Cosmin

Είχε κόλλημα με τα Ρουμάνικα. Εδώ και λίγο καιρό, όλο εκείνο το τραγούδι με τους Ρουμάνους μέσα στο ασανσέρ άκουγε, ξανά και ξανά, εμμονικά περίπου. Από τη γλώσσα δε σκάμπαζε λέξη. Γρι. Αλλά όταν τους άκουγε να μιλάνε, έτσι τραχιά και ακατέργαστα, κάτι μέσα της φώναξε “κι άλλο!”.
Το μεσημέρι ο Ρουμάνος συνάδελφος μπήκε στο γραφείο.
“Γιατί δεν βγαίνεις ποτέ έξω εσύ; Πουθενά δε σε βλέπουμε, όλο γράφεις, γράφεις. Και τι γράφεις;”.
Σήκωσε το κεφάλι και τον κοίταξε. Καλοσυνάτη φάτσα, καθαρή. Τριαντακάτι, γκρι κοστούμι και γαλάζιο πουκάμισο με δύο ανοιχτά κουμπιά. Χωρίς γραβάτα. Τις σιχαινόταν τις γραβάτες, της έφερναν αλλεργία.
“Πάμε να φάμε;”, τον ρώτησε ξαφνικά, πεινούσε λίγο.
Χωρίς να απαντήσει στις ερωτήσεις του.
“Πάμε”, χάρηκε εκείνος και περίμενε.
Στον δέκατο πέμπτο όροφο, στάθηκαν στην ουρά. Μετά το ταμείο πήραν νερό από τον ψύκτη και διάλεξαν θέση. Την άφηνε να προπορεύεται.
“Εδώ καλά είναι;”, την ρώτησε κι εκείνη έγνεψε “ναι”.
Κάθισαν απέναντι. Εκείνη έτρωγε μια πίτα με λαχανικά κι εκείνος ένα άσπρο ψάρι με ταλιατέλες και κρέμα. Της μιλούσε για το σχολείο των παιδιών του, για το ρουμάνικο τμήμα που δεν είχε ακόμα φτιαχτεί, για τα πεθερικά του που “ποτέ δεν μιλάνε στα ίσα” και για τη γυναίκα του, που μεγάλωσε χωρίς σοβαρή κληρονομιά επικοινωνίας. Στα Γαλλικά όλα αυτά. Πώς αλλιώς να συνεννοηθούνε;
Κοιτούσε τα γαλάζια μάτια του πίσω από τα μικρά γυαλιά, το στρογγυλό κοντοκουρεμένο κεφάλι. Στους ώμους του είχε πέσει λίγη πυτιρίδα. “Ρουμάνικη πυτιρίδα”, σκέφτηκε παρατηρώντας τα λευκά σκονάκια ένα ένα. Τον έβλεπε να σκουπίζεται κάθε τόσο με τη χαρτοπετσέτα και χαιρόταν. Ποτέ της δεν χώνεψε τα λερωμένα στόματα.
“Θες καφέ;”, την ρώτησε όταν φάγανε και άφησαν τους δίσκους πάνω στη ρόδα που θα τους πήγαινε για πλύσιμο.
“Ναι, πάμε”, δέχτηκε εκείνη κι ανέβηκαν στον τελευταίο όροφο, με τα πόδια αυτή τη φορά.
Περπατούσαν αργά. Καμία ρουμάνικη μυρωδιά δεν έφτανε εκ μέρους του στα ρουθούνια της.
Πήραν τους καφέδες και σκαρφάλωσαν στα σκαμπό.
“Πες μου μια λέξη στα Ρουμάνικα”, του ζήτησε πάνω από τον αχνιστό εσπρέσσο.
Την κοίταξε παραξενεμένος, χαμογέλασε και την ρώτησε: “Τι θες να μάθεις;”.
“Δεν ξέρω… Ο, τι να’ ναι, πες μου ό, τι σκέφτεσαι πρώτο”, του απάντησε και ξαναχαμογέλασαν μαζί.
“Degete”, της είπε και κοίταξε τα νύχια της.
“Τι σημαίνει αυτό;”, τον ρώτησε μαζεύοντας αυτόματα τα χέρια της από το τραπέζι.
“Δάχτυλα”, της εξήγησε και στράγγιξε τον καφέ του.
Η καρωτίδα του πετάχτηκε μερικά εκατοστά μπροστά στα μάτια της. Είχε μια δυο μέρες να ξυριστεί, φαινόταν. Εμιγκρέδες της Ρουμανίας, πιθανότητες ευτυχίας.
“Κόσμιν, πώς σου ήρθε να μου πεις αυτήν ειδικά τη λέξη;”, τον ρώτησε ενώ στο στομάχι της απλωνόταν μια ιδιοφυής παράλυση.
“Είδα τα νύχια σου που είναι κόκκινα, και σκέφτηκα αυτό…”, απάντησε με μια απλότητα ρουμάνικη, τραχιά και συναρπαστική, και της έκλεισε το μάτι.
Κατέβηκαν τα σκαλιά μιλώντας περί ανέμων και υδάτων. Στο κατώφλι του γραφείου της κοντοστάθηκαν, συνέχισαν να φλυαρούν για λίγο ακόμα, και μετά την αποχαιρέτισε ανανεώνοντας το μεσημεριανό ραντεβού για μια από τις επόμενες μέρες.
“Αν καταφέρω και σε πείσω να σταματήσεις να γράφεις, δηλαδή…”, αστειεύτηκε και έκανε μεταβολή.
Τον παρατήρησε να απομακρύνεται στο διάδρομο και προσπάθησε να διακρίνει κάποιο ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της ράτσας του στο περπάτημά του. Νόμισε πως βρήκε. Στην πραγματικότητα δεν υπήρχε τίποτα.
Μετά μπήκε στο γραφείο της και έβαλε να ακούσει ξανά εκείνο το εμμονικό τραγούδι που μεταμόρφωνε τους δήμιους σε χάδι. Με εκείνους τους ανθρώπους, τους ανώνυμους, που ανεβαίνουν με το ασανσέρ και μιλάνε Ρουμάνικα.