Χτες άκουσα κάποιον να λέει πως τίποτα δεν συμβαίνει αν δεν το θελήσει ο Θεός. Σκέφτηκα: αν ισχύει αυτό, Θεέ μου, μην θελήσεις!… @@ Όμορφα γκράφιτι στους δρόμους της Αθήνας. Μικρά ποιήματα, μεγάλες ζωγραφιές. Χυμένη έμπνευση, παραδομένη στα βλέμματα των περαστικών. @@ Αν σταθείς έστω και για μια στιγμή να με κοιτάξεις, αυτό θα μου αρκεί. Οι μικρές κλεμένες στιγμές μου θα έχουν αποκτήσει ένα νόημα. @@ Στάσου. Κοίταξέ με. Μάθε με. Υπάρχω. @@ Σκέφτομαι το χέρι που πιάνει το μαρκαδόρο ή το σπρέι και μεταμορφώνει έναν άχαρο τοίχο σε καμβά μεγάλου καλλιτέχνη. Παρατηρώ τα δάχτυλά του. Τον ακολουθώ στην περιπέτεια με ορθάνοιχτα μάτια και χαμόγελο στο στόμα. @@ Από έναν ακάλυπτο ένα μωβ κορίτσι μου χαμογελά κι επιβεβαιώνει το δίκιο του σιωπηλού δημιουργού της. Ομορφιά δωρεάν. @@ Δεν υπάρχει κάποιος προκαθορισμένος λόγος για τον οποίο συμβαίνουν τα πράγματα. Ο λόγος γεννιέται καθ’οδόν. @@ Στους Αέρηδες οι αλλότριες φυλές δροσίζονται στα συντριβάνια. Η ζωή το καλοκαίρι είναι απλή και τολμά. Την παρακολουθώ με ευγνωμοσύνη να συμβαίνει. @@ Τα απογεύματα αλλάζουν χρώμα κάθε λεπτό μετακινώντας τις σταθερές των ανθρώπων σύμφωνα με τους λεπτοδείκτες της ακτής. Ένα κύμμα και μισό. Μια παλλίροια παρά δέκα. Μαϊστράλι ακριβώς. Εποχή που εύχεται και λαμβάνει. @@ Απολαμβάνει. @@ Κάτω από τις κούνιες ανθίζουν νυχτολούλουδα, κουβέντες και παιδικά όνειρα, σκεπασμένα με ένα πορτοκαλί μαντίλι. Η φύση κάνει τη δουλειά της και τη διαφορά στις viewmaster εικόνες του κόσμου. @@ Αύγουστος παρά τρία και την κλεψύδρα ακόμα να την βρω. @@ Στα πέτρινα σκαλάκια του εν δυνάμει θεάτρου η νύχτα βάφεται πράσινη και λάμπει μεταλλικά. Οι φωνές των περαστικών και των θαμώνων, ανακατεμένες με νότες που ξεστράτισαν, δίνουν το στίγμα μιας εποχής που ξεφεύγει από το χρόνο και παρηγορεί. @@ Η ελπίδα μιας πάλαι ποτέ Φαίης που περιμένει κάπου δυτικά ανακυκλώνει τα αρχιτεκτονικά σχέδια του μέλλοντος και βαφτίζει τη ζωή 24. @@ Από έναν τοίχο στην παλιά πόλη: “Μια τίγρη με τρία τιγράκια. Πες το. Γρήγορα!” @@ Η Αρετή και η Κακία συμφιλιώθηκαν και περιδιαβαίνουν τα στενά πιασμένες χέρι χέρι. Είναι οι καλύτερες φιλενάδες μέχρι να επιστρέψει ο Σεπτέμβρης. Τότε το παλιό μίσος θα επαναφέρει με ψυχραιμία την καθεμιά στη θέση της. @@ Καλοκαίρι με νύχια βαμμένα μωβ κι αέρινα ρούχα που χαϊδεύουν το κορμί ανενδοίαστα και με ακλόνητο άλλοθι. Δίψα και ήλιος που προετοιμάζουν τις έναστρες νύχτες με χάρη και ζωντάνια. @@ Ονειρεύτηκα τη γη σε διάφορα επίπεδα. Το καθένα χωριζόταν από τα υπόλοιπα με γυάλινους ορόφους. Περπατώντας στον πέμπτο όροφο του πλανήτη έβλεπα τους άλλους τέσσερις να κινούνται κανονικά κάτω από τα πόδια μου εκκολάπτοντας νέες μορφές ζωής. @@ Όταν η καθημερινότητα γίνεται ταινία μπορώ να ελπίζω πως το πετσί της πρωταγωνίστριας που θα με φιλοξενήσει θα καταφέρει να με μπάσει λαθραία σε μια ιδανική ζωή. @@ Οι ιδανικές ζωές στις οποίες παρεισφρέω κατά καιρούς διαρκούν ελάχιστα και τις θυμάμαι επίμονα. @@ Συχνά σκέφτομαι πως τα ιδανικά μου χτίστηκαν εξ απαλών ονύχων πάνω σε αντιφάσεις και αντιθέσεις. Το γεγονός ότι συνεχίζουν να υπάρχουν μέχρι σήμερα και να στηρίζονται σε τόσο ασταθή θεμέλια τα κάνει τόσο δικά μου που νομίζω πως δεν θα τα εγκαταλείψω ποτέ. @@ Δευτέρα, κι ο αμέριμνος καιρός λάμπει ξανά με πάθος.
