Ντομάτες γεμιστές ///Μουσταλευριά///Γλυκό βύσσινο///Κεφτεδάκια με πατάτες τηγανητές///Σούπα κοντογεναδίτισσα///Μπιφτέκια λαδολέμονο με πατάτες στο φούρνο///Φασολάδα με καυτερή πιπερίτσα///Φακές///Αυγά τηγανητά με πατάτες και κασέρι///Κατσικάκι στο φούρνο με πατάτες, δεντρολίβανο και σκόρδο///Κέικ βανίλια///Μαρμελάδα γιερμάς/// Ψωμί με βούτυρο Βιτάμ και ζάχαρη///Μελιτζάνες και κολοκυθάκια με κουρκούτι τηγανητά///Γιουβαρλάκια/// Παστίτσιο///Μακαρόνια ω γκρατέν///Χταπόδι με μακαρονάκι κοφτό///Χοντρά μακαρόνια με καυτό λάδι, σκόρδο και μυζήθρα///Κοτόπουλο κοκκινιστό με πιλάφι///Μαγειρίτσα///Γλυκό σαλαμάκι με κακάο και μπισκότα Πτι Μπερ/// Ντολμαδάκια με ρύζι ή με κιμά///Ψάρι ψητό λαδορίγανη///Σπανακόρυζο///Πατάτες μπλουμ///Μακαρόνια με κιμά///Μπάμιες με κοτόπουλο///Γίγαντες///Χοιρινό με σέλινο///Κοτόσουπα μιλανέζα///Τουρλού κατσαρόλας///Ιμάμ μπαϊλντί///Μελιτζάνες με τυρί στο φούρνο///Μακαρονάδα με σάλτσα ντομάτα και βασιλικό///Χόρτα λαδολέμονο///Πασχαλιάτικα κουλούρια///Το κέικ της αφθονίας///Κοτόσουπα με φιδέ///Μουσακάς///Φασολάκια///Καγιανάς///Στρογγυλές πατάτες τηγανητές με τριμμένο Kerrygold///Σπανακόπιτα/// Μπακαλιάρος σκορδαλιά///Τραχανάς με φέτα///Αγκινάρες με αρακά///Αγκινάρες α λα πολίτα///Μπριζόλες με πιπεριά και ντομάτα στο τηγάνι///Χαλβάς///Τα σέβη μου.
Μπορεί κανείς να σκοτώσει από έρωτα; Αποφασίζει να επιχειρήσει μια τρομοκρατική ενέργεια για χάρη ενός ανεκπλήρωτου πόθου; Φτάνει ως το τέλος; Αν δεν μπορεί να παραμείνει στη ζωή και στη μνήμη του αγαπημένου προσώπου κάπως αλλιώς, γίνεται να αποφασίσει να παραμείνει αξέχαστος εξαιτίας μιας φρικιαστικής πράξης; Αυτά κι άλλα πολλά στο έσχατο πόνημα της χαϊδεμένης μας Αμελί, που απογειώνεται σαν Βασίλισσα των Πάγων για ένα κρύο ταξίδι στην καρδιά του χειμώνα και της απόλυτης μοναξιάς .
1. Εκείνο το βράδυ ήταν παράξενο. Γινόταν φασαρία στον κήπο, μια φασαρία που απλωνόταν στο στήθος και στην κοιλιά κάνοντας την ταραχή μέρος της απόλαυσης. Ο φόβος ήταν και πάλι το συμπληρωματικό χρώμα της ηδονής. Ευτυχώς, στον κήπο γίνονται συχνά φασαρίες, και τις περισσότερες φορές οι έρωτες εκεί μέσα πιάνονται όχι από τα μάτια αλλά από το λαιμό. Μετά δεν κατεβαίνουν στα χείλη αλλά στο υπογάστριο. Εκείνο το βράδυ πάνω από τα κεφάλια τους έσταζε λεμονάδα. Ανάμεσα στα πόδια τους μπλέκονταν αδέσποτες γάτες. Έξω φύσαγε. Η PJ Harvey τους κρατούσε τρυφερά το χέρι επιβραβεύοντας τις μάταιες προσπάθειές τους, ως συνήθως. Εκείνο το βράδυ γινόταν φασαρία.
