Περνάω αργά το χέρι μου πάνω στο ζεστό βότσαλο και ψαχουλεύω τη λεία επιφάνεια. Ψηλαφίζω τις σχισμές της πέτρας, γνωρίζομαι με τις καμπύλες και τα εξογκώματά της και μένουμε για λίγο μαζί. Χωρίς σκέψεις ή σχέδια. Κοιταζόμαστε σιωπώντας.
Κλέβω το υλικό μου από το φυσικό του περιβάλλον και το μεταφέρω σε ένα καινούριο σύμπαν, με στοργή και προσοχή. Κάθομαι εμπρός του και επαναλαμβάνω την επαφή με τη σκληρή του επιφάνεια. Κάτω από τον ήλιο ήταν ζεστή, τώρα πήρε τη θερμοκρασία του δωματίου μου και σιγά σιγά γίνεται μέρος του δικού μου κόσμου. Θέλει το χρόνο της, κι εγώ της τον δίνω.
Με ζωντανή τέμπερα, ψιλά και χοντρά πινέλα, με διστακτικές κινήσεις που σταδιακά γίνονται πιο σίγουρες αρχίζω να χαρίζω ένα άλλο πρόσωπο στην πέτρα. Χωρίς προσχέδιο. Με τη μία.
Βλέπω πάνω της έναν μικρό κόσμο που γεννιέται μέσα από τα χρώματα και τις φόρμες. Ποτέ δεν γνωρίζω από πριν μέχρι πού θα φτάσει το πείραμα. Ποτέ δεν γνωρίζω τί θέλω να σχηματιστεί πάνω της και ποιο θα είναι το τελικό αποτέλεσμα. Εκείνη περιμένει -κι υπομένει- με μεγαλοπρέπεια.
Η διαδρομή είναι πάντοτε μαγική. Η πέτρα δεν μοιάζει με το γυαλί, με το χαρτί ή με τον καμβά. Είναι ζωντανή, αναπνέει, στέκεται δυνατή κάτω από τα δάχτυλά μου και δέχεται με σταθερότητα τα πολλαπλά στρώματα μπογιάς και βερνικιού. Με δέχεται, εμένα την ίδια.
Μετά από πολλή ώρα, ένα καινούριο νησί, μια μικρή φανταστική πόλη, ένα καινούριο πρόσωπο ή απλώς ένας άγγελος έχουν γεννηθεί στον γαλάζιο μου μικρόκοσμο. Τα χαϊδεύω τρυφερά με το βλέμμα, περιμένω να στεγνώσουν κι έπειτα τα χαρίζω σε όποιον τα δει και τα επιθυμήσει. Ελάχιστες ζωγραφιές έχω κρατήσει για τον εαυτό μου. Έναν ήλιο, ένα νησί και μια γάτα. Μέχρι κάποιος να τα ερωτευτεί και να τα αποκτήσει ως δια μαγείας.
Το μόνο υλικό που θα μπορούσε ποτέ να συγκριθεί με τις αγαπημένες μου ζωγραφιστές πέτρες είναι το ανθρώπινο σώμα. Αυτό, αν ήταν το υλικό μου, νομίζω πως δεν θα το χάριζα ποτέ.
