Now my work is none of my business

Πέρασε η εβδομάδα των Δευτέρων της ξηρασίας και βρέθηκα ξαφνικά στα εύφορα χωράφια της Παρασκευής. Πέταξε σαν το σπίνο ο καιρός, ούτε που τον κατάλαβα, τόσο μικρούλης που έγινε τελευταία. Μια μέρα αντικαθιστά αίφνης ολόκληρη την εβδομάδα και μου ρίχνει μια κλωτσιά προς το μέλλον. Μακάρι να πέσω στα μαλακά.

-”Πρόσεξε, Ζ. Περνάς με κόκκινο!” -”Δεν είναι κόκκινο. Απλώς μια εντύπωση είναι…”. Ασχολίαστο.

Ζέστη και συννεφιά, ο καιρός γκρινιάζει και ζηλεύει τα ταξιδιάρικα πουλιά που του ξεφεύγουν για τις ζεστές χώρες. Αεροπλάνα διασχίζουν τον ουρανό με τη συχνότητα που οι μύγες κολλάνε πάνω σε ένα ξεχασμένο καρπούζι το καλοκαίρι. Τα σύννεφα παραμερίζουν και τότε ο ήλιος προβάλλει λαμπερός.

Είμαι χαρούμενη. Με περιμένει το ωραιότερο μέρος του κόσμου να ακούσω την τραγουδιστή γλώσσα του, να καλημερίσω τους αλλόκοτους κατοίκους του, να αφήσω την πόρτα μου ανοιχτή στους περίεργους περαστικούς, να χαρώ τα δροσερά νερά του και να απολαύσω τα φρουτένια λικέρ του κάτω από τις οξιές της πλατείας. Δεν γεννήθηκα ούτε μεγάλωσα στην Κέρκυρα, είναι όμως η πατρίδα μου.

Πατρίδα είναι άραγε οι επιλογές μας ή η καταγωγή μας;

Προχτές άκουσα την ιστορία ενός δικηγόρου που πέρασε πολλά χρόνια της ζωής του σπουδάζοντας, κάνοντας διδακτορικό και δουλεύοντας σε ένα γνωστό δικηγορικό γραφείο στο Παρίσι. Ένα πρωί ξύπνησε, βγήκε στους μποτιλιαρισμένους δρόμους, έφτασε στο γραφείο του, άνοιξε τα χαρτιά του, τα κοίταξε κι αναρωτήθηκε: μα τι σκατά κάνω εγώ εδώ μέσα;

Έτσι, έγινε κηπουρός. Αυτό που ονειρευόταν πάντοτε. Έκτοτε είναι ο πιο περιζήτητος κηπουρός της περιοχής, κι όπως είπε, είναι ένας απολύτως ευτυχισμένος άνθρωπος.

Μα τι σκατά κάνω εγώ εδώ μέσα;…

Η εσώτερη φωνή που με βρίσκει πάντα στα δύσκολα και ηχεί στεντόρια στα αυτιά μου, μου απαντά: “Προς το παρόν, φεύγεις. Όλα αυτά ας τα σκεφτούμε αργότερα”.

Μήπως όμως οι πολλές αναβολές κάνουν το γλυκό να χαλάει; Μήπως κάνουν ξύδι το κρασί; Μήπως αργήσω;…

Μια συνάδελφος μου έστειλε ένα μέηλ όπου μου έλεγε: “Πέρνα καλά, ξέχνα τη δουλειά και τα ντοσιέ σου, φύγε κι όταν γυρίσεις όλες οι εκδόσεις σου θα σε περιμένουν έτοιμες πάνω στο γραφείο σου, μην ανησυχείς. Από αύριο δεν υπάρχουμε για σένα. Μετά από δύο μήνες να μας ξαναθυμηθείς. Τώρα η δουλειά σου is none of your business“.

Ακόμα χαμογελάω…

Θέλω χαϊδευτικές νυχτερινές μουσικές και ποτά σε χαμηλά ποτήρια, ζεστά μεσημέρια με καρπούζι και τάβλι, μαστίχα υποβρύχιο με τούρκικο καφέ, ίχνη από ποτήρια νερού στο μαρμάρινο τραπέζι, μυρωδιά αντιηλιακού στην παραθαλάσσια ξαπλώστρα, χάρτινες ιστορίες πίσω από τα γυαλιά ηλίου, φρουτοσαλάτες με γιαούρτι χωριάτικο και κρύα νερά στα αραβικά μου ποτηράκια, πολύχρωμα ραντάκια και πέδιλα στα καντούνια, ορτανσίες στα στενά και άρωμα από επτανήσια γιασεμιά πίσω από χτιστούς φράχτες, προσκύνημα στον Άγιο και λιτανεία με φιλαρμονικές να τριγυρνούν εδώ κι εκεί, το μεγάλο σχολικό χάρτη μου στον τοίχο, μικρά φοιτητικά στέκια για να κλέβω ιστορίες κρυφακούγοντας τους διπλανούς, ανοιχτά παράθυρα για να ρίχνω λαθραίες ματιές στις ζωές των άλλων, ηλιοβασιλέματα στον Πέλεκα και μπάνιο στο Σιδάρι.

