Δεν θα μου κατεβάσεις το βρακί
Μπορεί να με μπουκώσεις με δακρυγόνα, να με ξυλοκοπήσεις μέχρι θανάτου, να μπουκάρεις στο σπίτι μου και να μου σπάσεις τα δόντια, να με εμποδίσεις να κυκλοφορώ στους δρόμους όπου μεγάλωσα, να προσπαθήσεις να μου στερήσεις τα αυτονόητα, να με κλέψεις, να κάψεις τη γειτονιά μου, να κάνεις τα παιδιά μου να ξενιτευτούν, το βρακί όμως δεν θα μου το κατεβάσεις ποτέ.
Όποιος κι αν είσαι.
Ακόμα και την ύστατη στιγμή, για την αρχή του απαραβίαστου της ανθρώπινης αξίας θα παλεύω, για την τοιούτων παθημάτων κάθαρσιν.
.
(κλικ στην εικόνα, όπου η υπέρτατη λεπτομέρεια μιλά με μια απλή συμβολική κίνηση αξιοπρέπειας)
Μαΐου 12, 2011 στις 5:47 πμ
Respect, re sy Theorima. Afto to “DEN” sou kanoniki maxairia.
Μαΐου 12, 2011 στις 6:25 πμ
@Mikro
Καλημέρα Μikro. Μερικά πράγματα είναι αδιαφιλονίκητα, έτσι δεν είναι;
Μαΐου 12, 2011 στις 7:31 πμ
Κι εσύ Theorema, δεν θα με κάνεις να κλαίω ΚΑΙ σήμερα. Είναι, άλλωστε, ακόμα πολύ πρωί. Φεύγω.
Μαΐου 12, 2011 στις 7:38 πμ
@Riski
Ω, καλό μου, να ήξερες πόσες φορές την ημέρα προσπαθώ να ΜΗΝ τα σκέφτομαι όλα αυτά… και να αντιστέκομαι στην επιθυμία να χτυπήσω το κεφάλι μου στον τοίχο… Όμως δεν γίνεται, ακόμα και τυφλός να είναι κανείς, κάποια πράγματα τον χτυπάνε κατευθείαν στα μάτια…
Σε φιλώ με αγάπη.
Μαΐου 12, 2011 στις 7:51 πμ
Ακόμα κι όταν θα νομίζεις
πως μου πήρες τη ψυχή
(..)
Εγώ θα φλέγομαι
θ’ ανθίζω
θα γιορτάζω
θ’ ανατέλλω
Θα σε καίω
Θα καταστρέφω με τραγούδια της ψυχής σου το μπουρδέλο
Θα ανατέλλω
(απ’ το 4:00 και μετά)
Μαΐου 12, 2011 στις 7:52 πμ
Με όλον το σεβασμό, το πόση αξία δίνουμε στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια φαίνεται κυρίως από το τι κάνουμε οταν κατεβάζουν το βρακί του διπλανού μας και μετά από το τι κάνουμε όταν πάνε να κατεβάσουν το δικό μας βρακί.
Αν δεν κάνω λάθος, διορθώστε με αν κάνω, τις προηγούμενες 3 δεκαετίες κατέβασαν τα βρακιά πάρα πολλών διπλανών μας και πραγματοποίησαν εις βάθος διεργασίες. Τότε, εμείς όχι μόνο δεν τους εμποδίσαμε αλλά, οι περισσότεροι κουτογελάγαμε κάτω από τα μουστάκια μας.
Τώρα ήρθε και η δική μας σειρά. Επόμενο ήταν.
Μαΐου 12, 2011 στις 8:34 πμ
@το βυτίο
Έτσι βυτίο, έτσι ακριβώς. Πείσμα στο πείσμα και με ψυχή απέθαντη, κι όπως μπορεί ο καθένας μας να ανατέλλει μπροστά τους, με φως να καίει το σκοτάδι τους και να αντιστέκεται στην τύφλωσή τους.
