν να πέφτουν από τον ουρανό ορμητικά. Το δωμάτιο γεμίζει πανικό.
Η σκηνή αυτή την ακολουθεί από την πρώτη μέρα της ζωής της, που κατά τ’άλλα την έζησε αυτή καλά κι εμείς καλύτερα.
(Ένα -όχι και πολύ παιδικό- παραμύθι για το mauvais garçon που δεν θέλει να μεγαλώσει)
…………
(Φωτογραφία Edward Munch “The scream”)
Κατηγορίες: Χωρίς κατηγορία
Ετικέτα: Παραμυθίες
Με λένε Μαρία Βρυξέλλα Αντουανέτα, είμαι ροζ και ντελικάτη κι αγαπώ την κρέμα σαντιγί. Μια μέρα ο βασιλιάς είχε γενέθλια. Θέλησα να του φτιάξω ένα γλυκό για να του κάνω έκπληξη, γιατί κάθε χρόνο στα γενέθλιά του νιώθει κάπως accablé par le temps qui fuit και του μπαίνουν διάφορες ιδέες στο νου, τις οποίες δεν εκτιμώ καθόλου.
Για να ξεκολλήσω λοιπόν το μυαλό του από το χρόνο που περνά και χάνεται, σκέφτηκα να το παραγεμίσω με κρέμα φράουλα και ζάχαρη άχνη. Και γενικώς με παράλογες ιδέες.
Έπρεπε να βάλω τα δυνατά μου, ο βασιλιάς είχε δοκιμάσει όλα τα γλυκά του κόσμου, άρα το δικό μου όφειλε να είναι κάτι διαφορετικό, ένα drama queen γλυκό για απαιτητικούς ουρανίσκους. Και αρκετά παράλογο, βέβαια, ώστε να του αποδείξω γι’ άλλη μια φορά πόσο τυχερός είναι που με παντρεύτηκε!
Έψαξα παντού, σε όλα τα βιβλία μαγειρικής του παλατιού, ρώτησα μία προς μία τις κυρίες των τιμών –άχρηστα κορμιά όλες τους, μόνο να τρώνε και να ράβονται ξέρουν- έγραψα στην ξαδέλφη μου την αυτοκράτειρα Ιρίνα που ζει στη Ρωσία και γνωρίζει καλά τα μυστικά της κουζίνας και των γεύσεων, δωροδόκησα τον μάγειρα του γειτονικού Βασιλείου, αλλά τίποτα. Καμιά συνταγή δεν είχε κάτι το ξεχωριστό για μένα, ήταν όλες βαρετές και δοκιμασμένες.Με έπιασε αγωνία, έτρεχα έξαλλη πάνω κάτω σε ολόκληρο το παλάτι προσπαθώντας να βρω μια κάποια λύση. Τίποτα…
Η μέρα της γιορτής πλησίαζε επικίνδυνα κι εγώ καθόμουν με σταυρωμένα χέρια κι αναρωτιόμουν ποιο είναι το καλύτερο παντεσπάνι και ποια κρέμα θα ταίριαζε με την ξεχωριστή γεύση που ήθελα να δώσω στο πόνημά μου. Έπαιζα την τιμή μου και τη ζωή μου κορώνα γράμματα, έπρεπε λοιπόν να βρω εγκαίρως το σωστό νόμισμα.
Η λύση ήρθε εξ ουρανού ή, για να ακριβολογώ, από το στόμα της καλύτερής μου φίλης σε ολόκληρο Βασίλειο, της Μπέμπα Μπλανς. Η Μπέμπα αγαπά πολύ την κρέμα βανίλια και την καραμέλα, γι’ αυτό και υιοθέτησε αυτό το τόσο καλλιτεχνικό ονοματεπώνυμο.
Εκεί που συζητούσαμε για τις τελευταίες τάσεις της μόδας και για την τεράστια κούραση που μας δημιουργούσε η καθημερινή ρουτίνα μας, της εξομολογήθηκα το ένοχο μυστικό μου κι εκείνη αναφώνησε:
-Μα ξέρω τι χρειάζεται στο βασιλιά! Ένα γλυκό με ψεύτικη καραμέλα! Αυτό θα σε σώσει!
Αυτό το κορίτσι ξέρει να με εκπλήσσει. Την κοίταζα άναυδη απορώντας τι σκέφτηκε πάλι.
Η Μπέμπα μου περιέγραψε τη συνταγή ενός totally decadent cake, το μυστικό του οποίου κρυβόταν όχι τόσο στην αυθεντική γεύση του όσο στην αυθεντική απάτη που κρυβόταν στα υλικά του. Η γνωστή δαιμόνια κι ανεξάντλητη Μπέμπα! Είχα βρει επιτέλους αυτό που ονειρευόμουν! Ένα top γλυκό που θα δοκίμαζε για πρώτη φορά ο βασιλιάς και θα μαγευόταν χωρίς καν να ξέρει γιατί.
…………………….