Καμιά φορά σκέφτομαι πως τα πράγματα μπορεί να είναι πιο όμορφα όταν τα ζωγραφίζω στο μυαλό μου παρά όταν τα ζω κανονικά.

“Να το προσέξεις αυτό”.

“Θα το προσέξω η απρόσεχτη”, είπα και συνέχισα να ονειροπολώ με την ησυχία μου.

Δεν θα χαθούμε. Θα έρχομαι συχνά και θα σας διηγούμαι νέα μου. Το ίδιο περιμένω κι από εσάς.

Καλό καλοκαίρι, με πολλές ευχές, από τις τρεις ευχές!

Η εβδομάδα των Δευτέρων

Το πιο όμορφο μπουκέτο της χρονιάς. Όχι και το πιο αγαπημένο μου, όμως. Η ομορφιά είναι δύναμη, μπορεί όμως, μετά τον εντυπωσιασμό,  να εξασφαλίσει αγάπη;

Το πιο αγαπημένο μου αποτελούνταν από μερικά απλά λευκά τριαντάφυλλα. Μαράθηκαν μέσα σε τρεις μέρες. Παρόλο που αναγκάστηκα να τα πετάξω συνεχίζω να τα αγαπώ. Κι ας μην ήταν τόσο όμορφα ή τόσο ανθεκτικά. Τα σκέφτομαι με τρυφερότητα.

Αυτή η βδομάδα ήταν γεμάτη Δευτέρες. Δεν είχε άλλη μέρα. Όλες οι μέρες είναι Δευτέρα. Μια Δευτερα που επαναλαμβάνεται. Τσαγκαροδευτέρα σε replay. Τελείωνε!

Επαναλαμβάνοντας πολλές φορές μια λέξη την κάνουμε να χάνει τη σημασία της. Επανέλαβα πολλές φορές τη λέξη “Δευτέρα” και τελικά δεν σήμαινε τίποτα. Κενοί ήχοι. Κενά νοήματα. Επανάληψη μήτηρ λησμονιάς.

Το μικρό λιοντάρι της ζούγκλας θέλει να περάσει το καλοκαίρι του μαζί μου. Ξέρει πώς να με κάνει να μην του χαλάω χατήρι. Υποκύπτω στη γοητεία και στους ευέλικτους χειρισμούς του εν γνώσει μου. Δεν μπορώ να αντισταθώ στις χαριτωμένες εκδηλώσεις διεκδίκησης και στα τσαλιμάκια του. Αν κάποιος θέλει να εξηγήσει το νόημα της φράσης “παίζω κάποιον στα δάχτυλα” μπορεί να με χρησιμοποιεί ως παράδειγμα.

Let’s play master and servant and then let’s play the piano.

36 φωτογραφίες ευτυχίας και ξεγνοιασιάς διέσχισαν την Ευρώπη και κατέληξαν στη Μεσόγειο. Τις έχωσα όλες μαζί προσεκτικά σε ένα πράσινο μπουκάλι και τις έστειλα στο καλό. Στο καλύτερο της ζωής μου, για την ακρίβεια.

Αναμένω τη συνέχειά τους. Την ελπίζω. Την εύχομαι. Θα έρθει. Σου το υπόσχομαι.

Το φετεινό ολοκαίνουριο καλοκαίρι το έχω ακούσει, μα δεν το έχω δει. Όλοι μιλάνε γι’αυτό κι εγώ συνεχίζω να το φαντάζομαι, καυτό και κατακίτρινο, αλμυρό και μεθυσμένο. Είμαι μάστορας στις φαντασιώσεις. Αυτό μου έχει κοστίσει πολλάκις σε πραγματική ζωή.

Διορθώνομαι σιγά σιγά. Μεγαλώνω. Η παλιά χαρά έκανε φτερά και τη θέση της πήρε κάτι που μοιάζει με προεόρτια σχεδόν σοφίας. Αν ήμουν Θεός, εκτός από άδικος, θα παρέμενα και για πάντα ανήλικος.

“Νιώθουμε πως είμαστε επισκέπτες στο σπίτι μας και σε λίγο θα φύγουμε”. Τι να προσθέσει κανείς;

Τελειώνει και αυτή η Δευτέρα. Η αυριανή έμεινε κι ελπίζω τότε να ξεκολήσει το ημερολόγιο και όλες οι μέρες να γίνουν Σάββατο. Κατά προτίμηση, Σάββατο βράδυ.

Καλό βράδυ.

Chocolate is Better than Sex

Chocolate is Better than Sex-Chocolate is Better than Sex-Chocolate is Better than Sex-Chocolate is Better than Sex-Chocolate is Better than Sex-Chocolate is Better than Sex-Chocolate is Better than Sex-Chocolate is Better than Sex-Chocolate is Better than Sex-Chocolate is Better than Sex…

Chocolate is Better than Anything!