Υπεραγαπημένο το τραγούδι, τρομερό. Σε χιλιοευχαριστώ που μου το θύμισες κι εδώ.
@Ανώνυμος
Καλημέρα Ανώνυμε. Θα διαφωνήσω επί της ουσίας.
Αφήνει να κατεβάσουν το βρακί του διπλανού μόνον όποιος έχει διαβρωθεί αρκετά ώστε να έχει επιτρέψει πρωτίστως να κατεβάσουν το δικό του το βρακί. Αυτό πιστεύω.
Αν έχουν κατεβάσει το δικό μου το βρακί, αν με τον οποιονδήποτε τρόπο το έχω επιτρέψει και ανεχτεί, τότε σίγουρα θα κουτογελάω με του διπλανού το όμοιο πάθημα. Αλλιώς, πίστεψέ με, δεν πρόκειται να το ανεχτώ ποτέ και πουθενά. Και, όσο μπορώ, και για κανέναν.
Όπως λέγαμε και με έναν φίλο τις προάλλες, πουτάνες υπάρχουν πολλές γύρω μας, και δεν εννοούμε αυτές που πηδιούνται μέσα στα μπουρδέλα.
Αν ο άνθρωπος καταπέσει σε τέτοια κατάσταση, αν γίνει μια ακόμη φτηνή πουτάνα που της κατεβάζουν το βρακί και δεν αντιστέκεται, δεν μιλάει, δεν χτυπάει πίσω, τότε προς τι να ανησυχήσει (και πώς;) για το πήδημα που τρώει ο διπλανός;
Συγχώρα μου την ένταση και τα γαλλικά. Δεν στρέφεται κάτι εναντίον σου, φυσικά. Το σχόλιό σου ήταν σπουδαίο και σε ευχαριστώ!
Μαΐου 12, 2011 στις 8:35 πμ
να δεις , στο τέλος ακόμη και τους “νοικοκυραίους” θα βγάλουν στο δρόμο για να τα σπάσουν, μια χαρά σενάριο μου ακούγεται
(ρισπέκτ βρε! )
ΚΚΜ
Μαΐου 12, 2011 στις 8:39 πμ
@kkmoiris
Ω, μα ναι! Μόνον αν βγουν και οι “νοικοκυραίοι” στο δρόμο κι αρχίσουν να τα σπάνε ενδέχεται να συμβεί κάτι τελικά. Όσο οι “νοικοκυραίοι” κάθονται υπομονετικά στο σπίτι και περιμένουν να ξημερώσει Κυριακή, αφήνοντας τη λάντζα στους “ανοικοκύρευτους”, τίποτε δεν πρόκειται να προχωρήσει σε αυτό το μεγάλο μπουρδέλο…
Σας ευχαριστώ, κύριε ΚΚΜοίρη.
Μαΐου 12, 2011 στις 10:15 πμ
Ίσως δεν κατάλαβαν μερικοί ότι οι νοικοκυραίοι κάθονται σπίτια τους γιατί δεν τους ενδιαφέρει να ταυτιστούν με την βία από όπου κι αν προέρχεται.
Διότι αυτό που δεν κατάλαβε ο αντιεξουσιαστικός χώρος, ή για να ακριβολογούμε αρνείται να καταλάβει, είναι ότι οι σχέσεις μεταξύ αντεξουσιαστών και αστυνομικών είναι ερωτική σχέση, σχέση πάθους, η ίδια σχέση που έχει ο χουλιγκάνος των γηπέδων με τα ΜΑΤ.
Ουσιαστικά δηλαδή οι “μπάτσοι” ταΐζουν τους αντεξουσιαστές και τανάπαλιν σε μια κατάσταση που μοιάζει διαστροφική ανωμαλία.
