Crystal

Είμαστε στο σαλόνι του σπιτιού της. Γύρω μας το πάτωμα είναι στρωμένο με παλιές εφημερίδες. Στο πικάπ στριφογυρίζει ένα παλιό βινύλιο της Ύμα Σούμακ. Φωνή πουλιού που φτερουγίζει στον αέρα σαν αιωρούμενη βροχή από καρφίτσες και περνά ξυστά από τους ώμους μας, εισχωρώντας βίαια στα αυτιά μας. “Κλινική ψυχολογία σπούδασα, τώρα δουλεύω εθελοντικά σε μια οργάνωση για πόρνες”. Ένας θρασύς μαλάκας με φουντωτά μαλλιά έρχεται από πίσω της, την αρπάζει από τη μέση και προσπαθεί να την φιλήσει στο στόμα. Εκείνη αποστρέφει το πρόσωπο με εμφανή αμηχανία. Μερικές φορές οι άνθρωποι ντρέπονται για τους έρωτές τους. Μερικές φορές έχουν κάθε λόγο να νιώθουν έτσι. “Δεν είμαι ερωτευμένη, απλώς η προηγούμενη σχέση μου έληξε εντελώς άδοξα ε, και βρέθηκε στο δρόμο μου αυτός – τουλάχιστον δεν κλαίω τόσο όσο παλιά”. Την κατάλληλη στιγμή, το κενό λυτρώνει. Ή έστω μοιάζει να λυτρώνει. Της κάνει κωλοδάχτυλο και στριφογυρίζει στην αυτοσχέδια πίστα μεθυσμένος. Τα μαλλιά του μοιάζουν με αερόστατο γύρω από το κεφάλι του. Το βλέμμα του ψαρίσιο. Ουδεμία γοητεία πάνω του, ούτε καν αυτή η αδιαμφισβήτητη, της παρακμής. Κάτω από τα πόδια του το χαλί από εφημερίδες τσαλακώνεται αλύπητα. “Έρχονται που λες οι πόρνες και είτε πίνουν καφέ και μιλάμε λίγο, είτε ζητάνε ραντεβού με το γιατρό, είτε απλώς κάθονται και κοιτάζουν τον τοίχο. Δύσκολα πράματα”. Παρόλο το νεαρό της ηλικίας, τα μαλλιά της είναι γκρίζα. Της πάει. Κάτω από το φως της λάμπας μοιάζουν με ασημένιες κλωστές. Δίνουν μια άλλη διάσταση στο στρογγυλό πρόσωπό της, λιγάκι απόκοσμη και πολύ εντυπωσιακή. Την σκέφτομαι να ξαγρυπνά τις νύχτες στην κουζίνα της καπνίζοντας ή να ξεμένει σε ξένα σπίτια και να βλέπει ως το πρωί τηλεόραση στο μουγκό. Παλιές ταινίες ή διαφημίσεις στη σειρά, λίγο διαφέρει. Ο μαλάκας με τα μαλλιά αερόστατο την πλησιάζει ξανά και την τραβά από το χέρι. Έχει παχουλά και κοντά δάχτυλα – μοιάζουν με υπερφυσικές γαρίδες έτσι όπως γραπώνονται στον ώμο του και κινούνται πάνω κάτω. Φοράει μοντέρνα γυαλιά μυωπίας και πράσινο κεντητό φόρεμα μιας άλλης εποχής. Αντιφατική εμφάνιση. Κρύβει το κεφάλι στο λαιμό του και του αφήνεται. Αυτός παραπαίει. Αυτή αρχίζει να κλαίει. Παρόλο που δεν κλαίει τόσο όσο παλιά, απόψε είναι μια νύχτα που σηκώνει κλάμα, φαίνεται. Κοιτάζω την πλάτη της να τρέμει σιγανά, τα πόδια της να μπερδεύονται ανάμεσα στις ασπρόμαυρες εφημερίδες. Είναι ξιπόλιτη. Οι πατούσες της σε λίγο μαυρίζουν από το μελάνι, τα δάκρυά της στεγνώνουν πάνω στο λεκιασμένο του μπλουζάκι. Νιώθω το στομάχι μου να ανακατεύεται. Όλοι έχουμε δικαίωμα στη ζωή μας να γινόμαστε πού και πού λιγάκι πόρνες. Βγαίνω από το δωμάτιο και κατευθύνομαι προς το μπάνιο. Ξωπίσω μου σέρνω εφημερίδες. Κλειδώνω την πόρτα και ανοίγω τη βρύση. Αφήνω το νιπτήρα να γεμίσει και βυθίζω τα χέρια. Νιώθω τη δροσιά του χειμωνιάτικου νερού να μου μουδιάζει τα δάχτυλα. Φαντάζομαι πως κολυμπώ σε μια πηχτή πισίνα. Με νερό παγωμένο που θυμίζει λάδι – μερικά παγάκια επιπλέουν σαν διάφανα κουραδάκια εδώ κι εκεί. Σιγά σιγά οι αισθήσεις μου μουλιάζουν. Είμαι μισή γυναίκα μισή ανακόντα. Γύρω από την πισίνα έχουν στήσει χορό οι πόρνες της οργάνωσης. Βυθίζομαι στο αφύσικο υγρό και κάνω ύπτιο. Πιάνω με το στόμα την αλυσίδα της φανταστικής μου καδένας και την τραβάω μέχρι να σπάσει. Έπειτα παρατηρώ το μίνιμαλ φουντωτό κεφάλι να βυθίζεται αργά αργά στο κρυστάλλινο νερό κάνοντας έναν ανεπαίσθητο θόρυβο κατρακυλήσματος ανάμεσα στα πηχτά, κρύα ρεύματα. Οι εκστασιασμένες πόρνες χειροκροτούν κι από μέσα η Ύμα Σούμακ τιτιβίζει ακόμα.