Η εποχή των καφέδων

Όμορφος, ευωδιαστός, φιλικός και αφυπνιστικός, ο καφές στάθηκε δίπλα μου σαν καλός φίλος από τότε που πέρασα το κατώφλι της εφηβείας. Σε κάθε μορφή, με διάφορα αρώματα, όλες τις ώρες της ημέρας ένας καφές είναι σίγουρα αναγκαίος. Μια φίλη Ιταλίδα μου έλεγε πως ο καφές πρέπει να πίνεται μονορούφι, μπαμ και κάτω, εγώ διαφώνησα και της είπα πως ο καφές δεν είναι όργανο ή μέσον, είναι απόλαυση, ιεροτελεστία, συντροφιά. Γέλασε και σχολίασε πως εμείς οι Έλληνες όλα ανάποδα τα κάνουμε.

Η έσχατη ανακάλυψη: Καφές με άρωμα ούζο, τριαντάφυλλο, μαστίχα. Τρεις εξαιρετικές γεύσεις αρωματίζουν τον κλασσικό τούρκικο καφέ και του προσδίδουν ένα μαγικό άρωμα που σίγουρα δεν αφήνει ασυγκίνητους τους λάτρεις του θαυμαστού αγαθού. Αν συνοδευτεί με το ανάλογης γεύσης λουκουμάκι και κρύο νερό, τότε οι ουρανοί χαμογελούν!

Η Ιταλίδα φιλενάς επιμένει: ο γνήσιος καπουτσίνο δεν φτιάχνεται ποτέ με κρέμα σαντιγί. Πρέπει να φτιάχνεται μόνο με αφρόγαλα, καλά χτυπημένο, και να πασπαλίζεται ίσως με λίγη σκόνη σοκολάτα, αλλά κι αυτό καταχρηστικά. Ο κλασσικός ιταλικός καπουτσίνο είναι μάλλον σκέτος.

Ο εσπρέσσο πρέπει είναι πάντοτε μάρκας illy, γιατί αυτός είναι καλύτερης ποιότητας, κι έχει συγκεκριμένο φλυτζάνι και μέγεθος. Διπλός εσπρέσσο πίνεται μόνο σε δύσκολες στιγμές, βλέπε εξετάσεις ή ολονυχτίες. Ποτέ γάλα στον εσπρέσσο, λένε οι ειδικοί -μόνο λίγη ζάχαρη και αν!

Οι παγωμένοι καφέδες είναι απολαυστικοί το καλοκαίρι, αλλά μοιάζουν περισσότερο με παγωτά παρά με αληθινό καφέ. Το παγωτό μόκα ή μαστίχα μέσα στον καφέ μου, ομολογώ πως με συγκινεί ιδιαίτερα δίπλα στο κύμμα, όταν είμαι εντελώς χύμα. Αλλιώς, τα καφετιά νεροζούμια με τα παγάκια που λιώνουν σε ραγδαίους ρυθμούς με αφήνουν μάλλον αδιάφορη.

Η μικρή μου ιεροσυλία: φραπές σκέτος με πάρα πολύ γάλα. Μάλλον γάλα με καφέ. Ξέρω πως αυτά δεν γίνονται, κανείς δεν είναι τέλειος όμως…

Ο καφές είναι θεσμός. Όχι μόνο γευστική απόλαυση. Γύρω από αχνιστά φλυτζάνια, ανάμεσα σε καπνούς τσιγάρων και στρογγυλά ίχνη από ποτήρια νερού πάνω στο τραπέζι έχω κάνει τις καλύτερες κουβέντες της ζωής μου. Έχω παρατηρήσει πρόσωπα και φωνές. Έχω σκεφτεί και έχω πει αλήθειες και ψέμματα, έχω χαρεί κι έχω απηυδύσει, έχω αποθηκεύσει ζωή και αναμνήσεις. Κι εχέγγυα για το μέλλον.

Ξέρω πως όλα πάνε καλά στη ζωή μου όσο έχω όρεξη και μπορώ να πηγαίνω για καφέ. Έτσι απλά. Όταν κάποιος μπορεί να επαναλαμβάνει και να εφαρμόζει τούτη τη φράση, “πάω για καφέ”, σημαίνει πως ο άνθρωπος αυτός είναι καλά.

Στην υγειά μας, κι ας μην κάνει με τον καφέ.

Glitter stardust on my candies

Το μεσημέρι έφαγα στο εστιατόριο της δουλειάς με τις αγαπημένες φίλες μου, την Τραβηχτή και την Κουλή. Όποτε βρισκόμαστε οι τρεις μας νιώθω πανευτυχής, αλλά κάτι συμβαίνει και όλα τα βλέμματα στρέφονται διαρκώς πάνω μας. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί, εφόσον και οι τρεις είμαστε σοβαρότατες υπάλληλοι και πάντοτε συμπεριφερόμαστε ως τέτοιες στο χώρο της εργασίας μας. Ενδέχεται από ζήλεια!

Κουλή: Πού θα πάτε διακοπές κορίτσια;

Εγώ: Κέρκυρα και Λουτράκι.

