Ο χορός των κροκοδείλων

«Δυστυχώς ή ευτυχώς, τίποτα δεν είναι δωρεάν στη ζωή», του είπε και το εννοούσε. «Όλα έχουν το τίμημά τους». Και μετά σταμάτησε. Είχε βαρεθεί να μιλά και να ακούει σπαρακτικά λόγια και σκηνικά που αφορούν τη σύγχρονη κατάθλιψη. Όχι με την ψυχαναλυτική έννοια, αλλά με εκείνη την ιδιάζουσα με την οποία μαθαίνουν σιγά σιγά οι άνθρωποι να χτίζουν τη λύπη και την οργή τους σαν κάστρο. Της άρεσε να γράφει κείμενα που ανέδιδαν εσάνς βιτριόλι. Όσο μεγάλωνε τόσο έτεινε να φλερτάρει με κάθε είδους σκληρότητα και κυνισμό. «Άσε πια τα γαμίδια και τις βλάσφημες σκηνές», της είχε πει κάποιος που την αγαπούσε. «Γράψε πιο γλυκά, αυτό σου πάει». Δε γούσταρε τα μέλια ούτε τα ροζ παραμύθια. Αυτό της πήγαινε παλιότερα, τώρα δεν έβρισκε μέσα εκεί την όποια αλήθεια. Ήθελε να αυτοεφευρίσκεται καθημερινά, να χτίζει με τα Leggo της τον εαυτό της και μετά να του δίνει μία και να τον γκρεμίζει εις τα εξ ων συνετέθη. «Η έμπνευσή μου προέρχεται από τους άλλους», του είπε και άρχισε να πλάθει νοερά το ζυμάρι του επόμενου αιρετικού χαρακτήρα της. «Κι αν καμιά φορά επινοώ χαρακτήρες που θέλω να τους γαμήσω και δε μπορώ, τότε προτιμώ να τους ρίξω ένα χεράκι ξύλο και να τους τσακίσω με άλλο τρόπο». «Ερωτεύεσαι τους χαρακτήρες σου;», απόρησε εκείνος, και λογικά. «Μα φυσικά», παραδέχτηκε σαν να την είχε ρωτήσει τι ώρα είναι. «Κι αν δεν μπορώ να πηδηχτώ μαζί τους τότε παίζουμε ξύλο. Τους βάζω να τρέχουν σε όμορφα ηλιοβασιλέματα και μετά τους χώνω το τοπίο στον κώλο. Με βρίζουν και με μισούν. Τους αιφνιδιάζω πετώντας τους μια νοερή Μολότοφ στα μούτρα, για να ξυπνήσουν. Ματώνουμε αλλά και αγαπιόμαστε». Έτσι ένιωθε τις εμμονές της να σκάνε μέσα της: σαν μια ξαφνική Μολότοφ στα μούτρα. Τα δικά της. «Ακροβατείς ανάμεσα στον μηδενισμό και στο απύθμενο βάθος έτσι», επέμεινε εκείνος σε μια τελευταία προσπάθεια συνετισμού της. «Ειλικρινά σου μιλάω», του είπε κλείνοντας τη συζήτηση, «λύσεις δεν έχω να προτείνω. Ούτε μαγικά χάπια που οδηγούν στον Παράδεισο. Μόνο αιτίες άρνησης, για να βγουν οι άνθρωποι στο δρόμο και να αρχίζουν να πετάνε πέτρες στους τοίχους. Μπας και καταφέρουν να συναντήσουν κάτι αληθινό εκεί έξω, ξεσκίζοντας τα άλλοθί τους. Κι εγώ μαζί τους, φυσικά, πρώτη απ’ όλους. Ή να καθίσουν σπίτι τους, και να αρχίσουν να τρυπάνε τα πουπουλένια μαξιλαράκια του καναπέ με το κουζινομάχαιρο που μια άλλη μέρα, ηλιόλουστη, θα σφάξει και θα τεμαχίσει επ’ ακριβώς μια παχουλή, αλανιάρα κότα που το μεσημέρι θα γίνει νόστιμη, λαχταριστή σούπα. Να πιάνουν τόπο οι σφαγές, αυτό ονειρεύομαι», είπε τελικά και άρχισε να σιγομουρμουρίζει ένα παλιό ρεμπέτικο που του έσπαγε εντελώς τα νεύρα.