Όποιος δεν τα βλέπει αυτά, απλά διαιωνίζει το πρόβλημα και εξοπλίζει τους αστυνομικούς με όλο και πιο σύγχρονο εξοπλισμό. Η όλη κατάσταση δηλαδή μοιάζει με γυμνάσια εκατέρωθεν των πλευρών.
Μαΐου 12, 2011 στις 10:59 πμ
συμφωνώ
η δύναμη είναι ανάμεσά μας
theorema να είσαι πάντα φωτεινή
σε φιλώ πολύ
χ
Μαΐου 12, 2011 στις 9:38 πμ
Μα εδώ κι ενάμισυ χρόνο είμαστε με τα βρακιά κατεβασμένα.Το μπράβο ανήκει σε όσους ακόμα αντιστέκονται,κρατώντας πεισματικά τις ζώνες τους.
Μαΐου 12, 2011 στις 12:19 μμ
Ρισπέκτ!
Αυτό ακριβώς. Κάποιοι ακόμα όμως κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν.
΄
Μαΐου 12, 2011 στις 9:44 πμ
…δρώντων καὶ οὐ δι’ ἀπαγγελίας…
Μαΐου 12, 2011 στις 12:40 μμ
Πολλές σκέψεις μαζεμένες στο κεφάλι μου θεώρημα με αυτή σου την ανάρτηση…
Αρχικά τα παίρνω στο κρανίο όταν ακούω από δημόσια πρόσωπα να λένε “λυπούμαστε πολύ για την κατάσταση του διαδηλωτή” θα έπρεπε να λένε “ντρεπόμαστε πολύ για αυτό που προκαλέσαμε”!
Κατά δεύτερον πόσο πια θα ανεχόμαστε να διαδηλώνουμε ειρηνικά στους δρόμους με μόνα όπλα τη φωνή και τα πόδια μας λουσμένοι με μαλόξ και να γυρνάμε στη καλύτερη σπίτια μας με μώλωπες και κάτι πνευμόνια βουτηγμένα στα καρκινογόνα χημικά που μας μπουκώνουν; Κάποια στιγμή, κάποια βίδα θα λασκάρει εντελώς και θα πιάσουμε τα όπλα και τότε θα ζήσουμε κανονικό πόλεμο, όχι ψυχαναγκαστικά κοινωνικό που ζούμε τόσο καιρό…
Η βία πάντα φέρνει βία…αυτό είναι αποδεδειγμένο…αυτό που ακόμα δεν έχουν καταλάβει είναι ότι αποδεδειγμένα είμαστε περισσότεροι απλά άοπλοι!
Και τέλος βρε θεώρημα σίγουρα λάθος εποχή διάλεξες να επιστρέψεις στην Ελλάδα, τώρα που όλοι ψάχνουν να φύγουν, σκέφτομαι συχνά πως μπορεί να αισθάνεσαι που γύρισες και είναι τόσο χάλια τα πράγματα εδώ…πως μπορεί να αισθάνεσαι που άφησες τις ανέσεις σου απλά για να πατάς ένα έδαφος αγαπητό…
υ.γ.μου έχεις λείψει ε!
Μαΐου 12, 2011 στις 1:30 μμ
Κατέβασμα; Σε λίγο δε θα’χουμε καν βρακί για να κατέβει…
Όφου…
Μαΐου 12, 2011 στις 2:52 μμ
@Στράβων Αμασεύς
Η μάχη δεν διαδραματίζεται μόνον ανάμεσα σε αστυνομικούς και αντιεξουσιαστές. Εν προκειμένω ολόκληρος ο ελληνικός λαός μετατρέπεται σε θύμα τρομοκρατίας. Άγεται και φέρεται με τον χυδαιότερο τρόπο από την πολιτεία που τον κοροϊδεύει, τον παραπλανά εσκεμμένα και τον εκμεταλλεύεται ρουφώντας του το αίμα και στερώντας του βασικές ελευθερίες και δικαιώματα.