Τραβηχτή: Εγώ Λευκάδα. Εσύ;

Κουλή: Κρήτη, Ρόδο, Αθήνα. Μήπως να πήγαινα και καμιά Μύκονο;…

Τραβηχτή: Πανακρίβου η Μύκονος καλέ! Το Πάσχα στην Ψαρού πληρώσαμε 20 ευρώ το Μοχίτο!

Εγώ: Ήσασταν όμως στην πιο τρέντυ παραλία, ε; Πλούσιες είχε;

Τραβηχτή: Ήταν μια στο μπαρ και παράγγελνε συνεχώς μπουκάλια σαμπάνιας! 150 το ένα!

Εγώ: Μια τέτοια να βρεις να παντρευτείς, μωρή χαζή! Πλούσια!

Κουλή: Αχ, πλούσιες… Όχι όπως εμείς που δουλεύουμε σαν τις σκύλες για ένα κομμάτι ψωμί.

Εγώ: Ε καλά, όχι και σαν τις σκύλες…

Τραβηχτή: Για ένα κομμάτι ψωμί όμως ναι!

Κουλή: Θέλετε κανα καλλυντικό Christian Dior; Έρχεται μια φίλη μου και τα παίρνει με έκπτωση!

Τραβηχτή: Υπάρχει Capture 24ώρου βάσεως; Δεν θέλω να έχω δύο. Βαριέμαι.

Κουλή: Νομίζω ναι. αν και προτιμώ La Prairie εγώ.

Εγώ: Όχι, μέρας και νύχτας έχει και μια ξεχωριστή για τα μάτια.

Τραβηχτή: Των ματιών είναι καλή. Αλλά θέλω να φοράω μία. Έχει;

Εγώ: Όχι. Έχει δύο λέμε.

Τραβηχτή: Έχει και για γριές και για νέες. Εσύ για γριές φοράς, βέβαια, ε;

Εγώ: Φτου σου γουρούνα! Σε μισώ!

Τραβηχτή: Γιατί μωρή; Αφού είσαι γραία! Εδώ και κάτι μέρες ειδικά… Χαχαχαχα…

Εγώ: Θα την φας ΕΚΕΙ την κλωτσιά αν συνεχίσεις, μαλάκω… Κανόνισε!

Κουλή: Μόνο για γυναικείες μιλάμε έτσι; Οι αντρικές δεν είναι glamorous, οι συσκευασίες δεν μου αρέσουν, κάτι τους λείπει….

Εγώ: Ναι, παραείναι αντρουά.

Κουλή: ΛΟΛ

Τραβηχτή: ΛΟΛ

Κουλή: Έχει βγει και μία λοσιόν για την πρόληψη των λευκών μαλλιών. Θα την πάρω. Άρχισα να βγάζω άσπρες τρίχες και δεν θέλω να τα βάψω. Να σου πάρω;

Τραβηχτή: Αν δεν κάνει 50 ευρώ, πάρτη μου. Α, στις 19 Σεπτέμβρη θα κάνω Botox, σας το είπα;

Εγώ: Το αποφάσισες; Έκλεισες ραντεβού;

Τραβηχτή: Ναι!

Εγώ: Μα δεν έχεις ρυτίδες μωρή κουλίεβα! Γιατί να το κάνεις; Κι αν παραμορφωθείς;

Τραβηχτή: Μα για να ΜΗΝ κάνω ρυτίδες θα κάνω Botox βλαμμένη, για πρόληψη! Επίσης, θα το κάνω Παρασκευή οπότε…χεχε…

Εγώ: Οπότε αν καταστραφείς θα πας για διόρθωση το Σάββατο… Κατάλαβα…

Κουλή: Είχα κάνει κάποτε κάτι σαν Botox και ήταν τέλειο. Στα μάγουλα. Δε φαινόταν τίποτα σας λέω! Έξι μήνες κράτησε. Σούπερ!

Εγώ: Τραβηχτή, να έρθω μαζί σου όταν πας στο γιατρό;

Τραβηχτή: Για να δεις αν θα παραμορφωθώ;

Εγώ: Όχι, για να δω αν πονέσεις. Είσαι φυτό!

Τραβηχτή: Κι εσύ είσαι γλάστρα! Χρησιμοποιεί λεπτεπίλεπτες βελόνες. Δεν πονάει, είπε. 250 ευρώ θα σκάσω, να πονέσω κιόλας;!

Κουλή: Έχει καμιά σας πάπλωμα καπιτονέ γυαλιστερό, μήπως;

Εγώ: Έχω, ναι. Ένα μωβ-φούξια. Το θες;

Κουλή: Ναι, θέλω να κάνω μια φωτογράφηση… Θα έρθεις Τραβηχτή να σε φωτογραφίσω;

Τραβηχτή: Ναι αμέ! Όλα θα τα δείξουμε ε; Καλές φωτός! Για το Gaydar, ξέρεις!…

Εγώ: Να έρθω κι εγώ βε κορίτσια; Θα βγάλω μια καλλιτεχνική.