2. Την άκουγε να τρώει μια καραμέλα. Το στόμα της έκανε υπόκωφους θορύβους που απλώνονταν στο χώρο διακριτικά. Έγλυφε, δάγκωνε, μάσαγε. Ανοιγόκλεινε τα χείλη καθώς άλλαζε θέση στην καραμέλα με τη γλώσσα της, το σάλιο κυκλοφορούσε αδέσποτο γύρω από τα ούλα. Σε μια στιγμή το πάνω χείλος γυάλισε περισσότερο από το κάτω γιατί μόλις το είχε γλύψει. Μετά αναστέναξε σιγανά αφήνοντας μια μυρωδιά μέντας να την πλαισιώσει για μια στιγμή. Ύστερα μάσησε την άκρη και ακούστηκε ένα κρακ! που το έπνιξε στον ουρανίσκο της αφήνοντας ένα μικρό αναστεναγμό ευχαρίστησης. Πιπίλισε το τελευταίο ζαχαρωτό κομματάκι πλαταγιάζοντας τη γλώσσα κι έπειτα καθάρισε με ένα λευκό χαρτομάντιλο το μισάνοιχτο στόμα της που είχε στις άκρες λίγο σάλιο. Οι συνειρμοί πηγαινοέρχονταν σαν ανεξέλεγκτα τρένα.
3. Κάθονται σε διπλανά τραπέζια. Ο χώρος είναι μικρός, οι καρέκλες στριμωγμένες. Με την πρώτη υποψία παγωνιάς δοκιμάζει να φορέσει το σακάκι του που κρέμεται στην πλάτη της καρέκλας του. Οι αγκώνες τους αγγίζονται φευγαλέα μα κάνουν και οι δυο πως δεν κατάλαβαν τίποτα. Δυο αρώματα φυσάνε πίσω από την πλάτη τους. Συνεχίζουν να κοιτάζονται μυστικά, προσπαθώντας να αποφύγουν τη διασταύρωση των βλεμμάτων τους. Είναι ντυμένοι στα μαύρα, περίπου ίδια ηλικία, όμορφα αγόρια και οι δυο. Αφουγκράζονται ο ένας τη φωνή του άλλου, από τις διαφορετικές παρέες τους. Πώς προφέρει το σίγμα; Τι ωραίο όμικρον, κλειστό και βαθύ. Παρατηρεί τα δάχτυλά του, πώς κρατάει το τσιγάρο, πώς το φέρνει στο στόμα του. Κοιτάζει τα παπούτσια του, ανεβαίνει λίγο προς το γόνατο και αφήνει το βλέμμα του εκεί. Κατά σύμπτωση κοιτάζονται την ίδια στιγμή. Στα μάτια αυτή τη φορά. Σε λίγο σηκώνονται και οι δυο και κατευθύνονται προς το εσωτερικό του μαγαζιού. Χωρίς να ανταλλάξουν λέξη. Αυτό, αντιθέτως, δεν ήταν καθόλου σύμπτωση θα έλεγε κανείς.
Όσες φορές και να δω το «Χαμένοι στη μετάφραση» δεν το βαριέμαι. Είναι από κείνες τις ταινίες-θερμοφόρες για τις κρύες νύχτες όπου δεν συμβαίνει τίποτα μέσα στα δωμάτια των ανθρώπων και ξάφνου αρχίζουν να συμβαίνουν όλα μονοκοπανιά///Το Τόκυο δεν είναι απλώς μια πόλη, είναι μια κατάσταση μυαλού που μοιάζει με σταυρόλεξο για προχωρημένους λύτες///Με φτιάχνει/// Ειδικά όταν γίνομαι η Σκάρλετ Γιόχανσον και πίνω σκωτς δίπλα στον Μπιλ Μάρρεη που ξενυχτά λίγο πριν του πω I wish you a good fRight στο αεροδρόμιο και συνεχίσω το δρόμο μου συγκινημένη///Έξω πιάσανε τα πρώτα κρύα του φθινοπωρινού βορά και το τζάμι μου είναι παγωμένο το πρωί που ξεκινάω για τη δουλειά. Κάθε μέρα στις 9:00 γίνομαι μια λευκή πολική αρκούδα με ξεκούμπωτο πουκάμισο που ξύνει το παρμπρίζ ενός αυτοκινήτου-σκέητμπορντ φτύνοντας σεμνές βρισιές και