Μετά τις βουκαμβίλιες ήρθαν οι πέτρινοι τοίχοι. Και τα σκαλάκια καταγής, δίπλα στις βουτιές. Αγγίγματα που επιβεβαιώνουν την ύπαρξη ζωής μέσα από φιλικές θερμοκρασίες και γήινα υλικά. Χτες σκέφτηκα πως θα ήθελα να μεταμορφωθώ σε σαλαμάνδρα. Σε ένα μικρό καφετί σαμιαμίδι, με διάφανο δέρμα κι εμφανείς φλεβίτσες που τρέχει πάνω κάτω στους κίτρινους τοίχους και στα ταβάνια, κολημένο στις επιφάνειες, σταθεροποιημένο στο χώρο, αναπόσπαστο από την ύλη του κόσμου και της πόλης. Σκέφτηκα το σώμα μου εφαρμοσμένο πάνω στην στογγυλεμένη ασβεστωμένη γωνιά του Μικρού Καφέ, να αγκαλιάζει με λατρεία τη φιλία και τα εχέγγυα ενός μικρού σημείου στο άπειρο. Ήσυχο πια. Ευχαριστημένο.
Αμέσως μετά το απολαυστικότερο μπάνιο του καλοκαιριού, στο Φαληράκι, στάθηκα στα πέτρινα σκαλιά σύριζα στο πέλαγος. Το κεφαλόσκαλο, πλατύ και κάπως άγριο, φαγωμένο από τα βήματα και την αλμύρα, φαινόταν να αναπνέει. Το κύμμα πάφλαζε γλυκά σαν ξαφνική εκπνοή, συμμετέχοντας σε αυτή την απρόσμενη αναπνευστική διαδικασία του εδάφους. Λευκός αφρός έβρεχε τα πόδια μου χαϊδευτικά και δροσιστικά χαρίζοντάς μου αλμυρά χαμόγελα πληρότητας. Ο κόσμος φαινόταν να γυρίζει σαν ζεστή χρωματιστή σβούρα. Το Ιόνιο πέλαγος ευνοεί κάθε είδους παραζάλη κι εκπληρώνει σαν μαγικό τζίνι μερικές ευχές. Τις βαθύτερες.
Το βράδυ, καθισμένη κάτω από τις βουκαμβίλιες και τα νυχτολούλουδα, αφουγκράστηκα για πολλή ώρα τους θορύβους των ανθρώπων και του στενού. Λέξεις, γέλια, μουσικές κουβέντες και ξενυχτισμένα πουλιά χάριζαν στον αέρα τη μοναδική τους ενέργεια. Τα πνευμόνια μου γέμιζαν με αρωματική νύχτα και περαστικές μυρωδιές σωμάτων. Η ξεγνοιασιά δραπέτευσε για λίγο από το συρματόπλεγμα της προσφιλούς -αν και κάπως καταναγκαστικής- αγωνίας μου και στάθηκε στα μαλλιά μου σαν φυλλαράκι που έπεσε από ψηλά. Γαλήνη νυχτερινή. Ευδαιμονία.
Το επόμενο πρωί περιέγραφα τις εντυπώσεις μου σε ένα κορίτσι που καθόταν δίπλα μου αργοπίνοντας τον καφέ του. Της είπα πως η ζωή είναι ιδανική όταν συμβαίνει εδώ και της εξιστόρησα σκηνές ευτυχίας μα και ενόχλησης που έτυχε να ζήσω αυτό τον καιρό. Κάτι σαν προφορικό ημερολόγιο. Κουβέντα ράθυμη και σκαλωμένη σε αυτή την απόλυτη ομορφιά. Δεν της έκρυψα πως νιώθω ότι χρειάζομαι μια αλλαγή ρότας, ένα επόμενο βήμα, ένα καινούριο σχέδιο. Σε έναν ζωντανό τόπο. Υγιή. Σαν αυτόν.
Η απάντησή της ήρθε λυτρωτικά σαν υπεύθυνη δήλωση κινητής και ακίνητης περιουσίας. Οριστική: “Τουλάχιστον διαπίστωσες τι δεν θέλεις να είσαι. Ακόμα και αν αυτό που θέλεις να είσαι παραμένει ακόμη κάπως ασαφές”.
Τελείωσα τον καφέ μου και κατηφόρησα στον ήλιο. Προλαβαίνω ακόμα, σκέφτηκα!