Τραβηχτή και Κουλή: Να κάτσεις εκεί που είσαι εσύ. Αυτά δεν είναι για γυναίκες…

Τρεις άδειες καρέκλες κι ένα πιάνο

Graffity lover

Περπατώ στο λιοπύρι του μεσημεριού και είναι πέρυσι. Η μέρα κατακίτρινη, ήλιος που δαγκώνει το δέρμα, υγρός, αλμυρός αέρας, γνώριμος καταγάλανος ουρανός. Το ανηφορικό στενάκι λίγο πριν από το σπίτι μου φαίνεται ατέλειωτο, κι ας πρόκειται γι’ απόσταση μερικών μέτρων μόνο. Λίγα βήματα πριν τα σκαλοπάτια, ένας ωχρός τοίχος ρίχνει τη σκιά του στα βήματά μου. Σηκώνω το βλέμμα με ανακούφιση. Ντενίζ σ’αγαπώ.

Ονειρεύτηκα μια θεατρική παράσταση. Το έργο λεγόταν “Τι θα κάνετε αύριο το βράδυ;” και το είχε γράψει ένας άγνωστος συγγραφέας. Στην αρχή του ονείρου απλώς παρακολουθούσα την κυκλική σκηνή από το θεωρείο. Στη μέση της παράστασης βρέθηκα στο σανίδι και κατά το τέλος συμμετείχα σε σουρεάλ διαλόγους με τα υπόλοιπα μέλη του θιάσου. Ως έσχατη πρωταγωνίστρια, ποιος ξέρει, μπορεί και να με λέγανε Ντενίζ.

Θέλω να φτάσω σήμερα κιόλας στο νησί, να πάω στο δροσερό σπίτι μου, να αγοράσω ένα μικρό ροζ ψυγείο και να το γεμίσω με νερά, παγωτά, φρούτα και κερκυραϊκά γιαούρτια από τον Περικλή Αλέξη. Θέλω τις νύχτες να κοιμάμαι με ορθάνοιχτα παράθυρα και να ακούω τα βήματα των μεταμεσονύκτιων περαστικών από το καντούνι. Θέλω να βλέπω τα αέρινα κουρτινάκια να θροΐζουν και το ροζ-καφέ μαγιώ μου να στεγνώνει στον ήλιο. Θέλω να ανεβαίνω το ανηφορικό δρομάκι και να χαιρετάω την αμίλητη Ντενίζ.

Η πόρτα του σπιτιού μένει πάντοτε ανοιχτή. Το νησί είναι φιλικό, οι κάτοικοι τρελοί κι αλλοπαρμένοι. Συχνά μπαίνει κάποιος και χαιρετάει στο άσχετο, ένα βράδυ με ρώτησαν αν το σπίτι μου επρόκειτο να γίνει ρακάδικο ή άλλο μαγαζί, μια άλλη μέρα το πέρασαν για γκαλερί, κι άλλες φορές απλώς έμπαιναν, με χαιρετούσαν και με ρωτούσαν πότε με το καλό θα εγκατασταθώ μόνιμα κι από πού είμαι. Μια φορά ήμουν με τα εσώρουχα. Κανένα πρόβλημα, Ντενίζ, κανένα.

Ντενίζ λέγανε μια κοπέλα στο πρώτο μου βιβλίο Γαλλικών, το Capelle. Δεν είχε πρόσωπο, ήταν σκίτσο. Αυτή ήταν η πρώτη φορά που είδα γραμμένο το όνομά σου, Ντενίζ.

Τις νύχτες θα χορεύω στο Base μαζί με τους συνομίληκούς μου, τα 16χρονα της πόλης. Μόνο τρία κομμάτια όμως. Το Blind, το Begging και το Hung up. Αν έρθει ο Treble μπορεί να κάνω κάποια εξαίρεση και να ζητήσω και κανα κομμάτι Kraftwerk, ίσα για να ξυπνήσω το θαυμασμό της 15χρονης κατάκτησής του. Let’s go wild, Ντενίζ.

Ο χρόνος περνάει αργά και κάπως βασανιστικά. Οι βόρειες ώρες το τρώνε όλο το φαΐ τους, είναι μεγάλες και δυνατές. Τρεις μέρες ως τον ήλιο. Το καλοκαίρι οφείλει να είναι ράθυμο και φιλόξενο. Να μοιάζει με σκηνή από βιβλίο του Ξανθούλη. Να μένει στη μνήμη για πάντα ως εικόνα και ως όνειρο. Να έχει μέσα του μια Ντενίζ.

Από Δευτέρα θα αρχίσω να μαγειρεύω ζαρζαβατικά, λαχανικά και ψάρια. Το σπίτι θα ευωδιάζει από τα γεμιστά, τις μπάμιες με κοτόπουλο, το τουρλού, τα τηγανητά μπαρμπούνια, τις γεμιστές μελιτζάνες με κασέρι, το σπανακόρυζο, τα πικάντικα γιουβετσάκια, τον κόκκινο αρακά, τις πατάτες ραγού, τα πλούσια ρυζάκια, την παστιτσάδα και το σοφρίτο. Ντενίζ, καλή μας όρεξη!

