Η επινόηση του κενού

Νύχτα στο κέντρο της πόλης. Οδηγεί χωρίς να ξέρει κατευθύνσεις ή δρόμους. Ποτέ της δεν έμαθε πώς διαβάζουν ένα χάρτη. Κάποιοι την προσπερνάνε κορνάροντας ή την φασκελώνουν λεβέντικα. Κοιτάζει τις φωτεινές επιγραφές, τις πινακίδες των μπροστινών αυτοκινήτων, τους οδηγούς στη διπλανή λωρίδα που μιλάνε ή δεν μιλάνε με τους συνοδηγούς τους. Σε μια γωνία αναβοσβήνει ο πράσινος σταυρός ενός φαρμακείου, και πιο πέρα μια επιγραφή της Interamerican. “Θέλω να δω την Ακρόπολη”, σκέφτεται, αλλά δεν ξέρει πώς να φτάσει ως εκεί. Μετά θυμάται εκείνο το μπουρδέλο στην Ιουλιανού που κάθε φορά που έμπαινε στο κέντρο με το ΚΤΕΛ έβλεπε το λαμπάκι στο κατώφλι του αναμμένο. Πώς φανταζόταν τις γυναίκες που έμεναν εκεί. Μια φορά είχε φανταστεί πως δούλευε κι η ίδια μέσα. Σπασμένες στιγμές βουΐζουν μέσα στο κεφάλι της σαν αλαφιασμένα κουνούπια. Κεφάλι-βούρκος. Ο τριαντάχρονος τζάνκυ στο αναπηρικό καροτσάκι που έκανε γκελ ανάμεσα στα αυτοκίνητα ζητώντας “μια βοήθεια” μέχρι να ανάψει το φανάρι, το ένα πόδι του που έλειπε, το άλλο με τα καφετιά ράμματα κατά μήκος στο καλάμι. Κάτι προστυχόλογα που είχε ακούσει μια νύχτα από μια ωραία αντρική φωνή στη τηλέφωνο. Ο ηλικιωμένος άστεγος που όταν του πρόσφερε ένα καινούριο ζευγάρι κάλτσες την ρώτησε “γιατί;”, το βλέμμα του που έλαμψε όταν του απάντησε “επειδή μου αρέσετε”. Ο συγγραφέας που γούσταρε στο ίδιο ασανσέρ μαζί της, το πάρτι της κατάληψης με τα μασκαρεμένα κορίτσια παραμονή Χριστουγέννων, ο φοιτητής της αρχιτεκτονικής που χάραζε γραμμές πάνω σε κάτι μεγάλες λευκές σελίδες πίνοντας καφέ στο Φλοράλ, ένα πήδημα στα όρθια που δεν έγινε τα χαράματα στη Ζωοδόχου πηγής και Ακαδημίας, “έχεις στα χέρια σου μια κατάσταση που δεν μπορείς να διαχειριστείς”, και δεν μπορούσε. “Αυτό το τραγούδι είσαι, αυτό πρεσβεύεις και ζητάς…”. Χωρίς συναίσθημα το ξέσκισμα είναι φλατ όμως, λατρεία μου, αφού το ξέρεις. Η υπερένταση της φέρνει αναγούλα. Θέλει να ρίξει εντομοκτόνο στα νοερά της κουνούπια και να τα ξεπαστρέψει. Θέλει να χαστουκίσει εκείνο τον άντρα και λίγο πριν αγγίξει το μάγουλό του εκείνος να της αρπάξει το χέρι στον αέρα και να της γλύψει τη μέσα πλευρά της παλάμης. Θέλει να τελειώνει με την οδήγηση σε μια πόλη γεμάτη σηματοδότες και οικείες στροφές, θέλει να ξεμπερδεύει με τα αδιέξοδα της αγάπης. Θέλει να βρει τρόπο να επινοήσει το κενό και να ξεκουραστεί μέσα του για λίγο. Να επινοήσει το κενό. Κενό.

.