χαμηλόφωνη γκρίνια///Χωρίς να ακούει κανείς///Ο αέρας των τελευταίων ημερών είναι αεροστεγής, ελάχιστα πράγματα διαπερνούν την ηθελημένη ηρεμία των πραγμάτων///Στο μυαλό μου φύεται μια ιδεώδης –αν και κάπως κατατονική– Neverland που με φιλοξενεί νυχθημερόν και με αποχαυνώνει ευεργετικά λίγο πριν βυθιστώ στο βραδινό λήθαργο της γλυκιάς πολύτιμης ρουτίνας μου///Αγκαλιάζω τους οικείους μου και τα μαξιλάρια με τρυφερότητα μαθήτριας νηπιαγωγείου και στοργή πιγκουίνου που ξεκινά έναν μακρύ χειμώνα στην Ανταρκτική///Πολύ συχνά κάποιος με πιάνει από το χέρι και με παίρνει μαζί στις ενύπνιες βόλτες του όταν ξεπορτίζει τα βράδια. Και τα πρωινά. Και τα απογεύματα. Διαρκώς///Μου αρέσει να κάνω βόλτες πιασμένη χέρι χέρι with the dreamer who’s still asleep///Κυρίως επειδή κρατάω το χέρι Του, κι έτσι δεν με νοιάζει καν προς τα πού τραβάω///Τα Σάββατα ποτίζω τους κάκτους με φρέσκο νερό από την τσαγιέρα και τραβάω τις κουρτίνες στα παράθυρα. Μαγειρεύω νοσταλγικά γλυκά στραπατσάροντας τις αυθεντικές συνταγές και σκέφτομαι κατά προσέγγιση με λέξεις άλλων///Χαζεύω τα περαστικά αεροπλάνα που κρύβονται στα σύννεφα και προσπαθώ να φανταστώ τους προορισμούς τους. Νομίζω πως όλα πηγαίνουν στην Αθήνα και τα χαιρετάω κουνώντας την παλάμη μου///Ζωγραφίζω χάρτες της Αυστραλίας με ξυλομπογιές και σχεδιάζω τα βουνά, τις πεδιάδες και τις ερήμους της ηπείρου με το μάτι. Μετά βρίσκω αυτοκόλλητα ζωάκια από παλιά άλμπουμ και στολίζω το οικοσύστημα με στοργή και τα απαραίτητα///Ο κόσμος μια ζωγραφιά στα χέρια μου, η φύση ένα αυτοσχέδιο κολάζ γεμάτο δακτυλικά αποτυπώματα///Στα διαλείμματα, αφήνω διάφορες εμβόλιμες σκέψεις να τρυπάνε το μυαλό μου κι έπειτα τις κοιτάζω να χάνονται σαν μπαλόνια σε άδειο ουρανό. Οι τρύπες κλείνουν αμέσως μετά κι οι σκέψεις είναι σα να μην έγιναν ποτέ///Όσες μένουν τις κάνω διηγήματα και τις κλείνω στο συρτάρι μέχρι την επομένη///Όταν δεν οδηγώ διαβάζω ένα όμορφο βιβλίο και ανακαλύπτω έκθαμβη πως είναι ακόμα δυνατόν να εκμηδενίζεται ο χρόνος χάρη σε μερικές κίτρινες σελίδες Καστανιώτη που χαϊδεύω με το χέρι μου καθώς περνάνε τα γεγονότα και οι φράσεις μαρσάροντας μαζί με το λεωφορείο///Αν με πιάσουν οι γνωστές αϋπνίες των δώδεκα χώνω στις τσέπες μου μικρές σοκολάτες και ταΐζω με μικρές μπουκιές τους ανήσυχους καλικάτζαρους που κρύβονται μέσα στην κοιλιά μου και πίσω από τα έπιπλα///Μετά αρχίζω να κυκλοφορώ ξιπόλιτη με ένα ποτήρι νερό στο χέρι και να βεβαιώνομαι πως οι πόρτες είναι κλειδωμένες και τα παράθυρα κλειστά. Στην τηλεόραση παίζουν ελληνικές σειρές του ‘70 από την ΥΕΝΕΔ///Νομίζω πως αυτό το βαριεστημένο Οκτώβρη η ζωή είναι φίλη μου και δεν παρεξηγείται με τίποτα///Τα σέβη μου.
