Χεράκι;…

Κάθε μεσημέρι, γύρω στις τεσσερισήμισι, χτυπά ένα τηλέφωνο. Το ξαφνικό ντριν του με κάνει κι ανησυχώ καθώς με ξυπνά εισβάλλοντας από το μισάνοιχτο παράθυρό μου. Θέλω να ζήσω σε έναν κόσμο αλλού.

Μου αρέσουν πολύ οι σκάλες των ξενοδοχείων. Ειδικά όταν είναι στρωμένες με παχιά χρωματιστά χαλιά και μοιάζουν με γυναικεία φορέματα που απλώνονται με χάρη. Όταν κατέβαινα τις σκάλες του Βίκινγκ Χοτέλ, στη Στοκχόλμη, ήμουν η Τζόαν Κόλλινς εν ενεργεία.

Μου αρέσουν και τα ξενοδοχεία γενικώς.

-Μήπως μπορείς να με αγαπάς για σήμερα, σε παρακαλώ; -Κάθε μέρα σ’αγαπώ αλλά δεν μπορώ να στο δείξω. Η ειλικρίνεια τσακίζει κόκκαλα.

Τα βράδια στον κήπο φυσά ένας ζεστός γλυκός αέρας. Κλείνω τα μάτια και αφήνω τις άπειρες αιθέριες γλώσσες του να χαϊδεύουν το πρόσωπό μου σαν αόρατα κύμματα-φιλιά.

-Ich liebe dich. -Ich auch. Χτες τη νύχτα η αύρα μιλούσε γερμανικά. Άγνωστες οι βουλές του ανέμου και του μικρού λιονταριού της ζούγκλας.

Θυμάμαι κάποιον που μου ζητούσε να του μιλάω γαλλικά την ώρα που με φιλούσε. Δεν ηξερε λέξη από τη γλώσσα του Μπωντλέρ μα ήταν η μόνη που ήθελε ν’ακούει όταν οι θρυμματισμένες αναστολές μας πήγαιναν για ύπνο.

Μήπως θα μπορούσα να βρω μια θέση εργασίας στη βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας; Είναι πια καιρός ν’αρχίσω να σκέφτομαι σοβαρά το επαγγελματικό μου μέλλον.

-Τα καλύτερά μου χρόνια φύγανε. Μου έμειναν μόνο τα λαμπερά μου νύχια, είπε με απλότητα και κοίταξε το αιματοβαμμένο κόκκινο βερνίκι στα δάχτυλα των ποδιών της. Το υψηλό συμβαδίζει με το ταπεινό.

Πέμπτη βράδυ και η προσωπική μου κίτρινη πισίνα με περιμένει δροσερή στον κήπο με τις λεμονιές. Αντί για ροδοπέταλα ή νούφαρα είναι σπαρμένη με πολυπρισματικά παγάκια. Πέμπτη βράδυ και σε λίγο επιβιβάζομαι οικειοθελώς στα φωτισμένα κουλουάρ του Τιτανικού.

Τα πρότυπα του επερχόμενου Αυγούστου δοξάζουν το εφήμερο, αγνοώντας επιδεικτικά το όποιο συναισθηματικό κόστος συνεπάγεται αυτή η έλλειψη σταθερότητας. Am I virtual enough? Δείξε μου το avatar σου να σου πω ποιος είσαι. Μετά, θα μονωθώ απέναντί σου και θα κάνουμε ήσυχοι (κάτι σαν) παρέα.

Τα όνειρά μου θυμίζουν μουτζαλιές σε παιδικό μπλοκ ιχνογραφίας. Χτες έβαψα έναν ταλαιπωρημένο τοίχο με όμορφες γραμμές χρωματιστής σκουριάς. Στη βάση του ένα εγκαταλελειμμένο αυτοκίνητο περίμενε τον άγνωστο ταξιδιώτη.

Ο Τζων Φράιερ πούλησε τη ζωή του στο διαδίκτυο. Η απαλλαγή από τον όποιο εαυτό είναι πια το ευκολότερο πράγμα στον κόσμο. Και η πιο τρέντυ ευχή των ημερών.

Κάτι που αγαπώ ιδιαίτερα στους ανθρώπους είναι τα χέρια τους. Νομίζω ότι με αυτά δένομαι περισσότερο απ’ ό,τι με οποιοδήποτε άλλο μέλος του σώματός τους.

Χεράκι;…