Υλικά
Ενάμισι πακέτο μπισκότα Speculoos – Μισό κεσεδάκι μαλακό βούτυρο light – Μια κρέμα γάλακτος πολύ παγωμένη – Τέσσερις κουταλιές ζάχαρη άχνη – Τρεις παραγινωμένες μπανάνες – Δύο κουτιά ζαχαρούχο γάλα σε κονσέρβα – Ένα μικρό ποτηράκι cognac
Εκτέλεση
Αλέθουμε τα μπισκότα στο μίξερ μέχρι να γίνουν σκόνη. Μετά τα ζυμώνουμε στο χέρι με το βούτυρο και προσθέτουμε το κονιάκ. Στρώνουμε αυτή την μαλακή αλλά όχι ρευστή ζύμη σε ένα στρογγυλό ταψί και το βάζουμε στο ψυγείο να δέσει.
Σε μια κατσαρόλα βράζουμε τις δυο κονσέρβες γάλα για δύο ώρες. Ούτε λεπτό λιγότερο. Τις κονσέρβες τις βράζουμε κλειστές, κι όταν περάσουν οι δύο ώρες τις βγάζουμε και περιμένουμε να κρυώσουν γιατί αν δοκιμάσουμε να τις ανοίξουμε αμέσως θα μας ακούσει όλο το παλάτι.
Πάνω στη ζύμη απλώνουμε μια στρώση ροδέλες μπανάνας κι από πάνω περιχύνουμε τις δυο κονσέρβες γάλακτος, που ως εκ θαύματος έχουν γίνει καραμέλα. Ψεύτικη καραμέλα, φυσικά, εξ ου και η ιδιαιτερότητά της.
Ακριβώς από πάνω απλώνουμε άλλη μια στρώση ροδέλες μπανάνας και στο τέλος καλύπτουμε την επιφάνεια του καλλιτεχνήματος με την σαντιγί που έχουμε ετοιμάσει προηγουμένως χτυπώντας την κρέμα γάλακτος με τη ζάχαρη άχνη. Για τους τεμπέληδες αυλικούς υπάρχει και έτοιμη σαντιγί, με την οποία δεν έχω κανένα απολύτως πρόβλημα, εννοείται.
………………………
Στη λαμπερή γιορτή του Βασιλιά η Μπέμπα κι εγώ σερβίραμε το γλυκό-απάτη πάνω σε κρυστάλλινη πιατέλα και φυσικά η αίσθηση που έκανε ακούστηκε σε ολόκληρη τη χώρα. Ο ουρανός γέμισε με καραμελέ βεγγαλικά και στους δρόμους ξεχύθηκαν λαχταριστά σιρόπια με εξωτική γεύση μπανάνας. Ο κόσμος παραληρούσε από γαστριμαργική ευτυχία και στα στόματα όλων ήταν ζωγραφισμένα LSD ζαχαρωτά χαμόγελα.
Το παραλήρημα της κρέμας σαντιγί σε συνδυασμό με την fausse καραμέλα σκλάβωσε μεμιάς τον Βασιλιά, ο οποίος εκδήλωσε την ευγνωμοσύνη του χαρίζοντας στο λαό του μια ολόκληρη μέρα αργίας την οποία αφιέρωσε σε εορταστικές εκδηλώσεις και άλλες απολαυστικές ακρότητες.
Σε μένα χάρισε τη ζωή και κάποια καινούρια δικαιώματα και αυτό με κάνει να σκέφτομαι πως ο έρωτας περνά, πράγματι, πρώτα από το στομάχι, ακόμα κι αν δεν κρατά αιώνια.Τη ζωή μου και τα δικαιώματά μου μπορώ να τα χαρώ ξέγνοιαστη μέχρι του χρόνου την ίδια μέρα.
Τότε θα κληθώ εκ νέου να κερδίσω χάρη και να κρατηθώ για τις επόμενες 365 μέρες μακριά από τη γκιλοτίνα…
Κατηγορίες: Χωρίς κατηγορία
Το φετινό μου πάρτυ γενεθλίων λέω να το αναθέσω στην Torture Garden Production Agency
Γιατί αλήθεια αυτή την βαλεντίνικη γιορτή φέτος την διασκέδασα πραγματικά!
Μα τι σούπερ φάτσες!
και μετά
“……soft as the snow, eyes in the sunlight…..”
Κατηγορίες: Χωρίς κατηγορία
- «Μα είναι δυνατόν να πιστεύεις πως οι άνθρωποι αυτοκτονούν από έρωτα;» Ναι, είναι.
- …and there was trouble taking place… Lemon, ευτυχία Αυγούστου που επιπλέει σε νυχτερινά μαντζούνια. Κούνιες και συμπάθεια.
- «Αν πάλι σε δω ξανθιά μπορεί να είναι το πολυπόθητο σοκ που χρειάζομαι για ν’ αλλάξω εαυτό και συνήθειες.»
