Κοιμήσου, Αντρέα, είναι ακόμα νωρίς (για όλα)

Ω, πόση, τόση η ομορφιά των χαραμάτων. Κι αυτά τα πρωινά λευκά σεντόνια, ασύγκριτο περιτύλιγμα, ιδανικό για σώμα. Εξαίσιο σώμα, υπό διαμόρφωση. Μα πάντα με ένα βλέμμα ερχόταν η μεταμεσονύχτια αφύπνιση, από την πρώτη ώρα, εκ γεννετής, κι όχι με άγγιγμα όπως για όλους. Και συνεχίζει με ένα τέτοιο ακόμα κι αν αλλάζει και περνά ο καιρός για εκείνους τους άλλους. Όχι για μας, ακόμα δεν το έχω καταφέρει.

Πιο ηχηρό κι από φωνή, το κοίταγμα αρκούσε. Πρόσωπο σύννεφο, χωρίς καμία φασαρία στα τοπία του, καθόλου ανταριασμένο, ιδανικό. Τολύπα καπνού αιθέρια, ολόλευκη μέσα στο σκοτεινό δωμάτιο η αύρα του Ωραίου. “Κοιμήσου αγάπη μου, είναι ακόμα νωρίς”, κι ήταν πραγματικά νωρίς, πολύ νωρίς για όλα. Τυλίχτηκε ο Ασύγκριτος με ύπνο και βαμβάκι, φευγάτος μ’ ένα κόκκινο άλογο και τρεις σκόρπιες λέξεις, συνέχισε τα όνειρα και τη δική μου πλάνη. Και το θαυμασμό, το δίχως άλλο.

Εδώ ο καιρός περνά με ψευδαισθήσεις, μην με παρεξηγείς που μιλάω έτσι. Είναι καλά, άκουσέ με. Σε λίγο κάποιος βήχει γνώριμα στην Πελοπόννησο κι εγώ τον αφουγκράζομαι γλυκά στα Ιόνια μέρη. Κατάλαβα, του είπα καλημέρα, ως προσήκει, νοερώς και γοερώς. Αίμα ο ένας του αλλουνού, ψιθυρίζω στα περιστέρια, ίσα για να το ακούσω μόνο εγώ. Ούτε καν εκείνα δεν με άκουσαν, μα το Θεό, το ξέρω. Μα αυτό αρκούσε για αρχή, σαν μερτικό ελέους.