She talks to rainbows made of razor blades

Βόλτες στης πόλης τις στοές, ανάμεσα σε μουχλιασμένες αποθήκες και μαγαζιά με ανατριχιαστικά ιατρικά εργαλεία, μπλε νέον φώτα, λάμπες φθορίου, στο πάτωμα μεταλλικές γρίλιες που προβοκάρουν την ισορροπία, ένα αντρικό οινοπνευματί πουκάμισο που μυρίζει Fahrenheit πάνω σε γυναικείο σώμα που μυρίζει Angel. Ο αέρας ευωδιάζει καταπιεσμένη άνοιξη, λίγο τζελ Out of Bed σκληραίνει πάνω στα μαλλιά, αγωνία στα σύννεφα, καραμελωμένα μήλα που κόβουν σαν ξυράφια την αδαή γλώσσα που δεν έμαθε να γλύφει καλά, καπάκια από μπίρες στο χώμα. Πεταλούδες γύρω από το σώμα και μέσα στο κεφάλι, ο γαλαξίας διαθλάται, δεν ξέρω αν φταίει η εκ γεννετής προδιάθεση στις παραισθήσεις ή το αλκοόλ. Μην επενδύεις σε Gillette Sensor XTReme όσο εξακολουθεί να υπάρχει η φαλτσέτα του μπαρμπέρη, εκτός αν ποτέ δεν έμαθες τι σημαίνει “λυντσάρω μια κι έξω”. Συζητήσεις εν εξάρσει και απρόσμενες απώλειες στα σκαλιά μιας πολυκατοικίας, η νύχτα για να ανάψει θέλει έρωτα αλλά εμείς δεν έχουμε ούτε σπίρτα. Γράμματα με μαύρο στυλό πάνω σε λευκές σελίδες, η Σάρα Κέην τρυπάει μυαλά που μετά δεν ράβονται με τίποτα. Το χάραμα στην Αλεξάνδρας ξέρει να καθησυχάζει συνειδήσεις, ειδικά όταν τις βλέπει να περπατάνε χέρι χέρι και με κεφάλι σκυφτό. Woman. Αγόρια παράξενα και απελπιστικά όμορφα στο υπόγειο ενός μπαρ, φιλάνε και φιλιούνται σαν να βρίσκονται σε εκκλησία, καταρρακώνοντας το αίσθημα της αγάπης που στα μισά του δρόμου μεταμφιέζεται σε συστολή. Μια σκέψη εισβάλλει από το πουθενά. Το αίμα χτυπάει στα ακροδάχτυλα και στις καρωτίδες, το υπογάστριο ουρλιάζει σαν σκύλος στο λυκόφως, λίγο αργότερα θα μας σώσει ένα απλό κίτρινο ταξί και μια γκριμάτσα πίσω από το τζάμι. “Θα σε δώσω στους γύφτους”, φοβέριζαν παλιά τα ανυπάκουα παιδιά, “Θα σε δώσω στους γύφτους” φοβερίζουν πλέον τα ανυπάκουα αισθήματα. Αναρωτήθηκε άραγε ποτέ κανείς πόσος έρωτας κρύβεται μέσα σε ένα τσαντήρι, σκεπασμένος με μπερντέδες και φλοκάτες, άγριος και αφελής, πολυπόθητος σαν μια μπουκιά ψωμί σε μέρες πείνας; “Φάε κάτι να σε κρατήσει”, λέει μια φωνή στο Ποδήλατο, περασμένα μεσάνυχτα εκεί στο πατάρι, “Μα δεν πεινάς για πούτσο, γι’ αγάπη πεινάς”, είχε πει λίγο νωρίτερα μια άλλη ωραία φωνή, σε κάποιο άλλο σημείο του κόσμου. Ανυπάκουα αισθήματα. Τσιγάρα, σκοτωμένες στιγμές, ψευδαισθήσεις, ψευδείς αισθήσεις, εκκρεμότητες και φόβοι, πολλά “μακάρι” γύρω από ένα αίσθημα χωρίς μέλλουσα ζωή, πολλή λάμψη γύρω από ένα άστρο που φεγγοβολά μα η αύρα του τρεμοπαίζει τόσο βάναυσα που ακόμα και ο γαλαξίας του αναρωτιέται για πόσο θα αντέξει. Πόσες φορές θα στρίψει αυτή η σφαίρα ώσπου ν’ αρχίσω πια να σ’ εμπιστεύομαι, ώσπου να πάψω να φοβάμαι. Man. Μου είχες πει πως θα ‘ρθει κάποια μέρα που ό,τι αντικρίζω θα το ερωτεύομαι, τώρα αρχίζω και θυμάμαι. Η αγάπη γεμίζει ξανά τα ποτήρια, ρωτάει ποιος διψά, ψιθυρίζεις “εγώ”. Σ’ αγαπώ κι ας μην ξέρω ούτε καν τ’ όνομά σου – ετοιμάσου σε λίγο να πεις σε μισώ. Είπε το κορίτσι που γουστάρει να φιλά τα στόματα τρελών αγίων, και κάτι νύχτες που μυρίζουν βανίλια συνομιλεί στα κρυφά με ουράνια τόξα φτιαγμένα από λεπίδες.