Δεν ξέρω τι να παίξω στα παιδιά. Καινούριες νότες δεν ακούγονται από πουθενά. Πάλι τα ίδια τραγούδια, ξανά οι ίδιοι στίχοι; Κουράζεται ο κόσμος με την επανάληψη, βαριέται τα ίδια και τα ίδια. Κι οι σκέψεις δεν έχουν τη σημασία που είχαν άλλοτε, ηχούν χιλιοειπωμένες, παλιές. Ανούσιες. Η σιωπή είναι χρυσός, έλεγε μια σοφή γυναίκα κάποτε. Οι παλιοί ήξεραν, είχαν τη γνώση. Τσαλακωμένα χαρτάκια και άδεια πίξελ οι εμπνεύσεις μου, καιρός για διάλειμμα, να πάρουμε μια ανάσα.
Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα της Ε.Μ.Α.Σ (Εταιρεία Μελέτης Ανθρώπινης Σεξουαλικότητας) η ερωτική διάθεση των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ αυξήθηκε σημαντικά τους τελευταίους μήνες ενώ οι ψηφοφόροι της ΝΔ δήλωσαν πως παρατήρησαν σημαντική πτώση στις σεξουαλικές τους επιδόσεις. Ο νικητής στην πολιτική είναι και νικητής στο κρεβάτι; Και, αντιστρόφως, ο ηττημένος της πολιτικής χάνει και στο σεξ; Η απάντηση είναι ναι.
Το 62% των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ δήλωσαν πως όχι μόνο η λίμπιντός τους αλλά και οι ίδιες οι επιδόσεις τους παρουσίασαν αξιοσημείωτη πρόοδο ενώ το 51% των ψηφοφόρων της ΝΔ δήλωσαν πως η ερωτική επιθυμία ήταν σχεδόν ανύπαρκτη γι’ αυτούς τον τελευταίο καιρό. Παλαιότερες μελέτες της Ε.Μ.Α.Σ είχαν δείξει πως οι οπαδοί μιας ποδοσφαιρικής ομάδας που υφίσταται ήττα παρατηρούν μείωση της λίμπιντο σε σχέση με τους οπαδούς της αντίπαλης νικήτριας ομάδας. Η εξουσία αποτελεί αποδεδειγμένα ένα από τα ισχυρότερα αφροδισιακά.
Διαπιστώθηκε επίσης πως τα διάφορα διεγερτικά βοηθήματα ελάχιστα κατάφεραν να ανατρέψουν τα αποτελέσματα των στατιστικών, εφόσον η ισχύς τους αποδείχτηκε περιορισμένη. Το γεγονός ότι η οικονομική κρίση έχει επιδράσει αρνητικά στην ερωτική διάθεση των Ελλήνων αποδεικνύεται από τις μετρήσεις που απέδειξαν πως το 90% των ερωτηθέντων απάντησαν αρνητικά ως προς την ερωτική τους ζωή. Οι εκλογές συμπλήρωσαν τη ζοφερή εικόνα, ειδικά για τους ψηφοφόρους του ηττημένου κόμματος, οι οποίοι διαισθάνθηκαν την αποτυχία και προσαρμόστηκαν αναλόγως στο αρνητικό αποτέλεσμα εκ των προτέρων.
Από την άλλη, το 40% των ερωτηθέντων δήλωσαν πως, τον τελευταίο καιρό, παρά την οικονομική κρίση και την επερχόμενη ήττα (ΝΔ) έχουν αυξήσει αρκετά τα… έξοδά τους! Κάποτε τα αντικαταθλιπτικά και το σεξ βοηθούσαν τον κόσμο να ξεπεράσει την όποια κρίση. Απ’ ό, τι φαίνεται όμως, το φάρμακο του μέλλοντος είναι ένα: shopping therary against psychotherapy. Η σύγχρονη ατομοκεντρική αντίληψη αποδεικνύει ως άκρως αποτελεσματική μέθοδο καταπολέμησης της κατάθλιψης μια απλή βόλτα στα μαγαζιά η οποία δρα ως τονωτικό ενός ανασφαλούς Εγώ το οποίο τονώνεται μέσω της ματαιοδοξίας και της επίδειξης.