Αν παιζόταν κλεφτοπόλεμος μεταξύ παιδιών που γουστάρουν να τσακώνονται και να παραβγαίνουν μεταξύ τους, τότε τα πράγματα θα ήταν πολύ εύκολα.
Εδώ όμως μιλάμε για καθεστώς κατοχής.
Που μας αφορά όλους.
Οι νοικοκυραίοι και οι ανοικοκύρευτοι ανήκουν στο ΙΔΙΟ στρατόπεδο.
Αυτό ίσως δεν έχουμε καταλάβει…
@x.k
Χαίρε καλή μου χ.κ. Σε ευχαριστώ για την λαμπερή καλημέρα σου.
@selitsanos
Το βρακί δεν θα μας το κατεβάσουν παρά μόνο όταν σηκώσουμε τα χέρια ψηλά, πιστεύω.
Και προς το παρόν μας γυροφέρνουν, μας κάνουν αφαίμαξη, μας λοιδορούν, μας εμπαίζουν, αλλά το πραγματικό ξεβράκωμα, φοβάμαι, δεν το έχουμε δει ακόμα…
Μαΐου 12, 2011 στις 2:59 μμ
Theorema, όταν κατέβει πραγματικά ο κόσμος στους δρόμους, δεν θα υπάρχει ικανή αστυνομική δύναμη να τον σταματήσει.
Εγώ αυτό που λέω είναι ότι αυτά τα μικροεπεισόδια στην ουσία απομακρύνουν αυτήν την στιγμή.
ΔΕΝ θα έρθει η επόμενη ημέρα με αντάρτικα και πετρούλες. Όλα αυτά τα σκηνικά απλά εκπαιδεύουν τις δυνάμεις καταστολής.
Και ερωτώ. Γιατί δεν έχει γίνει ΟΥΤΕ ΜΙΑ απλή και ειρηνική πορεία; Τόσο δύσκολο είναι να μην γίνουν επεισόδια;
Διότι μια απλή διαμαρτυρία μερικών εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων είναι πιο δυνατή από 30 ημέρες βιαίων αντιπαραθέσεων.
Να μην το κάνω πιο λιανό, φαντάζομαι καταλαβαίνεις τι θέλω να πω.
Εγώ μια φορά δεν πρόκειται ποτέ να κατέβω στους δρόμους με αυτές τις συνθήκες. Όχι από φόβο αλλά γιατί δεν είναι του επιπέδου μου να βρίζομαι με τους ένστολους. Δεν θέλει κόπο, θέλει τρόπο.
Μαΐου 12, 2011 στις 3:01 μμ
@renata
Αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα, Ρενάτα μου. Αν όλοι επεξεργάζονταν κάπως περισσότερο και λίγο αυστηρότερα τα πράγματα, μάλλον δεν θα είχαμε φτάσει ως εδώ…
@ τσαλαπετεινός
Ακριβώς, εξωτικό πουλάκι μου. Ήρθε η ώρα, νομίζω, και πρόκειται για μονόδρομο…
@roundel
1. Δεν ακούμε και δεν πιστεύουμε ποτέ όσα λένε τα δημόσια πρόσωπα. Δουλειά τους είναι να παραπλανούν την κοινή γνώμη.
2. Αυτό ακριβώς συνέβη στην Κερατέα! Εύγε τους!
3. Άοπλοι δεν είμαστε, μόνον εφόσον έχουμε αποφασίσει να μην παροπλιστούμε ποτέ.
4. Η Ελλάδα είναι (καλώς ή κακώς) η χώρα μου. Οφείλω να συμβαδίσω με αυτό σε καιρούς χαλεπούς και σε καιρούς καλύτερους.
5. Κι εγώ σε πεθύμησα, μικρή. Κανόνισε αύριο, αν θες, να πιούμε μια τεκιλίτσα.