Δυόσμος, βασιλικός, άνιθος, ρίγανη, μαστίχα, κανέλλα, κουμ-κουάτ,  βαθειά ανάσα, αγαλλίαση, ήρθες ευωδιαστή μου Ντενίζ, ήρθες που σε περίμενα…

Στα μπάνια του Αλέκου κάθε χρόνο ζω μια περιπέτεια. Μια τα παλοιρριακά κύμματα από τα φέρυ που καταφθάνουν και κατατρέχουν τις έντρομες γιαγιάδες, μια το ντιβάνι που γίνεται ξαπλώστρα και αντικαθιστά την επιστημονική ψυχανάλυση με αυτήν της παραλίας, μια το τηλέφωνο που χτυπά κι από μέσα του ξεπηδά το κουβούκλιο ενός καθολικού εξομολογητή, μια το καρδιογράφημα που πέφτει σαν κεραυνός και σκιάζει τον ήλιο του μεσημεριού, μια η αίσθηση της ευτυχίας που γίνεται ένα μπαλάκι πλαστελίνης στην παλάμη μου και χαμογελάει σε μια φωτογραφία. Όλα είναι ιδανικά στα μπάνια του Αλέκου. Στα αποδυτήρια κρύβεται η Ντενίζ.

Οι σκέψεις μου μοιάζουν με διαφημιστική νοσταλγία. Πού και πού διανθίζονται με εκρήξεις χαράς που περπατάνε χεράκι-χεράκι με τα παιδικά μου παιχνίδια. Τίποτα δεν είναι τυχαίο, θα έλεγα. Γι’αυτό, Ντενίζ, να προσέχεις πού πατάς.

Η Α. μόλις μου έστειλε το εξής μήνυμα: よこうえんしゅう  が  あります から、 ふし  は  がっこう  に  しばい の まえ に  いって 、わたし も   そしえ の あとで  いきます。Αναρωτιέμαι τι γνώμη θα είχε η Ντενίζ γι’αυτό και πώς θα αντιδρούσε.

This_Heat22, γύρνα την κλεψύδρα ανάποδα κι άρχισε να ετοιμάζεσαι για ταξίδι. Δεν γίνεται άλλο, πρέπει να σου γνωρίσω τη Ντενίζ.

Καλοκαίρι, καλοκαίρι, καλοκαίρι. Ασπρόμαυρο ή χρωματιστό, είναι δικό μας, γλυκό-γλυκό και αγαπημένο. Ντενίζ, ετοιμάσου…

Begging

Αυτό το τραγούδι το άκουσα για πρώτη φορά στο ΠΟΠ. Είχαμε μαζευτεί εκεί οι 3 ευχές και βάζαμε τα δυνατά μας για να πραγματοποιηθούμε. Δεν ξέρω τι έγινε μετά, η νύχτα ήταν αποκαμωμένη και δεν μου απηύθυνε το λόγο μέχρι που ξημέρωσε, κι έτσι οι σπονδές έλαβαν τέλος.

Από την παρούσα κατάστασή μας, πάντως, θεωρώ πως οι γονυκλισίες δεν αποδίδουν πάντα ως μέσον πίεσης των ανώτερων δυνάμεων ούτε επηρρεάζουν τα πνεύματα υπέρ μας. Ενδέχεται δε να μην είναι καν αποτελεσματικός τρόπος προσωπικής παραμυθίας, εφόσον αργά ή γρήγορα το εφέ της προσμονής αγγίζει την ημερομηνία λήξεώς του και σβήνει μέσα σε μια παραιτημένη περαστική σκόνη αδιαφορίας.

Οι 3 ευχές, όμως, είναι κάπως πεισματάρες και δεν το βάζουν κάτω. Θα ξαναπροσπαθήσουν πάλι και πάλι κι είναι βέβαιo πως κάποια στιγμή, έστω και μετά από χίλιες απόπειρες, against all odds, θα γίνουν αυτό που πάντα ήθελαν: 3 μικρά θαύματα που τελικά κατάφεραν να συμβούν.

Hurry up and Please me!

Ονειρεύτηκα πως συμμετείχα σε μια μετακόμιση ενός αγνώστου μαζί με πολλούς άλλους φίλους του. Τα περισσότερα αντικείμενά του ήταν τελάρα με δικές μου ζωγραφιές και καθώς τα κουβαλάγαμε προσπαθούσαμε να τα προφυλάξουμε από τη βροχή.

 Πράσινα τοπία, σκοτεινά, ανερμάτιστα και περιέργως οικεία. Κι επίσης, καθόλου αδιάβροχα.

«Είσαι διάφανη, μπορεί να σε διαπεράσει το παραμικρό, γι’ αυτό καταφέρνουν να σε στεναχωρούν τα πάντα!». Ναι, αυτό είναι το πρόβλημα. Any suggestions?

«Μα πού πάει αυτός ο κόσμος;» -«Στο ξεμώραμα». Τρομερέ Στράτο.

