Ο χρόνος κυλάει ράθυμα και χαμογελάει με σοφία. Οι μέρες είναι ζεστές και χαϊδευτικές. Το πρωί τριγυρνάω στα στενά της πόλης με σανδάλια και χρωματιστά λουλούδια στους ώμους. Οι βουκαμβίλιες στις μάντρες των σπιτιών είναι λευκές ή φούξια και πολύ φιλικές. Καμιά φορά τις αφήνω να μου αγγίζουν το χέρι και μετά τους στέλνω νεύματα ευχαριστίας. Τριγύρω μου μικρά περιστέρια τσιμπούν τα ψίχουλα του τοστ και τρέχουν να δροσιστούν κάτω από τα πόδια μου, ρουφώντας με τον γνωστό παράξενο τρόπο τους τα απόνερα από τα βρεγμένα σκαλοπάτια του Μικρού Καφέ. Ευδαιμονία σε σολ ματζόρε.
Οι νύχτες είναι θερμές και γεμάτες καλοσύνη. Η καλοσύνη των ξένων. Περιφέρομαι ανάλαφρα σε τραπεζάκια μαγαζιών που άνοιξαν άγνωστοι ή παλιοί φίλοι, ανταλλάσσω μερικές κουβέντες με φαντάσματα του παρελθόντος που παρόλα ταύτα ζουν ακόμα, παρατηρώ τα μάτια και τα δάχτυλά τους μπας και διακρίνω κάτι από το τότε ή από το όποιο σήμερα, μεθάω από αγαλλίαση και τεκίλα. Ο ήχος από το μοναδικό παγάκι μέσα στο χαμηλό ποτήρι αντηχεί στο νου μου σαν μουσική από τον γνωστό, προσωπικό παράδεισο της ανεμελιάς που ψάχνω εδώ και αιώνες.
Οι περίπατοι στο βλέμμα των αγνώστων είναι μια γλυκειά τυχαία περιπέτεια. Υπάρχουν βλέμματα που χαράζουν διαδρομές στον αέρα, που ανακατεύουν τη νύχτα βελούδινα, που αφήνουν στιγμιαία λεπτεπίλεπτα ίχνη κι έπειτα χάνονται στο επόμενο ζευγάρι μάτια που γλιστρά στο χώρο σαν μουσική. Τα βλέμματα-λεπτομέρειες είναι τα αγαπημένα μου. Μόνο αυτά με κρατούν λίγο πάρα πάνω. Είναι εκείνα που συχνά εστιάζουν σε κάποιο φανταστικό σημείο, που βλέπουν πάνω του κάποιο μυστικό ή κάποια προσωπική εικόνα, είναι εκείνα που ξέρουν να βλέπουν ολοκληρωμένες ιστορίες εκεί που αυτές προσπαθούν μόλις να γεννηθούν. Μπορούν να χωρέσουν ένα χρόνο εικόνων σε μια και μόνο στιγμή, είναι βλέμματα που ξέρουν να μένουν αξέχαστα, κι ας μην έγιναν ποτέ πιο συγκεκριμένα.
Όσο περισσότερο σκέφτομαι τόσο λιγότερο αισθάνομαι. Δεν ξέρω αν αυτό είναι κακό ή καλό, αναγνωρίζω μόνο την αλήθεια του. Δεν έχω καταλάβει αν αυτή η λειτουργία του μυαλού μου με ενοχλεί ή αν με στηρίζει, νιώθω μόνο πως διανύω μια ράθυμη περίοδο σιωπής συναισθημάτων και λέξεων. Ζω περιτριγυρισμένη από από εικονικές λέξεις, από ατάκες βιβλίων, από εμβόλιμες εικόνες που δεν διαχωρίζω αν υπήρξαν ή αν τις ευχήθηκα απλώς, πλάθω παραμύθια και πορεύομαι μαζί τους σε μια ζωή που θα ήθελα ίσως να υπάρχει. Ο χώρος ευνοεί τις ορέξεις του είδους, μιας και τυγχάνει πεδίο εφαρμοσμένων επιθυμιών από παλιά κι οι εγγυήσεις του ισχύουν ακόμα.