@Μάνος
Γι’ αυτό σας λέω, ντάκτερ μου, όσο είναι καιρός ας ξεκουνηθούμε κι ας κάνουμε ό, τι χρειάζεται για να διώξουμε τη Χούντα! Πριν μας πάρει τα σώβρακα και τα όργανά μας και το όνομά μας και ό,τι έχουμε και δεν έχουμε…
Μαΐου 12, 2011 στις 3:10 μμ
@Στράβων Αμασεύς
Ναι. Χρειάζεται συλλογική δράση και όχι ψευτοπαλληκαρισμοί, Σ.Α. Συμφωνώ.
Αν κατέβαιναν ΟΛΟΙ οι Έλληνες στο δρόμο, οι δυνάμεις καταστολής απλώς και μόνο θα έπαυαν να υφίστανται ως τέτοιες. Η ίδια η καταστολή (τίνος πράγματος άραγε;…) δεν θα υφίστατο καν ως έννοια.
Τα μικροεπεισόδια όντως δρουν αποπροσανατολιστικά. Στο χέρι μας είναι να αξιολογήσουμε την εκάστοτε κατάσταση και να της δώσουμε την προσοχή του της αναλογεί. Όταν ο κόσμος καίγεται ας μην ασχολούμαστε με την Τζούλια, πχ., ούτε με το τζαμάκι του αυτοκινήτου μας που έσπασε (προσωπικό παράδειγμα).
Δεν είναι απαραίτητο να βριστείς με τα όργανα της τάξης σε μια πορεία. Δεν είναι απαραίτητο να τους εκσφενδονίσεις πέτρες. Συνήθως τέτοιες προκλητικές κινήσεις κάνουν είτε τα ΜΑΤ είτε οι μπάχαλοι. Και αυτοί, επίτρεψέ μου, μόνο η πλειοψηφία του ελληνικού λαού δεν είναι. Άσε που εν προκειμένω οι περισσότερες συμπλοκές είναι στημένες από το ίδιο το κράτος και μάλιστα για ευνόητους λόγους!
Ας το δούμε πιο απλά. Σήμερα το κράτος εξουσιοδοτεί τις ειδικές δυνάμεις να δολοφονούν τους πολίτες του. Είναι γεγονός. Κανείς δεν μπορεί να το αρνηθεί.
Μπροστά σε ένα τέτοιο γεγονός λοιπόν όχι επίπεδα και κολέγια δεν σκέφτομαι, αλλά και τα μεταπτυχιακά μου σκίζω.
Μαΐου 12, 2011 στις 5:45 μμ
Καταρχήν Θεώρημα, πρέπει να ξέρουμε ποιος είναι ο στόχος.
Αλήθεια, ποιος είναι ο στόχος; Ξέρουμε τι ζητάμε ως λαός;
Τι ζητάμε; Λεφτά; Εργασία; Κομμουνισμό; Αναρχία; Εθνική ανεξαρτησία;Τι;
Διότι εάν δεν ξέρουμε τι ζητάμε πως θα ξέρουμε ότι έχουμε πετύχει κάποιον στόχο; Πότε θα ξέρουμε που να σταματήσουμε;
Ποιος είναι ο στόχος;
Μαΐου 12, 2011 στις 4:06 μμ
Σε μια εποχή που μας κατακλύζουν τόσο βίαια, τόσες πολλές εικόνες, σπάνια η λεπτομέρεια κερδίζει την προσοχή μας.
Εύγε για την ανάδειξη της…
Μαΐου 12, 2011 στις 4:44 μμ
@A.F.Marx
Μόνο μέσα από λεπτομέρειες που, συχνά, ηθελημένα κάποιοι προσπαθούν να τις κάνουν να μας περνούν απαρατήρητες βλέπουμε πραγματικά τον κόσμο και τον Άνθρωπο.
Αυτό πιστεύω προσωπικά, και κάθε φορά προσπαθώ να δω λίγο πιο μέσα από τα απατηλά και ηλίου φαεινότερα φαινόμενα.
