Σφαγείο

 

Κάθε φορά που περνούσε από κει κοντοστεκόταν και κοίταζε μέσα. Της άρεσε πολύ αυτό το μέρος, το ένιωθε κάπως σαν δικό της. Κόλλαγε τα μούτρα στα σίδερα και κοιτούσε το εσωτερικό σαν να έβλεπε έργο. Άλλο κάθε φορά, πιο καλό από το προηγούμενο, με περισσότερη δράση.
Έχωνε το πρόσωπο ανάμεσα στα κάγκελα, όσο βαθύτερα γινόταν,  κι αφουγκραζόταν το τίποτα. Προσπαθούσε να ρουφήξει τη μυρωδιά του, να δει μην τυχόν και κάτω από το νεροχύτη κρυβόταν κάνας ποντικός ή καμιά αδέσποτη γάτα. Μήπως σερνόταν κάνα παλιό πατημένο ξύγκι.
Κάνα πεθαμένο μάτι, καμιά καρατομημένη ουρά.
Το εγκαταλελειμμένο χασάπικο ήταν το αγαπημένο της μαγαζί. Είχε ένα ξύλινο ψυγείο σαν πυρηνικό καταφύγιο. Ήταν ένα μεγάλο κουβούκλιο σαν δωμάτιο που η πόρτα του έφτανε από το πάτωμα ως το ταβάνι, και είχε μια μπρούτζινη λαβή για χερούλι, που για να την ανοίξεις έπρεπε να ζυγίζεις πάνω από εκατό κιλά. Από κείνες που ασφαλίζουν κάθετα, κλακ! τις σπρώχνεις και μαγκώνει η ασφάλεια μια κι έξω.
Παρόλο που ήξερε πως άλλη η δουλειά του χασάπικου και άλλη του σφαγείου, εκείνη τα έμπλεκε επίτηδες, τα έκανε ένα. Έβλεπε τα σφαχτάρια να κρέμονται από τα ατσάλινα τσιγκέλια και το αίμα να στάζει σα ζουμί και να κυλάει ζεστό και κατακόκκινο μέσα στο ειδικό λούκι. Ένιωθε το τσίμπημα του τσιγκελιού να διαπερνά το δικό της σώμα. Τις λεπίδες της μηχανής να κονιορτοποιούν τα δικά της σαγόνια. Έβλεπε τα χασαπομάχαιρα να κόβουν στα δύο και μετά στα τέσσερα ένα κατσικάκι γάλακτος και τα δόντια της πονούσαν. Άκουγε τροχούς να λειαίνουν μουσούδια και νύχια, ξυράφια να γδέρνουν το μαλλί και να αφήνουν να φαίνεται κόκκινη η σάρκα και ανατρίχιαζε.
Έπειτα στύλωνε το βλέμμα σε κομμάτια από ξεκοιλιασμένα μοσχάρια που κάποτε έβοσκαν σε καταπράσινα λιβάδια γεμάτα παπαρούνες, λειριά από κοκόρια που ξυπνούσαν με το χάραμα και σήκωναν στο πόδι τη γειτονιά, κουνελάκια χνουδωτά που σίγουρα ένα παιδί τα ήθελε για μαξιλάρι, γουρουνάκια κρεμασμένα στο βυζί της μάνας τους την ώρα που ο δήμιος τα άρπαζε και τους σφήνωνε το σουγιά στο λαρύγγι. Μέτραγε θρόμβους χυμένους στο πάτωμα σαν τα σπόρια του ροδιού, όταν το σπάμε την Πρωτοχρονιά για γούρι. Ή σαν λαμπερές χάντρες.
Αφού τα άρμεγε από το μυαλό της όλα αυτά, αφού πιπίλιζε για ώρα τις σκέψεις-καραμέλες με μια παράξενη ηδονή στο υπογάστριο, με μια διεστραμμένη όρεξη για «λίγο ακόμα» και συνάμα ένα βαρύ κόμπο στο λαιμό, έκλεινε τα μάτια και ρούφαγε δυνατά. Τον αέρα του παλιού χασάπικου, τη μουχλιασμένη μυρωδιά του. Προσπαθούσε να οσμιστεί αίμα παλιό, να γεμίσει τα πνευμόνια της με το άρωμα της βίας.
Κάποια στιγμή κατάλαβε πως, με τον καιρό οι μυρωδιές, όπως και όλα στη ζωή άλλωστε, φθίνουν. Όσο και να προσπαθούσε, το παλιό χασάπικο τώρα πια μύριζε μόνο εγκατάλειψη, καυσαέριο και μούχλα. Κι ας πάσχιζε αυτή να νιώσει τον αποτροπιασμό και την αποφορά του ιλίγγου. Τίποτε από όλα αυτά που ήλπιζε δεν έζεχνε πια εκεί μέσα.
Τότε ξεκίναγε να σκέφτεται διαφορετικά. Άλλαζε το τοπίο και την εικόνα. Το χασάπικο το έπαιρνε και το καθάριζε. Έτριβε με μανία τις λιγδιασμένες γωνίες, πέταγε τις φούντες από τις ουρές, τα ξεριζωμένα δόντια. Σκούπιζε τα ξυγκάκια από τον πάγκο και τα μικρά κόκαλα που είχαν κολλήσει στην κρεατομηχανή. Έπλενε με ζεστό νερό και Άζαξ λεμόνι το νεροχύτη. Ξέκανε τη μάκα από τα παράθυρα. Τα τσιγκέλια τα γυάλιζε με Μπράσο, τρυφερά. Να λάμψουν κάτω από το συρματένιο σφουγγαράκι. Το ψυγείο με την ξύλινη πόρτα το έγλυφε με τη βούρτσα τη χοντρή, το πέρναγε με κερί και το έκανε να αστράφτει.
Μετά, γέμιζε το παλιό χασάπικο με μουσικές, ποτά και ωραίο κόσμο. Κι άρχιζε να παίζει δυνατές μουσικές, Coil, Cave, Nurse with wound, Marylin Manson, Swans και Animal Collective. Το έλεγαν μπαρ «Το σφαγείο» πια, και όχι χασάπικο. Το παλιό χασάπικό της.
Και μέσα σε αυτή την καινούρια ατμόσφαιρα μιας αλλιώτικης πια παραφοράς, μέσα σε καπνούς, ανθρώπους και θορύβους, άρχιζε να ησυχάζει. Να βλέπει τις ψυχές των σφαγίων να καταφθάνουν μία μία από ψηλά για να ενωθούν με την παρέα. Έχοντας ξεχάσει το δήμιο που τα θυσίασε, τον πόνο και τα ουρλιαχτά τους. Απαλλαγμένα από τη μοίρα του θύματος που αφέθηκε το αίμα του να χύνεται στο λούκι, το κεφάλι του να γίνεται δόλωμα στη χαμηλή βιτρίνα.
Τώρα ήταν μόνο ψυχές που επέστρεφαν στον τόπο του εγκλήματος για να καταλαγιάσει ο πόνος.
Καθόταν λίγο και ένιωθε. Μετά ξεκόλλαγε το πρόσωπο από τη σιδεριά και ξεροκατάπινε για να συνέλθει. Κοιτούσε γύρω της τους περαστικούς κι επανερχόταν σιγά σιγά στον πραγματικό κόσμο.
Συνέχιζε έπειτα το δρόμο της περπατώντας αργά – μια φαντασίωση θέλει το χρόνο της για να περάσει.
Μέσα της ανάκατη αναγούλα, φόβος και θρίαμβος. Η ηδονή της ανεξέλεγκτης, ακραίας σκέψης.