 Αχ, γλυκό-γλυκό μου, να έβλεπα τα ροδακινιά σου χείλια, να βύθιζα το πρόσωπο στον απαλό λαιμό σου και να σε άκουγα να γελάς…

«Αγαπώ τον Κωσταντή περισσότερο από όσο μπορεί να αγαπηθεί», είπε και κοίταξε τρυφερά τη φωτογραφία του στο παράθυρό της. Την πιστεύω, αν κι υποψιάζομαι πως και για μένα το ίδιο ισχύει.

 Η Κέρκυρα είναι μόνο δέκα μέρες μακριά. Δεν περνάει ο χρόνος, δεν περνάει, σέρνεται σαν πληγωμένο φίδι κι εγώ αδημονώ.

 Το αγαπημένο μου ιστολόγιο είναι το www.gone4sure.wordpress.com . Αυτός ο άνθρωπος γράφει με τρόπο που με μαγεύει και παίζει απίστευτες μουσικές. Μαγειρεύει χειμερινά φαγητά μέσα στο κατακαλόκαιρο και γουργουρίζει. Επίσης, ξορκίζει διαρκώς τους συνειρμούς του και αυτό μου τον καθιστά ακόμα πιο προσφιλή.

Πόνεσε ο αγαπημένος μου φίλος, κι ένιωσα το μέσα μου να κλονίζεται συθέμελα. Ήθελα να συντριβεί το σύμπαν. Αυτή η Τρίτη θα έπρεπε να διαγραφεί από τα ανθρώπινα ημερολόγια και να ακυρωθεί κάθε τι που συνέβη τότε.

Η ζωή σε rewind κι έπειτα correct/modify.

Αν ήμουν Θεός θα ήμουν πολύ άδικος. Θα άλλαζα τη ροή των πραγμάτων κατά βούληση, σαν παιδί που αλλάζει τους κανόνες του παιχνιδιού για να κερδίζει πάντα. Αυτό και οι ευνοούμενοί του.

Επίσης θα άφηνα τους ανθρώπους να ζουν για πάντα, κι αν δεν χωράγανε στη γη θα έβρισκα έναν τρόπο να μεγαλώνω κάθε μέρα τον πλανήτη. Just like cancer grows.

«Βρήκες ποιες είναι οι έμμονες ιδέες που σε καθοδηγούν στη ζωή σου;» -«Ναι: 1. Βιάσου και 2. Ικανοποίησέ με». -«Δύσκολα τα πράγματα…».

Oσο και να προσπαθήσεις είναι αδύνατον να αγκαλιάσεις μια ανάμνηση. Μην προσπαθείς, μην προσπαθείς…

Το ερειπωμένο σπιτάκι το φωτογράφισε το 10χρονο αγόρι της ζωής μου. Έχει την ικανότητα να κάνει πάντα τη ζωή να φαίνεται πιο όμορφη απ’ ό, τι είναι.

 «Γιατί έχεις πρόβλημα με την πραγματικότητα;» -«Επειδή δεν την αντέχω…».

 Τον είδα να μπαίνει στο καφενείο ξαφνικά. Μου φάνηκε εξαιρετικά όμορφος και του το είπα. Με ρώτησε ποιος ακριβώς μου άρεσε –εκείνος ή η περσόνα του; Του απάντησα πως μου άρεσε ο άγνωστος που πέρασε απλώς το κατώφλι.

Παρασκευή επιτέλους. Η βδομάδα πέρασε δύσκολα, με το σταγονόμετρο. Ζωή παρά τέταρτο.

Καλό Σαββατοκύριακο.

 

Misery

Ένας κακομούτσουνος νάνος περπατούσε στους διαδρόμους ενός κτιρίου με πολλούς ορόφους και σκοτεινούς διαδρόμους. Κοιτούσε επιφυλακτικά γύρω του και προσπαθούσε να διασχίζει τους χώρους όταν δεν τον έβλεπε κανείς. Δεν ήθελε να γνωρίζουν οι άλλοι τις κινήσεις του, ακόμα κι αν αυτές δεν ξέφευγαν σε τίποτα από τις καθημερινές απλές κινήσεις που κάνουν οι άνθρωποι στη ζωή τους.

Το σώμα του ήταν ισχνό και κακοχυμένο, μια μυτερή καμπούρα στόλιζε περήφανα τη σκυφτή πλάτη του και τα χέρια του κατέληγαν σε κάτι μυτερά λεπτά δάχτυλα που κουνιόντουσαν σαν κουρδισμένα κάθε φορά που ο νάνος προσπαθούσε να κάνει κάτι με αυτά. Στο αποκρουστικό πρόσωπό του υπήρχε μονίμως ζωγραφισμένη μια έκφραση δυσπιστίας, τα μάτια του, διάφανα γαλάζια, περιεργάζονταν τους άλλους με καχυποψία και τα χείλη του ήταν διαρκώς σφιγμένα και παράταιρα με το υπόλοιπο πρόσωπο. Παράταιρος ήταν ολόκληρος, και ιδίως όταν προσπαθούσε με κόπο να φανεί ταιριαστός με το περιβάλλον και τους συνανθρώπους του.

