Όταν το παιδί ήταν παιδί, ήταν η ώρα για αυτά τα ερωτήματα: Γιατί είμαι εγώ, και γιατί δεν είμαι εσύ; Μετά, το παιδί περπάτησε αβοήθητο, ένιωσε αυτό και όχι εσύ, σε λίγο μάλιστα ακροβάτησε από την κούνια και κατέβηκε στο δρόμο με περιέργεια. Σε χρόνο ανεπαίσθητο, η ώρα της αναχώρησης του παιδιού πλησίασε στο ρολόι και τότε όλοι αναρωτήθηκαν προς τα πού θα έδειχνε η καινούρια πυξίδα. Γύριζε τις σελίδες των βιβλίων το παιδί αποθηκεύοντας σφαίρες με πεζοκεφαλαίες αιχμές, παραγράφους και στίξη, γιατί κάποιος φρόντισε και του έμαθε από νωρίς πως «εκεί έξω τα πυρομαχικά στις τσέπες είναι απαραίτητα για να επιβιώσεις, κι η ελευθερία είναι δύσκολο ιδανικό, αλλά ωραίο».
Καινούριες μέρες πηγαινοέρχονται, οι λέξεις συνεχίζουν να τονίζονται μα τα πνεύματα έχουν πια καταργηθεί από τη γραμματική και από τις πόλεις. Τα κοριτσάκια με τα σπίρτα τώρα πια κρατάνε αναπτήρες, οι μικροί πρίγκιπες πετάνε με Jetair και δεν φοβούνται τις αναταράξεις. Το παιδί μιλά μια ξένη γλώσσα που μέσα της δεν έχει πάντοτε τη λέξη «παιδί» έτσι όπως την ήξερε, εκτός αν είναι καθισμένο για μια έσχατη στιγμή στα πονεμένα πια γόνατα της μελαγχολικής μαμάς του.
Σε λίγο θα ανοίξει τα φτερά του – ευτυχώς όχι κέρινα, η τεχνολογία έχει προχωρήσει – κι έτσι οι γύρω του σπεύδουν να ενημερωθούν για το δελτίο καιρού, να μην ανησυχούν εκ των προτέρων για τον κίνδυνο που μπορεί να ελλοχεύει. Οι καιροί αλλάζουν όμως, κι έτσι αύριο το πρωί το παιδί μπορεί να μην πετάξει με υπερηχητικό αεροπλάνο (τα lexotanil για την πτήση τα έκρυψε άλλος στην τσέπη του γιατί αυτός τα χρειαζόταν περισσότερο) μα να χωθεί σε ένα παλιό κίτρινο υποβρύχιο και να γυρίσει τον κόσμο κολυμπώντας, φιλώντας πού και πού γλυκά στο στόμα ένα κόκκινο χρυσόψαρο ή μέχρι και τον ίδιο το θεό Ποσειδώνα.
Όταν το παιδί ήταν παιδί περίμενε το πρώτο χιόνι, και το περιμένει έτσι ακόμη και τώρα. Τουλάχιστον αυτό δεν άλλαξε, κι είναι σίγουρα μια μικρή παρηγορία, όχι για τις φαρμακευτικές εταιρείες που αναπτύσσονται με ραγδαίους ρυθμούς μα για κάτι ωραίους δρόμους γεμάτους συνθήματα που περιμένουν το παιδί και εννοείται πως το χρειάζονται ξεμούδιαστο, κυρίαρχο του εαυτού του, πράγμα που οπωσδήποτε αποτελεί και την ειδοποιό διαφορά ανάμεσα στις γενεές του είδους που τώρα κερνάνε η μια την άλλη μεσκάλ και χημεία, αποστρέφοντας προσεκτικά το βλέμμα από κάθε ά-σφαλτο του παρελθόντος.
