Αυτό το άρθρο δημοσιεύτηκε την Φεβρουαρίου 5, 2012 στις 6:02 μμ και έχει αρχειοθετηθεί ώς Αταξινόμητα με ετικέτες Hiroshima Mon Amour. Μπορείτε να παρακολουθήσετε τα όποια σχόλια σε αυτό το άρθρο μέσω feed RSS 2.0
Μπορείτε να αφήσετε σχόλιο, ή trackback από την δικιά σας σελίδα.
Πολύ σωστή συμβουλή.
Την ακολουθώ πάραυτα και βλέπω την ηλιόλουστη και κρύα αυτή Δευτέρα με ένα βλέμμα συμπάθειας
Σε ευχαριστώ, μικρό Φαούδι.
Με επηρέασες χωρίς να το καταλάβεις…
Να γίνουμε, γιατί να μη γίνουμε; Υπάρχει καλύτερο πράγμα στη ζωή από τους φίλους;
Καλωσόρισες μπέμπη.
Πολύ χαίρομαι που βλέπω έναν σχεδόν συνομίληκό μου εδώ μέσα (εγώ είμαι 12 αλλά μικροδείχνω και παλιμπαιδίζω, οπότε μια χαρά ταιριάζουμε…).
Φεβρουαρίου 5, 2012 στις 6:19 μμ
Τι θεϊκός χορός το λαϊκό τανγκο!
Φεβρουαρίου 5, 2012 στις 6:38 μμ
Ειδικά αυτό το κομμάτι, αυτή η εκτέλεση και αυτή η ταινία, κίλλερ… Επ’ αυτού δεν αλλάζω γνώμη ποτέ
Φεβρουαρίου 6, 2012 στις 12:22 μμ
Απογείωσε ένα μέτριο κομμάτι η ερμηνεία!
Φεβρουαρίου 7, 2012 στις 1:38 πμ
Αν υποθέσουμε πως η γοητεία εντοπίζεται στα ελαττώματα, ίσως…
Φεβρουαρίου 5, 2012 στις 6:27 μμ
Εμένα μου άρεσε το προηγούμενο post, αλλά προτιμώ το tango. Άρα : Προηγούμενο – Τωρινό : 1 – 1!
Φεβρουαρίου 5, 2012 στις 6:39 μμ
Αχαχαχα.. Έξαλλο σχόλιο
Ευχαριστώ!
—
Καλησπέρες θηριάκια
Φεβρουαρίου 5, 2012 στις 7:38 μμ
swing the mood!
Καλό σας βράδυ!
Φεβρουαρίου 6, 2012 στις 9:26 πμ
Πολύ σωστή συμβουλή.
Την ακολουθώ πάραυτα και βλέπω την ηλιόλουστη και κρύα αυτή Δευτέρα με ένα βλέμμα συμπάθειας
Σε ευχαριστώ, μικρό Φαούδι.
Με επηρέασες χωρίς να το καταλάβεις…
Φεβρουαρίου 5, 2012 στις 8:18 μμ
Αυτήν την ατάκα θα μπορούσα να την είχα γράψει ακριβώς έτσι εγώ. Όχι για κανένα άλλο λόγο, απλώς επειδή είμαι 1 και 1/2. Χρονών. Να γίνουμε φίλοι;
Φεβρουαρίου 6, 2012 στις 9:27 πμ
Να γίνουμε, γιατί να μη γίνουμε; Υπάρχει καλύτερο πράγμα στη ζωή από τους φίλους;
Καλωσόρισες μπέμπη.
Πολύ χαίρομαι που βλέπω έναν σχεδόν συνομίληκό μου εδώ μέσα (εγώ είμαι 12 αλλά μικροδείχνω και παλιμπαιδίζω, οπότε μια χαρά ταιριάζουμε…).
Φεβρουαρίου 6, 2012 στις 8:23 πμ
Σε καταλαβαίνω.
Που δεν σου αρέσει το προηγούμενο ποστ, δηλαδή.
Μερικές φορές γεννάς τέτοια αριστουργήματα που δεν τα αντέχεις ούτε συ η ίδια.
Έχεις ακούσει για κάτι καταραμένους ζωγράφους που έβαζαν τις φωνές και τρελαινόντουσαν μπροστά σε πίνακές τους που σήμερα λατρεύονται σε μουσεία;
Συνέχισε.
Άσκηση αντοχής είναι και αυτά.
Για τέτοια είσαι άλλωστε. Και τέτοια είσαι, Κυρά.
Φεβρουαρίου 6, 2012 στις 9:28 πμ
Ουπς!
Να προσέχω τα αυτιά μου δηλαδή, ε;…
Κρύψτε τα ξυράφια!
Σκεπάστε τα φεγγάρια.
Καλύψτε τους καθρέφτες.
Εξαφανίστε κάθε είδους μπλε.
Φεβρουαρίου 6, 2012 στις 9:55 μμ
Εμένα, πάντως, με ήρεσεν το προηγούμενο. Και το άσμα επίσης…
Φεβρουαρίου 6, 2012 στις 10:24 μμ
Αχ, κάτι τέτοια μου λέτε (έτσι όπως τα λέτε) και με κάνετε ράκος…
Φεβρουαρίου 7, 2012 στις 11:38 πμ
Αφού με ήρεσεν τι να πω; Ψέμματα;
Καλημέρααα!
Φεβρουαρίου 7, 2012 στις 3:36 μμ
Ε όχι δα!
Καλησπέρεςςςςςς