Άλμπατρος
Συχνά για να περάσουνε την ώρα οι ναυτικοί
άλμπατρος πιάνουνε, πουλιά μεγάλα της θαλάσσης,
που ακολουθούνε σύντροφοι, το πλοίο, νωχελικοί,
καθώς γλιστράει στου ωκεανού τις αχανείς εκτάσεις.
Και μόλις στο κατάστρωμα του καραβιού βρεθούν
αυτοί οι ρηγάδες τ’ ουρανού, αδέξιοι, ντροπιασμένοι,
τα κουρασμένα τους φτερά στα πλάγια παρατούν
να σέρνονται σαν τα κουπιά που η βάρκα τα πηγαίνει.
Πως κοίτεται έτσι ο φτερωτός ταξιδευτής δειλός
τ’ ωραίο πουλί τι κωμικό κι αδέξιο που απομένει
ένας τους με την πίπα του το ράμφος του χτυπά
κι άλλος, χωλαίνοντας, το πως πετούσε παρασταίνει.
Ίδιος με τούτο ο Ποιητής τ’ αγέρωχο πουλί
που ζει στη μπόρα κι αψηφά το βέλος του θανάτου,
σαν έρθει εξόριστος στη γη και στην οχλοβοή
μεσ’ στα γιγάντια του φτερά χάνει τα βήματά του.
Χτες τη νύχτα, ξαφνικά, είδα τη Τζιλ και το Νικοπόλ να ανταλλάσσουν αειθαλείς στίχους και ψιθυριστές υποσχέσεις αιωνιότητας. Η ταινία-έμμονη-ιδέα αποζημίωσε το ξενύχτι μου σαν δώρο αγρύπνιας και προσμονής. Το μπλε του Μπιλάλ και το πράσινο του Μπωντλέρ ενώθηκαν στη δανεική οθόνη μου κι έβαψαν το καλοκαιρινό σκοτάδι με το απερίγραπτο χρώμα του μέλλοντος. Σκουριά και μόλυνση, κατακόκκινα τέρατα και ψηφιακοί αστυνόμοι, οξειδωμένα ιπτάμενα οχήματα και ευγενή συναισθήματα γυάλισαν με το βαμβάκι τις παλιές εντυπώσεις και τις έκαναν επίμονες και πανίσχυρες σαν καινούριες.
Αποφθέγματα παρηγοριάς για τον έρωτα και τις τύψεις, πλεγμένα με μαγικές εικόνες για τα ενδεχόμενα του μέλλοντος -ανθρώπινα ή απάνθρωπα, η διαφορά είναι πάντοτε ασαφής- ήρθαν σαν λευκά αγγελούδια με μυτερά αυτιά και σαφή γεννητικά όργανα να ηλεκτρίσουν τον ύπνο μου και να εκκολάψουν μια παράξενη μέρα γεμάτη ψευδαισθήσεις.
«Το Ωραίο πάντα θα είναι παράξενο. Δεν λέω ότι θα είναι παράξενο εκούσια και ψυχρά, διότι τότε δεν θα ήταν παρά ένα τέρας που ξεπήδησε μέσα από τις ατραπούς της ζωής. Λέω απλώς ότι πάντα θα ενέχει ένα στοιχείο παραδοξότητας, όχι ηθελημένης αλλά υποσυνείδητης. Και σε αυτήν την παραδοξότητα θα έγκειται και το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό που θα το καθιστά ωραίο». – Charles Beaudelaire
Χτες τη νύχτα ήμουν η Τζιλ. Μέσα από τα μυωπικά μου μάτια το Ωραίο μού φάνηκε για μια στιγμή παράδοξα οικείο και, μέσα από τα μονοπάτια του ευγενούς Κακού, με περπάτησε σε καινούριες ατραπούς έκφρασης της Ομορφιάς, σπαρμένες με νοσηρά άνθη και καλοκαιρινά βότσαλα.