Καλωσορίσατε και ευχαριστώ για το τιμητικό σχόλιο.
Μαΐου 12, 2011 στις 5:15 μμ
http://Www.youtube.com/watch?v=eUUhje82aMg
Μαΐου 12, 2011 στις 6:19 μμ
@ Στράβων Αμασεύς
Σε παραπέμπω σε μια απάντηση του Δύτη των νιπτήρων στο μπλογκ του Herr K.
Νομίζω πως απαντά πλήρως στα ερωτήματά σου.
Πέρα, λοιπόν, από εθνική ανεξαρτησία, εννοείται, πέρα από αξιοπρέπεια, δημοκρατία, αυτοσεβασμό, συνθήκες διαβίωσης, και πέρα από τα αυτονόητα, καταλαβαίνεις τι θα θέλαμε…
Κοίτα:
Δύτης των νιπτήρων says:
Μαΐου 4, 2011 στις 11:22 πμ
Λαχταράμε, επίσης, αυτό που δεν έχουμε, που ίσως ποτέ ή σπάνια είχαμε, αλλά θέλαμε να έχουμε, ή θέλαμε να πιστεύουμε ότι έχουμε, ή ότι είχαμε… καταλάβατε τι θέλω να πω, ελπίζω.
Καταλαβαίνουμε, ναι. Ο Δύτης τα είπε όλα.
@Endelexeia
Ανταποδίδω την αφιέρωση, φίλτατη Ενδελέχεια (η γνωστή;… πώς στο καλό βρεθήκατε εδώ;) με το εξής αγαπημένο:
Δείτε το καλλιτεχνικά. Τι αγέρωχος ύμνος!…
Ε;
Μαΐου 13, 2011 στις 4:06 μμ
Εγώ απλώς σου έθεσα το ερώτημα του στόχου, διότι εάν φύγεις από ένα λιμάνι με μια βαρκούλα χωρίς στόχο, πάντα υπάρχει ο κίνδυνος να γίνεις καρυδότσουφλο στο Ωκεανό.
Μαΐου 14, 2011 στις 2:41 μμ
@Στράβων Αμασεύς
Kαι πολύ καλά έκανες, Σ.Α., που έθεσες αυτή την ερώτηση την οποία θα έπρεπε να θέτουμε όλοι στον εαυτό μας. Χωρίς στόχο και όραμα τίποτε δεν είναι εφικτό να πάει καλά, απλώς και μόνο γιατί χάνεται στην ομίχλη.
Αν λοιπόν,σήμερα, ζούμε σε μια κοινωνία καταχραστών και δολοφόνων, αν αφήνουμε να καίγεται ο κόσμος γύρω μας κι εμείς ομφαλοσκοπούμε ταμπουρωμένοι στους τέσσερις τοίχους μας, αν δεν αναλάβουμε μια κάποια, στοιχειώδη έστω, δράση, τότε ο κόσμος μας δεν θα αλλάξει ποτέ.
Στόχος μας λοιπόν είναι να ξεφορτωθούμε τα κατοχικά στρατεύματα, τους γελοίους που μας κυβερνούν και τα βρωμερά κοράκια που μαζεύτηκαν γύρω από το κουφάρι της χώρας μας και να προσπαθήσουμε να την βοηθήσουμε να ξαναστηθεί στα πόδια της και να προχωρήσει.
Σε ευχαριστώ πολύ που έκανες αυτή την ερώτηση και ζητώ συγνώμη για την καθυστερημένη απάντηση μα κάτι έγινε με τα σχόλια και το είδα κάπως αργά.
Μαΐου 12, 2011 στις 6:52 μμ
Plirwmeni apantisi. Theorema, eisai i epivevaiwsi pws ta fainomena apatoun. Akrovateis anamesa sti logotexnia kai tin politiki. Ti talento…
Μαΐου 12, 2011 στις 9:53 μμ
Δεν ξέρω αν τα είπα όλα. Για το Βέγγο έγραφε ο Χερ Κ., που πια μου φαίνεται τόσο μακρινός (ως τύπος ανθρώπου, ή Ανθρώπου, ή ό,τι θέλεις) που δεν υπάρχει.
