Αφιέρωση

Όχι πως εννοώ κάτι, όχι πως θέλω να σας δελεάσω, αλλά να. Έμαθα πως το Εραλδικόν, με τις βουκαμβίλιες και τους σταθερά μαυροντυμένους-ξερακιανούς ή μη, απ’όλα έχει το παρτέρι- αλκοολικούς πελάτες φωνάζει από μακριά: “Τα μαύραχάλια μας (θέλουμε να) έχουμε κι απόψε εδώ μέσα! Η νύχτα όμως πάντα σηκώνει ένα τελευταίο ποτό!”.

Δεν ξέρω τι εννοεί.

Φουρτούρισε στις έμμονες ιδέες πια αυτό το τρελόνησο!…

Ίσως

Καταμεσήμερο κάτω από τον ήλιο της ερήμου, φυσάει δυνατός άνεμος και γεμίζει τα πάντα με ζεστή άμμο. Στέκομαι στην ακτή με τα πόδια στο παγωμένο νερό. Καθώς το κύμα έρχεται και φεύγει ζωηρά καλύπτοντας κι αποκαλύπτοντας τους αστραγάλους μου έχω την αίσθηση πως η γη ή η θάλασσα ολόκληρη κινείται νωχελικά κάτω από τα πόδια μου, ζαλιστικά αυτόνομη και δροσερή.

Κάτω από τη γαλάζια ομπρέλα που δεν εμποδίζει διόλου το κάψιμο των ώμων στις τέσσερις το μεσημέρι, απλώνομαι πάνω στην πετσέτα και μετά τραβάω την ξαπλώστρα λίγο πιο πίσω. Κλείνω τα μάτια και βλέπω τα εξωγήινα χρώματα που βάφουν εσωτερικά τα βλέφαρά μου. Αυτό το παιχνιδάκι μου άρεσε από παιδί. Με τα μάτια κλειστά οι φιγούρες και οι φόρμες καταφθάνουν μέσα από το οπτικό νεύρο σαν αρνητικά φωτογραφικού φιλμ. Η θάλασσα λάμπει κι ο ήλιος σκοτεινιάζει στο κρυφό μου σκηνικό.

Μια σκηνοθετημένη ανάποδη πραγματικότητα που με αποχαυνώνει γλυκά ξεδιπλώνεται εμπρός (εντός) μου.

Στο βάθος του ορίζοντα το νερό τρεμοπαίζει και μεταμορφώνεται σε υδρατμούς. Σκέφτομαι πως βρίσκομαι στην έρημο και ξαφνικά έρχονται μπροστά μου οι μυθικοί αντικατοπτρισμοί του πουθενά. Οφθαλμαπάτες κι ελπίδες γεμίζουν το μυαλό μου και το κάνουν να στροβιλίζεται όντας ακίνητο σαν άγαλμα.

Τον ουρανό σκίζουν (προϊστορικά) ζαβλακωμένα πουλιά, ανάμεικτοι ήχοι από το γειτονικό παραλιακό μπαρ με τις κατεψυγμένες κόκα κόλες, οι φωνές των γύρω λουόμενων και θόρυβοι από τη χαμηλή πτήση της άμμου. Η άμμος τώρα μοιάζει με ανεμόπτερο που πάει βόλτα και μου χαϊδεύει περιπαιχτικά τα μαλλιά.

Ανταλλάσσω μερικές κουβέντες με τους διπλανούς μου και μασάω μερικούς πέτρινους κόκκους σαν μπαγιάτικα πασατέμπια που χώθηκαν στο στόμα μου με το έτσι θέλω. Είμαι ήρεμη και υποτασικά χαλαρή. Επιτέλους, λέω, κατάφερα να βάλω φραγή σκέψεων, μετά από τόσες αποτυχημένες προσπάθειες γαλήνης.

Είναι ο Ίσσος η ωραιότερη παραλία του νησιού;

Ίσως…