“Παλιότερα, σε πιο συλλογικές μορφές οργάνωσης το σεξ λειτουργούσε σαν αντίδοτο της φτώχειας και της μίζερης πραγματικότητας. Τώρα το σεξ δεν λειτουργεί σαν αντικαταθλιπτικό και αντίδοτο της αλήθειας της κρίσης αφού δεν είναι το ζητούμενο. Σαν αντικαταθλιπτικό της σύγχρονης ατομοκεντρικής αντίληψης είναι το Αγοράζω άρα Υπάρχω” (Κ. Κωνσταντινίδης, πρόεδρος της Ε.Μ.Α.Σ).
Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα όμορφο σπίτι που είχε ένα και μοναδικό δωμάτιο. Το δωμάτιο αυτό ήταν γεμάτο με αγόρια που χρησιμοποιούσαν γάλα αντί για μελάνι όταν ήθελαν να γράψουν ένα γράμμα και με κορίτσια που έκρυβαν μια γιγάντια τιγρέ γάτα μέσα στην τσάντα τους.
Από το δωμάτιο έβγαιναν όλοι μαζί όταν ήθελαν να κάνουν μια βόλτα στη θάλασσα, κάτω από τα κύματα, εκεί όπου κρύβονταν οι φίλοι τους οι ιππόκαμποι και τα κατακόκκινα κοράλλια. Τότε έμπαιναν όλοι μαζί μέσα σε έναν φολιδωτό δράκο-καράβι και το ταξίδι άρχιζε. Τα νερά της θάλασσας ήταν καταπράσινα και μερικές φορές η παρέα έβγαζε από το φινιστρίνι ένα ροζ καλαμάκι και ρούφαγε λίγο αλμυρό νερό κάνοντας μπουρμπουλήθρες.
Πότε πότε ανέβαιναν στην επιφάνεια του νερού για να χαιρετήσουν κάποιον περαστικό Πήγασο που πετούσε προς την Αφρική ή κάπου αλλού. Αν ο Πήγασος δεν βιαζόταν πολύ ανέβαιναν όλοι μαζί στην πλάτη του και έπαιζαν με τα ολόλευκα φτερά του καθώς τους ταξίδευε πάνω από καφετιά χωράφια και ανθισμένες κερασιές.
Μετά από λίγο, όταν άρχιζαν να πεινάνε κατέβαιναν και πάλι στη γη και τρύπωναν στη φωλιά ενός λαγού, όπου υπήρχαν γλυκά και μπισκότα, φρούτα και νιφάδες χιονιού, κι έτρωγαν μαζί με την Αλίκη που αναζητούσε διαρκώς ένα επόμενο θαύμα.
Το βράδυ φώναζαν με τις μελωδικές φωνές τους όσα άγνωστα ονόματα μπορούσαν να σκεφτούν και από το δάσος κατέφθαναν χιλιάδες πυγολαμπίδες που τους οδηγούσαν χορεύοντας και πάλι πίσω, στο σπίτι με το μοναδικό δωμάτιο, όπου έμεναν όλοι τους παρέα με τις τεράστιες τιγρέ γάτες και το γάλα-μελάνι.
Τις Κυριακές μου αρέσει να μένω μέσα. Ακόμα κι αν έχει ωραίο καιρό, ο κυριακάτικος καναπές και το άσκοπο χουζούρεμα εδώ κι εκεί μέσα στο σπίτι είναι ανυπέρβλητες απολαύσεις για κάποιον που, αν γινόταν, θα περνούσε ολόκληρη τη ζωή του κάνοντας βόλτες σε δωμάτια. Συνήθως περνάω το μεσημέρι της Κυριακής παρακολουθώντας εκπομπές μαγειρικής και κάθε μα κάθε φορά, στη μέση μιας συνταγής, κάτι με πιάνει, κάτι ασυγκράτητο, σχεδόν σκέτη βία, και τότε τρέχω στην κουζίνα και ξεκινάω το μαγείρεμα. Είναι εμπνευστικές οι μαγειρικές εκπομπές, καταφέρνουν πάντα να με παροτρύνουν να ασχοληθώ με μια από τις προσφιλέστερές μου δραστηριότητες: την εξερεύνηση του κόσμου των κατσαρολικών, των μπαχαρικών, των αποσταγμάτων, των χρωμάτων, των όμορφων υλικών. Υπάρχει άλλη τέχνη που συμπεριλαβάνει άραγε και τις πέντε αισθήσεις το ίδιο απολαυστικά; Ό, τι κι αν μαγειρεύω τις υπόλοιπες μέτρες της εβδομάδας, έχω την εντύπωση πως οι συνταγές της Κυριακής το υπερβαίνουν κατά πολύ. Αυτή την Κυριακή λέω να παίξω καινούρια παιχνίδια με το φούρνο μου… Any ideas?