Καλά κάνεις και βάζεις τον ύμνο του ΕΑΜ αλλά αυτή τη στιγμή, φοβάμαι, κάποιοι άλλοι ύμνοι αντηχούνε. Σήμερα είμαι πολύ απαισιόδοξος, Θεώρημα.
Μαΐου 13, 2011 στις 4:51 πμ
@Endelexeia
Κάθε πράγμα έχει την ώρα του και τη θέση του, Ενδελέχεια. Το μπλογκ αυτό δεν είναι πολιτικό, αλλά αν σκεφτείς ότι τα πάντα, κατά κάποιο τρόπο, είναι πολιτική, τότε το θέμα είναι απλό.
@Δύτης των νιπτήρων
Όλοι είμαστε απαισιόδοξοι αυτές τις μέρες, Δύτη, αλλά και μέσα από αυτό το συναίσθημα οφείλουμε καμιά φορά να βάζουμε τις φωνές.
Ίσως ειδικά τότε.
Και η συγκεκριμένη παραπομπή μου στο σχόλιό σου περί Βέγγου μια φωνή ήταν, έτσι δες την.
Μαΐου 13, 2011 στις 3:39 μμ
Ξέρεις τί με φοβίζει περισσότερο; Με φοβίζει αυτή η ραγδαία μετάλλαξη της “κοινωνίας” σε κοινωνία-αγρίμι, κοινωνία εκ προμελέτης φόνων εργαζομένων (3 στη Marfin), αστυνομικών (στου Ρέντη), μεταναστών (ο Αφγανός ρακοσυλλέκτης), διαδηλωτών.
Με κάποιο τρόπο πρέπει να βρω πώς θα τα εξηγήσω όλα αυτά στα παιδιά. Ούτε κουφά, ούτε τυφλά είναι…μια εξήγηση (λογική) τη δικαιούνται.
Μαΐου 13, 2011 στις 7:55 μμ
Υπέροχη η ανάδειξη της λεπτομέρειας ως ακρογωνιαίου λίθου
μιας αξιοπρέπειας εν κινδύνω
Τα σχόλια είναι η επιτομή των σκέψεων όλων μας…
Για όλους αυτούς που έχουν την πολυτέλεια να απεργούν, τη δύναμη να αντιστέκονται και την καρδιά να ελπίζουν
Μαΐου 14, 2011 στις 9:36 πμ
@Λένα
Η αλήθεια είναι το μόνο πράγμα για το οποίο δεν μπορεί κανείς να σε κατηγορήσει επειδή το είπες. Τα παιδιά δεν ακούνε μόνο όσα τους λέμε, μαθαίνουν κυρίως από όσα βλέπουν να κάνουμε και να συμβαίνουν γύρω μας.
Θα προσπαθούσα (και προσπαθώ) να πω την αλήθεια στα παιδιά μου όπως την αντιλαμβάνομαι. Χωρίς εξωραϊσμούς ή κεκαλυμμένες απόψεις. Τα παιδιά έχουν μια δύναμη που εμείς οι μεγάλοι έχουμε ξεχάσει, ή προτιμούμε να ξεχνάμε κατά καιρούς.
Εμπιστέψου τα παιδιά σου, Λένα, στάσου τίμια απέναντί τους. Σε αυτό τον κόσμο ζουν, καλό είναι να γνωρίζουν το ποιον του.
@roubinakiM
Μακάρι να μην αφήναμε ποτέ τις λεπτομέρειες να περνούν απαρατήρητες. Μέσα από αυτές καταλαβαίνουμε, πολύ συχνά, τη δύναμη και τον πραγματικό χαρακτήρα των πραγμάτων.