- Οι Cocorosie τραγουδούν το «Turn me On» στο Cirque Royal και χορεύουν μεταξύ τους. Η Αντέλα κι εγώ ψάχνουμε τρόπους αυτοκτονίας ζώντας μια virtual post co(itum)ncert ευδαιμονία.
- «Τι λέει το ρεφραίν;» -«Λέει: Oh, you don’t mean nothing at all to me…». Ζαλάδα.
- Το κτίριο διατίθεται. Οδός Αθηνάς, απόγευμα, τέλη Δεκέμβρη, κίνηση.
- Ονειρεύτηκα ένα νησί με λευκά σπίτια ζωγραφισμένο πάνω σ’ έναν τεράστιο καμβά. Μπήκα μέσα στον πίνακα κι άρχισα να κάνω βόλτες στα έρημα σοκάκια. Κατά τ’ άλλα ονειρεύομαι γκάλοπ.
- Γεια σου Ρένη. Μού’ χεις λείψει. Όταν βλέπω την P.J. σκέφτομαι εσένα. Φιλί.
- «Αυτή την καρδιά να την κρατήσεις γιατί μου τη στέρησα.» Το μεγαλείο της αθωότητας πίσω από μια χάρτινη ζωγραφιστή καρδούλα.
- Who by fire ή The first five minutes after violent death;
- Πού έβαλα το χαρτάκι με την playlist που βούτηξα από τη συναυλία των Calla;
- Η γνωριμία της χρονιάς: Η Χαρούμενη Θλίψη της ερήμου στο Facebook. Ποπ ιστορίες.
- Τα αισθήματα δεν υπονοούνται, είπε η γυναίκα που ξέρει να παίρνει.
- Χαράματα Τετάρτης, ο χρόνος έχει χάσει τη φυσική ροή του, μοιάζουν σαν να ενώθηκαν σε μία όλες οι μέρες του Φλεβάρη.
- Ο Άρης που έφυγε με έπεισε πως τα αδύνατα είναι δυνατά αν και καμιά φορά αναρωτιέμαι.
- Η παραλία Λουτρακίου πρωταγωνιστεί στις νύχτες του Βορρά. A smashing hit.
-« Κωσταντή, τι θέλεις να σου φέρει η θεία Τζούμπα;» -«Γλυκό-γλυκό.» Λιγώνομαι.
- Ο Άγιος Ψαλιδοχέρης πραγματοποιεί τρεις ευχές σε όσους τον πιστεύουν και σκορπίζει στους δρόμους χάρτες για το POP.
- «Αν θέλεις να γίνω έτσι γίνομαι, αλλά να ξέρεις πως θα αδειάσω.» Να μην αδειάσεις, Ιωάννα. Απλώς άρχισε να ζωγραφίζεις.
- «Μιλάγαμε για σένα.» -«Τι λέγατε;» -«Πως είσαι αδερφομάνα.» Μάλιστα.
- Ο Don Julio σκότωσε μ’ αυτό τη Heradurra, την όμορφη τεκίλα του γιατί τον εμεθούσε.
- Οδηγίες για να καυτηριάσετε με μια και μοναδική πρόταση τη χαρά του πλησίον σας. Από την καθηγήτρια του καυτηριασμού, Ε.Φ. Άμεσο αποτέλεσμα, φθηνές τιμές.
- Σχέδια για το προκάτ εξοχικό που θα φιλοξενήσει τα ποτήρια μας στη βεράντα του φέτος το καλοκαίρι. Η Λυδία κι εγώ θα λείπουμε συχνά λόγω διαφοράς ηλικίας και στόχων.
- Σε ποιους ανήκει η Κέρκυρα;
- Ψάχνω συνταγές για κοτόπουλο Tika Masala κι ονειρεύομαι τη Βομβάη, τα μπαχάρια της και διάφορους ιπτάμενους μωβ ελέφαντες που πάνε βόλτα στο φεγγάρι.
- Το μπλε ζευγάρι του Σταθόπουλου αλληγορία για ένα καλύτερο μέλλον. Να ελπίζω;
- Σε έναν τοίχο στη Βαρκελώνη κάποιος έγραφε πως όλα γίνονται πολύ γρήγορα.
- Λατρεύω τις βόλτες στο κρύο. Κυρίως να τις σκέφτομαι. Πάμε μια σκέψη, Γιάννη;
Plaid: Eyen
(φωτογραφία από τον “Ανδαλουσιανό Σκύλο” του Λιουίς Μπουνιουέλ)
Κατηγορίες: Χωρίς κατηγορία
Ετικέτα: Προσωπικά κι απρόσωπα
 | Theorema στο Χριστουγεννιάτικα μη με λ… |
 | koukouvagia στο Χριστουγεννιάτικα μη με λ… |
 | Spy στο Χριστουγεννιάτικα μη με λ… |
 | vinumbonum στο Χριστουγεννιάτικα μη με λ… |
 | kleine wolke στο Χριστουγεννιάτικα μη με λ… |