Εκλογές 2009///Φεύγουν οι φίλοι μου σιγά σιγά, πάνε στην πατρίδα να ψηφίσουν. 40 ευρώ το εισιτήριο μετ’ επιστροφής της ΝΔ, 50 του ΠΑΣΟΚ –τζάμπα πράμα///Ευκαιρία για Σαββατοκύριακο στον ήλιο, και μια μέρα δώρο απ’ τη δουλειά, νάτο το τριήμερο, καθότι το εκλογικό δικαίωμα παραμένει απαραβίαστο δικαίωμα κάθε ευσυνείδητου ευρωπαίου πολίτη και η Υπηρεσία το επικροτεί///Τους κοιτάζω πότε λυπημένη πότε με λίγη ζήλεια. Όχι γιατί πάνε ταξίδι αλλά γιατί κάποιοι από αυτούς εξακολουθούν να πιστεύουν///Αναρωτιέμαι σε τι ακριβώς: στη Δημοκρατία, στους πολιτικούς, στο εκλογικό σύστημα, σε ένα καλύτερο μέλλον;///Οι οραματιστές της Ιστορίας μιλούσαν κάποτε για εκλεκτούς της Δημοκρατίας, για υψηλά φρονήματα, για κράτος ελευθέρων. Κοιτώντας την καλοθρεμμένη κορμοστασιά του Κωστάκη και την αψεγάδιαστη οδοντοστοιχία της Ντόρας, προσπαθώντας να αφουγκραστώ την εκάστοτε σπάνια διάλεκτο του Γιωργάκη, παρατηρώντας τα μουντά –και ψιλοτσαλακωμένα– ταγιέρ της Αλέκας και τα χορευτικά των υπόλοιπων παραγόντων του μεγάλου πολιτικού τσίρκου της χώρας μου δεν αντέχω, νιώθω άσχημα, νιώθω πως είναι κρίμα///Γιατί όσο και να ψάχνω, ιδέες δεν εντοπίζω πουθενά. Όραμα δεν διακρίνω στα μάτια κανενός. Ψήγματα αλήθειας σε καμία τους κουβέντα///Βλέπω μόνο αλαλάζοντα κανάλια και θεωρίες συνωμοσιολογίας, στρατευμένους καθοδηγητές με επιτηδευμένο λέγειν και καλά φροντισμένο ίματζ, επίδοξους πατέρες της μελλοντικής Ιστορίας με χαμηλό δείκτη κινητικότητας σπερματοζωαρίων, σωτηριολόγους ζητιάνους που τσαρλατανίζουν στο γυαλί και ποζάρουν σαν τρομακτικοί γίγαντες με χάρτινα χαμόγελα στις εθνικές οδούς πίσω από τις καντίνες με τις Σπράιτ και τα σουβλάκια/// Μακάρι σε κάποιον από αυτούς να είχα διακρίνει την αφέλεια, έστω, ενός ουτοπικού ονείρου. Όσο ήταν καιρός///Μακάρι κάποιος να κλόνιζε τις χυδαίες αυτές εικόνες με μια παρεμβολή απρόβλεπτη, που να διαρκούσε, με μια αληθινή πρόταση για το όποιο μέλλον, με μια παρότρυνση συλλογικότητας ουσιαστικής και όχι μόνο για το θεαθήναι. Όσο ήταν καιρός για μένα, γιατί νομίζω πως πλέον δεν είναι κι ούτε σκοπεύω να το προσπαθήσω ξανά///Μπορεί να ζητάω πολλά από ένα σύστημα που απλώς δεν έχει. Δεν έμαθα ποτέ όμως να δρω διαφορετικά, τουλάχιστον αυτό ελπίζω///Σε κανέναν τομέα της ζωής μου///Τουλάχιστον αυτό ελπίζω///Από τότε οι φωνές των μπαλκονιών μού φαίνονταν αποκρουστικές σαν ψείρες. Με παραξένευαν οι αγέλες που ζητωκραύγαζαν κουνώντας χρωματιστές σημαίες μεγέθους Α4, ζήλευα όσους είχαν πίστη και αφοσιώνονταν σε κάποιον αγώνα πεπεισμένοι. Απορούσα ευχάριστα με όσους ιδεολόγους