Σε αυτή την εποχή κρίσης και κατάπτωσης της χώρας μας, μια φωτογραφία αποκαλύπτει, συχνά, όσα κανένα δελτίο και καμιά εφημερίδα δεν θα τολμούσαν να παραδεχτούν…
Μαΐου 14, 2011 στις 10:09 πμ
Καλημέρα κι Ευχαριστούμε πολύ για το κείμενο.
Μαΐου 14, 2011 στις 10:14 πμ
@aristerikinisi
Δική μου η ευχαρίστηση παιδιά, από κάθε άποψη.
Να είστε καλά!
Μαΐου 14, 2011 στις 7:08 μμ
ολη η ιστορια των κοινωνικών αγώων ειναι η ιστορια της παλης για ψωμι και ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ
Μαΐου 14, 2011 στις 7:40 μμ
@Νοσφεράτος
Καλωσόρισες στην αυλή των θαυμάτων, Νοσφεράτο.
Εύχομαι οι λέξεις-κλειδιά να γίνουν κάποτε σημαία για την εφαρμογή των ιδεών σε πράξεις. Μόνο αυτό…
Σε ευχαριστώ που πέρασες και που είπες ένα γεια.
Χάρηκα πάρα πολύ.
Μαΐου 14, 2011 στις 8:45 μμ
Θεώρημα, μη χαίρεσαι τόσο πολύ γιατί θα πάρει θάρρος και θα αρχίσει να σου μιλάει για τον εχθρό του, τον Ομαδεώνα. Αλήθεια βρε Νοσφεράτε, τόσο καιρό είμαι στην πόλη του Μπουτάρη κι ούτε ένα τηλέφωνο δεν έχεις πάρει να με κεράσεις τον καφέ που υποχέθηκες. Τι να πω πια!
Μαΐου 15, 2011 στις 5:36 πμ
Δεν έχουμε τη δική μας ψυχή. Έχουμε ένα μέρος από μια μεγάλη ψυχή. Μια μεγάλη ψυχή που ανήκει σε όλους…
Θα βρίσκομαι παντού μέσα στο σκοτάδι. Θα βρίσκομαι εκεί όπου δίνουν μάχη για να φάνε οι πεινασμένοι. Θα βρίσκομαι εκεί όπου ο μπάτσος δέρνει τον ανήμπορο. Θα βρίσκομαι εκεί όπου οι άνθρωποι φωνάζουν επειδή είναι έξαλλοι και δεν αντέχουν άλλο.
Αλλά θα βρίσκομαι και εκεί όπου τα παιδιά γελούν επειδή πεινούν μα ξέρουν ότι το δείπνο τα περιμένει. Και θα βρίσκομαι εκεί όταν οι άνθρωποι θα τρώνε τους δικούς τους καρπούς και θα ζουν στα σπίτια που οι ίδιοι έφτιαξαν.
Θα βρίσκομαι εκεί…
δεν είναι τα λόγια του νεαρού που βαστά απεγνωσμένα το παντελόνι του, είναι τα λόγια του Τομ Τζόουντ, ήρωα του Στάινμπεκ στα σταφύλια της οργής…
Μαΐου 16, 2011 στις 8:24 πμ
@Herr K.
Καλημέρα κύριε Κ.
@katabran
Αυτή τη μεγάλη, κοινή ψυχή πρέπει να βρουν μπροστά τους οι άνθρωποι που μας εκμεταλλεύονται και μας εξευτελίζουν, και να νιώσουν τι σημαίνει αγώνας για την αξιοπρέπεια και δημοκρατία. Αυτή θα είναι η καλύτερη απάντηση: όλοι εναντίον τους!
Κάτι ξέρουν και οι κλασσικοί που εκφράζουν την οργή τους με τόσο καίριο τρόπο…
Σε ευχαριστώ για την εύστοχη παραπομπή, καλή μου katabran.