Μια μέρα αφέθηκα να με αγκαλιάσει μια κρυστάλλινη θάλασσα προστασίας και θαλπωρής. Είχε το αγαπημένο μου χρώμα, εκείνο το ειλικρινές βαθυγάλανο χρώμα των πραγματικών θαλασσών, που αλλάζει κάθε τόσο και μεταμορφώνεται άφοβα σε πράσινο της ζούγκλας ή σε τυρκουάζ των καρτ ποστάλ. Άκουσα τον ήχο της κι ήξερα πως μιλούσε μόνο σε μένα, πως με γνώριζε, πως με περίμενε και πως επιτέλους είχα βρει τη θέση μου. Έπλεα σε ένα πέλαγος ευτυχίας, που λέγεται Ιόνιο πέλαγος κι έχει το όνομα της ιστορίας και της επιθυμίας μου. Νομίζω πως αυτή η θάλασσα δεν με πρόδωσε ποτέ. Έμεινε μέσα μου δυνατή και πεισματωμένη, να με βαφτίζει κάθε τόσο σε καθαρά νερά και κάθε τόσο να μου χαρίζει κι από ένα καινούριο όνομα.
Ακούω τυχαίες μουσικές που, κατά σύμπτωση ίσως, περίμενα πώς και πώς να μου συμβούν. Η Amy, o Anthony, οι Hercules, οι Bauhaus, η κυρία Siouxsie με χαιρετάνε ξαφνικά από ένα ηχείο ή μέσα από ένα ανοιχτό παράθυρο και με παρασέρνουν στα γνωστά πεντάγραμμα των ονείρων μου με αποφασιστικές κινήσεις. Ακολουθώ χωρίς δεύτερη σκέψη, μερικά πράγματα είναι αδιαμφισβήτητα.
Ονειρεύομαι θεατρικούς κόσμους που φτάνουν στο τέλος τους κι όμως την επόμενη μέρα συνεχίζουν να υπάρχουν κανονικά. Οι νύχτες πάνω στα λευκά σεντόνια είναι βαμμένες με πυρηνική ενέργεια και λαδομπογιά. Μυρίζουν διαλυτικό και ζωντανή τέμπερα. Μου στέλνουν σύμβολα αναγέννησης -ή μήπως μιας επικείμενης καταστροφής;- που το πρωί μου πιάνουν γλυκά το χέρι και με καλημερίζουν συνομωτικά. Ονειρεύομαι εκρήξεις και χαμένες χώρες που αναδύονται από το πουθενά για να μου υπενθυμίσουν ίσως εκείνη την πραγματικότητα που δεν θα έπρεπε να αφήσω να χαθεί μέσα στο ρεαλισμό της καθημερινής ζωής μου.
Πρέπει να πάρω μια απόφαση, μα όλο λέω πως είναι ακόμα νωρίς. Ποτέ δεν τα πήγαινα καλά με την αληθινή διάσταση του χρόνου. Τώρα ακόμα περισσότερο. Είμαι το κορίτσι της τελευταίας στιγμής, εκείνης της οριστικής και ξαφνικής στιγμής που φιλοδοξεί να φυλακίσει μέσα της ένα χρόνο δράσης, και να φανερώσει επιτέλους το νόημα όσων ελπίζω πως μπορεί κάποτε να γεννηθούν μπροστά στα μάτια μου και όχι μόνο μέσα στο μυαλό μου.
“Παραμυθία ζητάς”, έλεγε ο Διονύσης, “αυτό σε θρέφει”. Μπορεί τελικά αυτό να ζητάω. Ελπίζω να καταφέρω σύντομα να συμφιλιωθώ με την ιδέα και να ανοίξω την πόρτα στο ενδεχόμενο. Μέχρι τότε, μπορώ με την ησυχία μου να καθυστερώ κάτω από ανθισμένες βουκαμβίλιες και ασβεστωμένα πεζούλια και να στέλνω κρυφές ικεσίες στον γαλάζιο ουρανό του παραδείσου.
