Ουδέν κρυπτόν υπό τον ήλιον, είπε…

 

 

 

 

Χτες το βράδυ το φεγγάρι έμοιαζε με λευκή ακρούλα από παιδικό νυχάκι μέσα στο μαύρο ουρανό. Ένα καθησυχαστικό φεγγαράκι που δεν έφεγγε να περπατώ.

Το μικρό αγόρι μού παρουσίασε την καινούρια αυτοσχέδια παράστασή του χοροπηδώντας πάνω στο κρεβάτι μου. Το καμάρι του αφορούσε κυρίως την προκλητική αύρα ενηλικίωσης που περιείχαν οι στίχοι του τραγουδιού του και την έκπληξή μου που ο νους του φτάνει μέχρι εκεί.

 

Το δέντρο έξω από το παράθυρό μου μοιάζει με ιστό αράχνης. Τα γυμνά κλαδιά του δεν λένε να μπουμπουκιάσουν. Στη χώρα των πάγων οι εποχές αργούν πολύ.

 

Κυριακή απόγευμα, συννεφιά εναλλάξ με ήλιο, οι ώρες περνάνε αργά και ήρεμα, η έκπληξη καραδοκεί. Τελικά έρχεται με τη μορφή μιας αιωνόβιας επιβεβαίωσης που κάθε φορά μοιάζει με καινούρια παρόλο που επαναλαμβάνεται αυτούσια σαν πολυφορεμένο παλτό. Μου αρκεί και την αποζητώ πάντα σαν να μην την έχω ξανασυναντήσει ποτέ.

 

Με εκπλήσσει ο εαυτός μου που μπορεί ακόμα να (μου) κάνει εκπλήξεις.

-«Δεν την θέλω σπίτι μας» -«Γιατί; Ένα πιάτο φαΐ τσιγκουνεύεσαι;» – «Όχι. Απλώς δε γουστάρω πολλές παρτίδες». «Φύγε από το σπίτι μας τότε. Άντε στο δικό σου». Τσαντίλα.

Η φωνή στο τηλέφωνο ξεχείλιζε από αγάπη. Στις μισοαρθρωμένες λέξεις του διέκρινα την πεμπτουσία της ζωής μου. Την απόλυτη επιβεβαίωση πως μερικά πράγματα δεν αλλάζουν ποτέ. Μερικά αισθήματα επίσης. Άκουσα περισσότερα από όσα είπε, γιατί μου έστειλε σαν πιστολιά όλα όσα ήθελε να καταλάβω.

 

-«Μετακόμισες;» -«Μετακόμισα και το’ χω ρίξει στο ντεκό. Είμαι χωρίς δουλειά αλλά δε μασάω –συνηθισμένα τα βουνά στα χιόνια. Ψάχνομαι γενικώς και διάγω βίο (όσο το δυνατόν πιο) ειλικρινή». Αυτός ο άνθρωπος μου έδειξε πώς μπορούμε να ξεγελάμε το χρόνο και να τον πείθουμε πως δεν περνάει πια.

 

Θέλω να πάω επίσκεψη στην πλατεία Μαβίλη με φοντανάκια και λικέρ. Να με κεράσουν τούρκικο καφέ με άρωμα τριαντάφυλλο και ασορτί λουκούμι, να βολευτώ μέσα σε έναν άνετο καναπέ και να περάσω ένα ολόκληρο απόγευμα ανταλλάσσοντας λέξεις με φίλους που νοστάλγησα. – «Άντε, έλα!».

 

-«Mayo: I feel blind!». Ένα μήνυμα που χτυπάει ξαφνικά μέσα στη νύχτα με διακτινίζει μέσα από την οθόνη του κινητού μου στον πλανήτη της λευκής ευτυχίας.

 

Σε ποιον ανήκει η Κέρκυρα;

 

Κάθε πρωί ξεκινώ έχοντας την παράλογη αίσθηση πως βρίσκομαι μέσα σε ένα τρενάκι που κάνει κύκλους στο λούνα παρκ. Η διαδρομές είναι τόσο ίδιες που πια δεν τις βλέπω. Φτάνω στον προορισμό μου κι αναρωτιέμαι πώς τα κατάφερα, αφού ποτέ δεν μετακινούμαι, αφού πάντα παραμένω ακίνητη. Κάτω από τον ίδιο γιαουρτένιο ουρανό. Η ζωή μου σε replay.

 

«Σαν καράβι η ανάσα σου

Πάνω σε λευκό κύμα γλιστρούσε

Θυμάμαι που άκουγα τον άνεμο να φυσά

Από τις όμορφες γωνίες του σώματός σου

Κρυστάλλινα δάκρυα στ’ αυτιά μου η φωνή σου

Να μου θυμίζει πώς υπήρξα

Και να με πείθει αργά αργά

Πως οι στιγμές έρχονται και φεύγουν στην ώρα τους

Πως κι ο Παράδεισος γερνάει».

 

Έτσι είπε.

 

Θέλω να μαζέψω μαργαρίτες. Χρειάζομαι επειγόντως ένα ταξίδι στο λιβάδι της παιδικής μου ηλικίας. Εκεί βρίσκω πάντοτε αυτό που ψάχνω, μόνο που με τα χρόνια οι αλλεργίες μου χειροτερεύουν.

 

Άνοιξε το καλύτερο μουσικό μπλογκ του κόσμου. Ονομάζεται manicautumn.blogspot.com και είναι ροζ. Λειτουργεί και ως εγκεφαλική καραμέλα. Brain Candy -Try it.

 

Οι ιστορίες του κυρίου Κ. είναι ένα μυστήριο που ελπίζω να μην σταματήσει ποτέ. Τουλάχιστον ως το Πάσχα, που θα αρχίσει να ζητάει μαγειρίτσα κι ίσως ξεχάσει για λίγο τον ιστό.

 

Φιλιά στο κορίτσι που ντρέπεται να μου μιλήσει. Πολλά φιλιά. Κι αγάπη.