Κάθε πρωί, πριν φορέσει τα παλιομοδίτικα κι αιωνίως βρωμερά ρούχα του για να ξεκινήσει για τη δουλειά του, γονάτιζε στο κατώφλι του υπνοδωματίου του κι έστελνε προσευχές και μετάνοιες σε έναν φανταστικό Θεό στον οποίο πίστευε με ζέση. Ύστερα, περπατούσε ως το ψηλό κτίριο, ανέβαινε στον όροφό του κι έμπαινε στο γυμνό γραφείο του.

Όλη την ημέρα την περνούσε εκεί, μετρώντας με ακρίβεια τα λεπτά και τα δευτερόλεπτα της ώρας για να ασχοληθεί με το κάθε θέμα, για να πεταχτεί βιαστικά ως την τουαλέτα, για να τσιμπολογήσει το λιτό μεσημεριανό του, για να τηλεφωνήσει –προσεκτικά, μην ακουστεί ολόγυρα και μάθουν οι άλλοι τα μυστικά του!- για να συμπληρώσει επ’ ακριβώς το απαιτούμενο ωράριο και να επιτρέψει στη φωλιά του σκυφτός.

Σε ολόκληρη τη ζωή του μερικές σπάνιες φορές είχε καταφέρει να χαμογελάσει σε άνθρωπο, κι αυτό με το ζόρι, ψεύτικα. Φίλους είχε ελάχιστους, αν όχι καθόλου. Η οικογένειά του ζούσε μακριά του, άνθρωπο δικό του δεν είχε στην πόλη που έμενε. Καμιά φορά έφευγε για μερικές μέρες, κι επισκεπτόταν ξένα μέρη, κοιτούσε άλλες ζωές, κατασκοπευτικά και με κακία, μάζευε σουβενίρ και μυστικά που κατόπιν τα μετέφερε στον τόπο του και τα φύλαγε προσεκτικά μέσα στο κρυφό του συρτάρι.

Αυτό το νάνο δεν τον αγαπούσε κανείς. Οι άνθρωποι τον αντίκριζαν με αηδία, πίσω από την πλάτη του τον κακολογούσαν, διέδιδαν απαίσιες φήμες για το άτομό του, τον σιχαίνονταν και μάταια προσπαθούσαν να του χαμογελάσουν κάθε φορά που πλησίαζε με υποκριτικά φιλικό ύφος την παρέα τους. Όλοι ήξεραν πόσο κακός και προβληματικός ήταν, σε πολλούς είχε δημιουργήσει προβλήματα στο παρελθόν, με διάφορους άλλους είχε λογοφέρει και για όλους είχε κάτι κακό να πει.

Ο αντιπαθητικός αυτός νάνος δεν είχε καμία θέση ανάμεσα στους κοινούς ανθρώπους. Δεν ήταν ένας κοινός άνθρωπος. Ήταν κάτι αλλιώτικο. Ανήκε σε εκείνη την ειδεχθή ομάδα ανθρώπων που γεννιούνται για να είναι κακοί. Η μιζέρια είναι η πιο ασφαλής επιλογή τους, η χαιρεκακία τους συνοδεύει σε κάθε βήμα τους, ο φθόνος και η αντιπαλότητα αποτελούν καθημερινές συνήθειες γι’ αυτούς.

Όλα όσα τον αφορούσαν είχαν πάνω τους μια χροιά δυσφορίας.

Το πιο φρικτό είναι πως η κατάστασή του δεν ήταν τυχαία. Αυτό το πλάσμα είχε δουλέψει πολύ και απολύτως ευσυνείδητα για να γίνει τόσο έντονα αρνητικό. Φαινόταν σαν να είχε προσπαθήσει πολύ να γίνει τόσο αποκρουστικός κι απάνθρωπος και τελικά τα είχε καταφέρει και μάλιστα καλά.

Ποιος ήταν ο λόγος που επέλεξε να σταθεί από την αντίθετη πλευρά της ζωής ποτέ κανείς δεν έμαθε. Απλώς οι άνθρωποι που τον περιέβαλλαν γνώριζαν πως κάθε μέρα που περνούσε, ο κακομούτσουνος νάνος θα κέρδιζε κάτι ακόμα σε κακία και πως ο δύστροπος χαρακτήρας του θα σημείωνε πρόοδο, θα γινόταν ακόμα πιο αισχρός κι επαίσχυντος.

Την ιστορία του κακοχυμένου νάνου δεν θα είχε λόγο να την διηγηθεί κανείς. Δεν θα ήταν καν ιστορία. Το μόνο που θα ωθούσε κάποιον να μιλήσει γι’ αυτόν είναι η απέχθεια, η αηδία, ο οίκτος και ο καταναγκασμός μιας οποιασδήποτε υποχρεωτικής καθημερινής επαφής μαζί του. Ο μόνος λόγος για να μιλήσει κάποιος γι’ αυτόν δεν θα μπορούσε να είναι άλλος από την αγανάκτηση.

Αυτός ο άνθρωπος υπάρχει.