Τα δακτυλικά αποτυπώματα του Οκτώβρη

Όσες φορές και να δω το «Χαμένοι στη μετάφραση» δεν το βαριέμαι. Είναι από κείνες τις ταινίες-θερμοφόρες για τις κρύες νύχτες όπου δεν συμβαίνει τίποτα μέσα στα δωμάτια των ανθρώπων και ξάφνου αρχίζουν να συμβαίνουν όλα μονοκοπανιά///Το Τόκυο δεν είναι απλώς μια πόλη, είναι μια κατάσταση μυαλού που μοιάζει με σταυρόλεξο για προχωρημένους λύτες///Με φτιάχνει/// Ειδικά όταν γίνομαι η Σκάρλετ Γιόχανσον και πίνω σκωτς δίπλα στον Μπιλ Μάρρεη που ξενυχτά λίγο πριν του πω I wish you a good fRight στο αεροδρόμιο και συνεχίσω το δρόμο μου συγκινημένη///Έξω πιάσανε τα πρώτα κρύα του φθινοπωρινού βορά και το τζάμι μου είναι παγωμένο το πρωί που ξεκινάω για τη δουλειά. Κάθε μέρα στις 9:00 γίνομαι μια λευκή πολική αρκούδα με ξεκούμπωτο πουκάμισο που ξύνει το παρμπρίζ ενός αυτοκινήτου-σκέητμπορντ φτύνοντας σεμνές βρισιές και χαμηλόφωνη γκρίνια///Χωρίς να ακούει κανείς///Ο αέρας των τελευταίων ημερών είναι αεροστεγής, ελάχιστα πράγματα διαπερνούν την ηθελημένη ηρεμία των πραγμάτων///Στο μυαλό μου φύεται μια ιδεώδης –αν και κάπως κατατονική– Neverland που με φιλοξενεί νυχθημερόν και με αποχαυνώνει ευεργετικά λίγο πριν βυθιστώ στο βραδινό λήθαργο της γλυκιάς πολύτιμης ρουτίνας μου///Αγκαλιάζω τους οικείους μου και τα μαξιλάρια με τρυφερότητα μαθήτριας νηπιαγωγείου και στοργή πιγκουίνου που ξεκινά έναν μακρύ χειμώνα στην Ανταρκτική///Πολύ συχνά κάποιος με πιάνει από το χέρι και με παίρνει μαζί στις ενύπνιες βόλτες του όταν ξεπορτίζει τα βράδια. Και τα πρωινά. Και τα απογεύματα. Διαρκώς///Μου αρέσει να κάνω βόλτες πιασμένη χέρι χέρι with the dreamer who’s still asleep///Κυρίως επειδή κρατάω το χέρι Του, κι έτσι δεν με νοιάζει καν προς τα πού τραβάω///Τα Σάββατα ποτίζω τους κάκτους με φρέσκο νερό από την τσαγιέρα και τραβάω τις κουρτίνες στα παράθυρα. Μαγειρεύω νοσταλγικά γλυκά στραπατσάροντας τις αυθεντικές συνταγές και σκέφτομαι κατά προσέγγιση με λέξεις άλλων///Χαζεύω τα περαστικά αεροπλάνα που κρύβονται στα σύννεφα και προσπαθώ να φανταστώ τους προορισμούς τους. Νομίζω πως όλα πηγαίνουν στην Αθήνα και τα χαιρετάω κουνώντας την παλάμη μου///Ζωγραφίζω χάρτες της Αυστραλίας με ξυλομπογιές και σχεδιάζω τα βουνά, τις πεδιάδες και τις ερήμους της ηπείρου με το μάτι. Μετά βρίσκω αυτοκόλλητα ζωάκια από παλιά άλμπουμ και στολίζω το οικοσύστημα με στοργή και τα απαραίτητα///Ο κόσμος μια ζωγραφιά στα χέρια μου, η φύση ένα αυτοσχέδιο κολάζ γεμάτο δακτυλικά αποτυπώματα///Στα διαλείμματα, αφήνω διάφορες εμβόλιμες σκέψεις να τρυπάνε το μυαλό μου κι έπειτα τις κοιτάζω να χάνονται σαν μπαλόνια σε άδειο ουρανό. Οι τρύπες κλείνουν αμέσως μετά κι οι σκέψεις είναι σα να μην έγιναν ποτέ///Όσες μένουν τις κάνω διηγήματα και τις κλείνω στο συρτάρι μέχρι την επομένη///Όταν δεν οδηγώ διαβάζω ένα όμορφο βιβλίο και ανακαλύπτω έκθαμβη πως είναι ακόμα δυνατόν να εκμηδενίζεται ο χρόνος χάρη σε μερικές κίτρινες σελίδες Καστανιώτη που χαϊδεύω με το χέρι μου καθώς περνάνε τα γεγονότα και οι φράσεις μαρσάροντας μαζί με το λεωφορείο///Αν με πιάσουν οι γνωστές αϋπνίες των δώδεκα χώνω στις τσέπες μου μικρές σοκολάτες και ταΐζω με μικρές μπουκιές τους ανήσυχους καλικάτζαρους που κρύβονται μέσα στην κοιλιά μου και πίσω από τα έπιπλα///Μετά αρχίζω να κυκλοφορώ ξιπόλιτη με ένα ποτήρι νερό στο χέρι και να βεβαιώνομαι πως οι πόρτες είναι κλειδωμένες και τα παράθυρα κλειστά. Στην τηλεόραση παίζουν ελληνικές σειρές του ’70 από την ΥΕΝΕΔ///Νομίζω πως αυτό το βαριεστημένο Οκτώβρη η ζωή είναι φίλη μου και δεν παρεξηγείται με τίποτα///Τα σέβη μου.