Πολύ συχνά, περπατώντας στο δρόμο, πίνοντας καφέ, απλώνοντας την πετσέτα μου, διαβάζοντας ένα βιβλίο, κάνοντας ο,τιδήποτε τέλος πάντων, νομίζω πως ακούω να χτυπά ένα τηλέφωνο. Το τηλέφωνο του πουθενά. Ο ήχος του μου θυμίζει εκείνα τις παλιομοδίτικες μαύρες και κάπως στρογγυλεμένες βαριές συσκευές που υπήρχαν κάποτε στα σπίτια, με το ωοειδές καντράν και τους λευκούς αριθμούς. Αυτές οι συσκευές έβγαζαν ένα διαπεραστικό “ντριννν” που ακουγόταν σε ολόκληρη τη γειτονιά. Τις τελευταίες μέρες η χώρα Κέρκυρα κάνει ένα τέτοιο ανησυχητικό “ντριννν” και με ξαφνιάζει κάπως.
Έξι μέρες ακόμα κι η κλεψύδρα του καλοκαιριού θα έχει αναποδογυρίσει οριστικά. Προσπαθώ να κάνω πως δεν τρέχει τίποτα, παρόλα αυτά ο χρόνος τρέχει κι εγώ λαχανιάζω. Κάτι το τσιγάρο, κάτι οι νυχτερινές κραιπάλες, κάτι η έλλειψη ύπνου, κάτι η κίτρινη ζέστη και το ρολόι που κάνει ασταμάτητα τικ τακ, νάτην η ανάσα μου, αγκομαχάει να διαρκέσει και να κρατηθεί από το ημερολόγιο με νύχια και με δόντια. Αν δαγκώσω τον καιρό μήπως τελικά πονέσει και σταματήσει για λίγο;…
Πάντα ήλπιζα στο αδύνατον. Μια νύχτα, κοιτώντας ένα τυχαίο παράθυρο στην παλιά πόλη (η αγάπη μου) είδα πως μέσα του είχε κρυφτεί ένα φεγγάρι. Ήταν ένα λαμπερό μισοφέγγαρο, πεισματάρικο κατάλοιπο της μεγάλης Πανσελήνου, που μου έγνεφε φιλικά. Του έστειλα μια λευκή πνοή σαν σήμα καπνού, να το χαιρετήσω. Έπιασε την καλησπέρα μου στον αέρα και μου έλαμψε συνωμοτικά. Μερικές φορές το αδύνατον μου κλείνει το μάτι. Τότε ο ήχος του τηλεφώνου χάνεται κι εγώ αφοσιώνομαι στις μυστικές μου σχέσεις με τα σημεία και τα τέρατα που δέχονται να με αγκαλιάσουν και να με κάνουν παρέα χωρίς πολλές πολλές ερωτήσεις. Κι έτσι ο καιρός ανακουφίζεται κάπως και κοντοστέκεται για να θαυμάσει το φεγγάρι στο παράθυρο της αγάπης μου. Κι έτσι ανασαίνω.
