Πολύ συχνά, περπατώντας στο δρόμο, πίνοντας καφέ, απλώνοντας την πετσέτα μου, διαβάζοντας ένα βιβλίο, κάνοντας ο,τιδήποτε τέλος πάντων, νομίζω πως ακούω να χτυπά ένα τηλέφωνο. Το τηλέφωνο του πουθενά. Ο ήχος του μου θυμίζει εκείνα τις παλιομοδίτικες μαύρες και κάπως στρογγυλεμένες βαριές συσκευές που υπήρχαν κάποτε στα σπίτια, με το ωοειδές καντράν και τους λευκούς αριθμούς. Αυτές οι συσκευές έβγαζαν ένα διαπεραστικό “ντριννν” που ακουγόταν σε ολόκληρη τη γειτονιά. Τις τελευταίες μέρες η χώρα Κέρκυρα κάνει ένα τέτοιο ανησυχητικό “ντριννν” και με ξαφνιάζει κάπως.
Έξι μέρες ακόμα κι η κλεψύδρα του καλοκαιριού θα έχει αναποδογυρίσει οριστικά. Προσπαθώ να κάνω πως δεν τρέχει τίποτα, παρόλα αυτά ο χρόνος τρέχει κι εγώ λαχανιάζω. Κάτι το τσιγάρο, κάτι οι νυχτερινές κραιπάλες, κάτι η έλλειψη ύπνου, κάτι η κίτρινη ζέστη και το ρολόι που κάνει ασταμάτητα τικ τακ, νάτην η ανάσα μου, αγκομαχάει να διαρκέσει και να κρατηθεί από το ημερολόγιο με νύχια και με δόντια. Αν δαγκώσω τον καιρό μήπως τελικά πονέσει και σταματήσει για λίγο;…
Πάντα ήλπιζα στο αδύνατον. Μια νύχτα, κοιτώντας ένα τυχαίο παράθυρο στην παλιά πόλη (η αγάπη μου) είδα πως μέσα του είχε κρυφτεί ένα φεγγάρι. Ήταν ένα λαμπερό μισοφέγγαρο, πεισματάρικο κατάλοιπο της μεγάλης Πανσελήνου, που μου έγνεφε φιλικά. Του έστειλα μια λευκή πνοή σαν σήμα καπνού, να το χαιρετήσω. Έπιασε την καλησπέρα μου στον αέρα και μου έλαμψε συνωμοτικά. Μερικές φορές το αδύνατον μου κλείνει το μάτι. Τότε ο ήχος του τηλεφώνου χάνεται κι εγώ αφοσιώνομαι στις μυστικές μου σχέσεις με τα σημεία και τα τέρατα που δέχονται να με αγκαλιάσουν και να με κάνουν παρέα χωρίς πολλές πολλές ερωτήσεις. Κι έτσι ο καιρός ανακουφίζεται κάπως και κοντοστέκεται για να θαυμάσει το φεγγάρι στο παράθυρο της αγάπης μου. Κι έτσι ανασαίνω.
6 απαντήσεις μέχρι τώρα ↓
vinumbonum // Αυγούστου 25, 2008 στο 8:43 μμ |
Σε εκεινο εκει το τραπεζακι,το γωνιακο…..
Narita // Αυγούστου 26, 2008 στο 2:32 πμ |
υπέροχο.
να βλέπεις χρώματα στις έννοιες και πνοή στα πράγματα.
πάντως οσον αφορά το χρόνο προτείνω να μη τον δαγκώσεις αλλά
να τον κάνεις φίλο. σαν σκυλί. και μετά να λες ‘πού σαι τζακ έλα τζακ’
και τέτοια
Herr K. // Αυγούστου 26, 2008 στο 11:59 πμ |
Τρέξε Τζακ
nitens_lux // Αυγούστου 26, 2008 στο 1:40 μμ |
Ligo sevasmo ston Xrono!!! an den tou pas kontra,den ton prosvalleis me emmones kai ton kaneis filo sou,tote kai Ekeinos tha se koitaksei me to yperoptiko(kyriolektika!) vlemma tou kai den tha sou dwsei kammia,ma kammia simasia…apotelesma? tha papsei na se kynigaei-tha papseis na ton katadiwkeis…ti allo na epithymisei kapoios ek gennetis thnitos?
manos // Αυγούστου 27, 2008 στο 11:15 πμ |
Σήμερα δεν άκουσα το ξυπνητήρι, έφτασα στο γραφείο με μία ώρα καθυστέρηση, αλλά δεν με ένοιαζε τίποτα. Είναι το καλοκαίρι που τελειώνει, είναι η απώλειά του που με απασχολεί, και όλα όσα δεν έφερε. Από την άλλη,
οι αναπόφευκτες επιστροφές είναι καλύτερες από τις άσκοπες περιπλανήσεις. Γιατί αυτό το καλοκαίρι είχε αρκετούς σκοπούς κρυμμένους σε αόρατα σημεία. Είχε σημεία παρατήρησης μυστικά. Εφτανες λίγο παραπέρα αν τα εντόπιζες. Αν όχι εσύ, η ματιά σου. Κι επειδή το σεντόνισα κι εγώ το σχόλιό μου,
πάρε μια ανάσα και μη σκέφτεσαι ό,τι έρχεται. Σκέψου τι έχεις να θυμάσαι. Αλλά τα ξέρεις όλ’ αυτά, δε χρειάζεσαι παραινέσεις.
Theorema // Αυγούστου 29, 2008 στο 9:48 πμ |
@ Όλους
Όταν σας βλέπω να μιλάτε νομίζω πως νιώθω μια λυτρωτική ανακούφιση…
Και πολύ τυχερή.
Το επόμενο σεντόνι μας στην υγειά (!) του καλοκαιριού που φεύγει, στις έννοιες και στα χρώματα, στο γωνιακό τραπεζάκι, στο Χρόνο, στα πιστά σκυλιά και στο χειμώνα που ελπίζω να είναι για όλους καλοκαιρινός!
Και στην Aluov, με αγάπη.