maurochali – Μπαμπινιώτης: 1-0

Λοιπόν?… Κιθαρίστας ή ντράμερ?…

Μισό φιλί

Ο χρόνος έχει μπει μέσα σε ένα μαγικό τρενάκι και κατρακυλάει αναξέλεγκτα. Φεύγουν οι ώρες ακροπατώντας σαν τους κλέφτες μέσ’τη νύχτα, αθόρυβα και γλυκά. Φοράω το μαύρο μου μπλουζάκι και παίζω μαζί του κλέφτες κι αστυνόμους. Δεν ξέρω ποιος κερδίζει τελικά, η παρτίδα δεν τέλειωσε ακόμα. Ευτυχώς!

Χτες βράδυ ο κύριος Ευγένιος Αρανίτσης κατέφθασε στο Μικρό Καφέ μαζί με ένα έφηβο αγόρι. Πατέρας και γιος (ίσως), χωμένοι κάτω από τα φυλλώματα των δέντρων συζητούσαν σοβαροί τα δικά τους. Το έντονο βλέμμα μου τους κίνησε την προσοχή. Διέκοψαν την συζήτηση, στράφηκαν απορημένοι προς το μέρος της παρέας μου και ο ίδιος με ρώτησε από μακριά: “Γνωριζόμαστε?” Ύψωσα το ποτήρι μου προς το μέρος τους και απάντησα: “Όχι, δεν γνωριζόμαστε. Απλώς σας αναγνώρισα”. Χαμογέλασε, έκανε ένα αόριστο νεύμα και κατέβασε το κεφάλι. Φεύγοντας δεν παρέλειψε να πει καληνύχτα. Κρίμα που δεν πρόλαβα να τον ρωτήσω σε ποιον ανήκει η Κέρκυρα. Μπορεί εκείνος τουλάχιστον να ξέρει.

Πού πάνε και κρύβονται όλα εκείνα τα βελούδινα βλέμματα όταν τα νυχτολούλουδα πέφτουν για ύπνο?

Ποτέ στη ζωή μου δεν κατάφερα να αγγίξω ένα ζώο. Όχι από φόβο μήπως με πληγώσει ή μη μου επιτεθεί ούτε επειδή έζησα κάποτε μια κακή εμπειρία. Από μια παράξενη αίσθηση, μάλλον, ανεξήγητη και αδικαιολόγητη: αδυνατώ να αγγίξω κάτι ζωντανό το οποίο δεν είναι άνθρωπος. Με ξενίζει απόλυτα η αίσθηση του τριχώματος, των φτερών, της γούνας, του θερμού δέρματος ενός ζώου. Αντιθέτως, αγγίζω άνετα τα κοχύλια, τους αστερίες, τα καύκαλα των αχινών, τους ιππόκαμπους, το σκελετό ενός νεκρού ζώου, το κοτόπουλο που πρόκειται να μαγειρέψω. Ενδέχεται να είναι απλώς ζήτημα θερμοκρασίας, σκέφτομαι μετά από χρόνια.

“Να μην προσπαθείς να αρέσεις σε κανέναν!”, είπε ο μάγος Μ. “Να μην είσαι καλή κόρη, καλή αδερφή, καλή μητέρα, καλή φίλη, καλή τίποτα. Να είσαι εσύ!”. Η φωνή του βουίζει στα αυτιά μου σαν μέλισσα που ήρθε ύστερα. Because I’m bad, you know it, I’m bad, I’m bad!…

Ονειρεύτηκα το μισό ιδανικό φιλί. Σκέφτομαι πως, παρόλη την όποια εμπειρία μου, μέχρι σήμερα στη ζωή μου μάλλον δεν αντάλλαξα ποτέ πραγματικά ένα τέτοιο με κάποιον. Θυμάμαι πως το άφησα επίτηδες μισό, για να κάνω την απόλαυση να διαρκέσει ακόμα περισσότερο και να δικαιώσω την αναμονή που αρμόζει σε παρόμοιες περιστάσεις. Τρέμω πως είναι πια αργά. Και για να το ανταλλάξω πραγματικά και για να το συνεχίσω, να ζήσω το υπόλοιπο έστω μέσα από ένα όνειρο… Η αναβλητικότητα σκοτώνει τη μουσική ενός φιλιού, αντίθετα με την πειρατεία.

Τι κρίμα να συμβαίνει αυτό σε έναν άνθρωπο που θα μπορούσε να ζει ευτυχισμένα απλώς και μόνο φιλώντας!…

Κοιτάζω τη ζωή μου να ξετυλίγεται δίπλα από τη θάλασσα και θαυμάζω την αποδόμησή της. Όσα έκανα μέχρι σήμερα θέλω να τα αλλάξω. Καταραμένοι δίδυμοι, που με πήρατε στον αστερισμό σας και δεν χωράω σε κανέναν αεροδιάδρομο της γης.

Απόψε παρακαλάω τους θεούς να παίξει τα άπαντα της Amy ο Εύρης. Θέλω να της δώσω το χέρι και να χορέψουμε μαζί μέσα στο πιο μαγευτικό σκοτάδι του κόσμου. Στο τέλος, θα μπορούσα να της χαρίσω μέχρι κι ένα κλωνάρι βουκαμβίλιας, γιατί νομίζω πως κάτι τέτοιο θα μας έκανε ίσως και τις δυο να νιώθουμε λιγότερο μόνες.

Ωραίο μου νησί, κρύψε με κι απόψε στην αγκαλιά σου.