“Παρατηρώ τα συναισθήματά μου που έρχονται μπροστά μου σαν ξένοι”. “Ποια συναισθήματα;” “Τα οποιαδήποτε συναισθήματα.”
Διψάω για τα μαγικά σου λόγια, ακόμα κι όταν μοιάζουν με σκιές. Ή με μαύρα πουλιά που περιπλανιούνται απειλητικά πάνω από το κεφάλι μου. Γιατί φοβάμαι, το ξέρεις πως συνεχώς φοβάμαι, και δεν μπορώ να κάνω τίποτα γι’αυτό. Αναρωτιέμαι αν τελικά μπορώ γενικώς κάτι.
Το μόνο που θα ήθελα να μπορώ είναι να μην προσπαθώ και να μη θέλω τίποτα.
Κάνω βουτιά στους αντικατοπτρισμούς ενός ιδεώδη χαρακτήρα και ψάχνω να βρω την άκρη του. Τα άκρα του. Είναι όμως τόσο ευμετάβλητα όλα που τελικά το μόνο που αντέχω είναι άλλη μια αναβολή.
Θα μπορούσα να περάσω την υπόλοιπη ζωή μου χαζεύοντας τα πουλιά να πετάνε πίσω από τα καμπαναριά και τις σκεπές και ψάχνοντας τον προορισμό εκείνων των ξένων που έρχονται μεταμφιεσμένοι σε συναισθήματα.
Άλλη μια αναβολή. Παραείμαι ευαίσθητη αυτό τον καιρό για αποφασιστικές κινήσεις.
Ρίχνω μια ματιά στον καθρέφτη και κλείνω πίσω μου την πόρτα.