αφιερώνονταν ψυχή τε και σώματι σε κάποιο τρομερό σχέδιο «αλλαγής του κόσμου». Σεβόμουν την ευαισθησία τους///Γνώρισα και τέτοιους στη ζωή μου κι εκείνους τους θαύμασα πραγματικά. Τους πίστεψα. Μου άρεσε να τους βλέπω να ζουν με το όραμα της «Επανάστασης» και να παλεύουν γι’ αυτό. Σάστιζα με το πάθος και τη ζέση τους. Ένιωθα σεβασμό για την ουσία της σκέψης τους που έμοιαζε να ξεχειλίζει σαν αφρός μέσα από καζάνι που κοχλάζει///Ήθελαν να αλλάξουν τον κόσμο, έλεγαν, κι ήμουν σίγουρη πως αυτό θα γινόταν///Σήμερα νιώθω διαφορετικά. Εκείνους τους λαμπερούς ιδεολόγους τους μαθαίνω βολεμένους σε πολιτικές ομάδες και γραμματείες κομμάτων. Τους άλλους τους ονειροπαρμένους ασίγαστους που τόσο θαύμασα τους μαθαίνω απολίτικους πια. Τους λεβέντες που κουνάγανε σημαίες τους μαθαίνω διορισμένους σε υπουργεία και επιχειρήσεις. Τους αριστερούς αλλοτινούς φίλους μου σιγά σιγά τους βλέπω να συμπεριφέρονται σαν δεξιότεροι των δεξιών///Οι πάλαι ποτέ άτακτοι τακτοποιήθηκαν. Οι παλιοί αντάρτες-ινδάλματα γίναν κοιλαράδες. Μεσολαβούν για το διορισμό της μοντέλας συμβίας τους στον υπουργό και οδηγούν Μερσεντές βρίζοντας τους ταξιτζήδες. Η Ωραία Αθήνα των αλλοτινών ονείρων μου σήμερα προκαλεί καρκίνο, οι πράσινες βουνοπλαγιές των παιδικών μου εκδρομών φιλοξενούν ντιζάιν τερατογενέσεις με δεκαοκτώ ορόφους και εξακόσια λουξ δωμάτια. Οι καλλιτέχνες αφήνουν τα πινέλα και τρέχουν στα έδρανα, κι όμως όλοι αυτοί οι άνθρωποι κάποτε είχαν όραμα, στόχευαν σε κάτι υψηλό, έλεγαν την αλήθεια///Κι εγώ η ίδια άλλαξα με τον καιρό, και δε σκοπεύω να το αρνηθώ, εννοείται///Τίποτα δεν έμεινε όρθιο από τις παραμυθίες του παρελθόντος///Χαλασμένο βλέπω το ιδανικό της Δημοκρατίας, η περίφημη πάλαι ποτέ συλλογικότητα χάσκει σαν ξεδοντιασμένο στόμα απέναντι στην μοναξιά των πάντων, οι διαψεύσεις κάθε υπόσχεσης πέφτουν βροχή και όλοι γύρω μου μού φαίνονται ανέμπνευστοι, τυφλοί, παραλυμένοι, κουφοί που παρακμάζουν///Κι είναι κάπως άδικο, γιατί αν σήμερα γνωρίσω άλλον έναν από αυτούς τους εξαίρετους που οραματίζονται ένα καλύτερο μέλλον απλώς και μόνο δεν θα τον πιστέψω, δεν θα επενδύσω πάνω του για πολύ. Όχι περισσότερο από όσο το ονειρεύεται, τουλάχιστον, και όχι πέρα από μια στιγμή. Το έχω ξαναδεί το έργο και οι επαναλήψεις απλώς με κουράζουν γιατί πέρασε ο καιρός, μεγάλωσα, και δεν τα χάφτω πια όσα μου λένε ακόμα κι αν τα λένε με ψυχή///Στις προηγούμενες εκλογές ψήφισα ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Όταν κάποτε η ΑΝΤΑΡΣΥΑ γίνει μεγάλο και τρανό κόμμα νομίζω πως θα πάψω να την ψηφίζω///Τα σέβη μου.
