Οι πρίγκιπες τρέφονται με σαμπάνια…

Με το που κυκλοφορεί ένα καινούριο κατόρθωμα της αγαπημένης μου Αμελί Νοτόμ, σπεύδω να γευτώ την ευχαρίστηση. Η μικρή ασυνάρτητη Βελγίδα είναι ό, τι καλύτερο έχει γεννήσει αυτή η άχαρη χώρα, μετά τη σοκολάτα και τις μπύρες. Νομίζω πως αυτά τα τρία προϊόντα συνδιάζονται εξαίσια μεταξύ τους και μπορούν να κάνουν πολύ καλή παρέα. Σκέφτομαι τι ωραίο που θα ήταν ένα απόβραδο στο Delecta, με παγωμένη Duvel, σοκολατάκια-χαψούλες Godiva και κάμποσες σελίδες Amélie Nothomb. Ευδαιμονία. Το ίδιο βράδυ θα μπορούσε να είναι ακόμα καλύτερο αν διαδραματιζόταν στης Φαίης, με παγωμένο κρασί από το Χαλικούνα και μπουρίτος Allegro. Ευτυχία.

Το βιβλίο φέρει τον αινιγματικό τίτλο “Le fait du prince” και το εξωφρενικό εξώφυλλό του φιλοτεχνήθηκε από τους μοναδικούς Pierre & Gilles. Η αγαπημένη μου συγγραφέας ποζάρει μαυροφορεμένη και βολεμένη σε μια ιριδίζουσα θάλασσα που τη βρέχει ως τη μέση, ρίχνοντας το μοιραίο βλέμμα της στον απέραντο ουρανό ενός νεκτροταφείου. Τα χέρια της είναι ενωμένα μπροστά στη στήθος της σε στάση προσευχής και τα λεπτεπίλεπτα ακροδάχτυλά της είναι αιματοβαμμένα. Ένα επίσης αιμάτινο δάκρυ, σκούρο ρουμπινί και παχύρευστο, κυλάει από τα μάτια της, χρωματικά ασορτί με τα χεράκια της καπελοφορεμένης μαντόνας. Μια χρυσή πριγκιπική κορώνα που επιπλέει μπροστά της, ανάμεσα σε πανέμορφα νούφαρα και σκουπίδια, φαίνεται να την αφήνει παγερά αδιάφορη, καθώς το μόνο που μοιάζει να την ενδιαφέρει πραγματικά είναι τα μυστικά πίσω από σύννεφα και η επερχόμενη Αποκάλυψη μιας νέας χάρτινης ζωής που αναμένεται πάραυτα. Ή ίσως κάποιο θαύμα. Πίσω της, μια νύχτα σπαρμένη με λευκά αστέρια την σκεπάζει προστατευτικά σαν αόρατη μπέρτα και συμπληρώνει διακριτικά το υπέροχο κιτς τοπίο των ιδεών της.

Στην εισαγωγή του βιβλίου συνανταμε το γνωστό απαράμιλλα κυνικό ύφος της Νοτόμ, η οποία προειδοποεί: “Αν κάποιος πεθάνει μέσα στο σπίτι σας, μην φωνάξετε την αστυνομία! Καλέστε ένα ταξί και οδηγείστε το νεκρό στο πλησιέστερο νοσοκομείο, λέγοντας πως ο φίλος σας δεν αισθάνεται καλά κι απλώς τον κουβαλάτε. Ο θάνατός του θα διαπιστωθεί εκεί και θα τοποθετηθεί χρονικά μέσα στο αυτοκίνητο και όχι στην κουζίνα σας”. Η ιστορία ξεκινά με έναν αιφνίδιο θάνατο και μια ανταλλαγή ταυτότητας ανάμεσα στο νεκρό και στο σπιτοκοικοκύρη στην κουζίνα του οποίου συμβαίνει το ανεξήγητο θανατικό. Ο Baptiste Bornave, αηδιασμένος από την ψυχικά και σωματικά καθιστική ζωή του, σκέφτεται: “Θέλω να γίνω εσύ!”. Έτσι, αποφασίζει να γίνει ο Olaf Sildur που μόλις πέθανε από καρδιακή προσβολή και να δώσει, με τη σειρά του, την ταυτότητα και την παλιά ζωή του στο πτώμα που μυστηριωδώς βρίσκεται στα πλακάκια της κουζίνας του.

Η ιστορία συνεχίζεται στην έπαυλη του νεκρού Σουηδού, τη θέση του οποίου έχει πάρει ο αλλοπρόσαλλος Βέλγος, στο πλάι της σαγηνευτικής συζύγου του, μιας γυναίκας χωρίς όνομα και καταγωγή, που ζει με σαμπάνια και ψευδαισθήσεις. Ο νέος Olaf ζει μερικές εσώκλειστες μέρες μεθυσμένης περιπέτειας και βυθίζεται σε έναν πολυτελή και παντελώς ρηχό κόσμο ο οποίος του ήταν απολύτως άγνωστος μέχρι πριν λίγο. Τα πάντα συμβαίνουν με απλό και απολύτως φυσικό τρόπο. Τα παράλογα δεν ξενίζουν. Εισβάλλουν απροειδοποίητα στο στόρυ και, κατά την προσφιλή τακτική της Αμελί,  προσδίδουν στο βιβλίο τη γνωστή γεύση αλχημείας που καθιστά δυνατά τα αδύνατα και μαγεύει.

Οι καλομαθημένοι αναγνώστες της Νοτόμ δείχνουν κάπως δυσαρεστημένοι από το έσχατο πόνημά της. Της καταλογίζουν έλλειψη μαγείας και πρωτοτυπίας και αναρωτιούνται για τα κίνητρά της. Προσωπικά αισθάνθηκα την ανάγκη να τελειώσω το βιβλίο το πρώτο κιόλας βράδυ που το άρχισα, δηλαδή μερικές μόλις ώρες αφότου το είχα αγοράσει. Ως κριτήριο απόλαυσης μου αρκεί αυτό και μόνο, για να σκέφτομαι πως ακόμα κι αν η Αμελί δεν είναι πάντοτε στο πιο κορυφαίο κέφι της, δεν παύει ποτέ να είναι η Νοτόμ και άρα μου αρέσει.