Interlude
Τώρα πρέπει να αναρτήσω αυτό εδώ το ποστ επειδή είναι άμεση ανάγκη να φύγουν από το προσκήνιο της οθόνης οι ήρωες της προηγούμενης ιστορίας. “Εκείνη η ανεξήγητη, ξαφνική οικειότητα που γεννιέται καμιά φορά ανάμεσα σε δυο ξένους, πιο πολύ παρά ανάμεσα σε παλιούς φίλους ή εραστές, τους αναταράζει και τους δυο“.
Μετά απ’ όλα όσα συνέβησαν μεταξύ τους, αυτοί οι δυο ξένοι εραστές μου μοιάζουν χαμένοι και λιγάκι δυστυχείς. Κάτι μου λέει πως άρχισαν να διακρίνουν τις βαθύτερες αιτίες που τσακίζουν την επιθυμία τους, και να πονάνε. Αργά ή γρήγορα καταφθάνει και αυτή η στιγμή στη ζωή των ανθρώπων, δυστυχώς.
Επειδή δεν αντέχω να είμαι συνεχώς σκληρή μαζί τους, ούτε να τους εκθέτω διαρκώς, είπα να τους αφήσω ήσυχους για λίγο… Ίσως έτσι να ησυχάσω κάπως κι εγώ…
(αφιερωμένο σε όσους βλέπουν την επιθυμία τους να καίγεται σαν χαρτί αυτοκτονώντας ανάμεσα σε ωρολογιακούς φραγμούς και εκφοβιστικές συμβάσεις)
Φεβρουαρίου 28, 2012 στις 4:09 μμ
Όσο αυτοκαταστροφικοί ή ανεξέλγκτοι κι αν είναι οι ήρωές σου, τόσο ελκυστικοί γίνονται.
Φεβρουαρίου 29, 2012 στις 9:08 πμ
Κι εμένα κάτι τέτοιοι παλιοχαρακτήρες μου αρέσουν, γι’ αυτό όλο και γύρω τους τριγυρνώ…
Γιατί μας αρέσουν τα παράξενα, Σεννεφούλα;
Φεβρουαρίου 29, 2012 στις 9:55 πμ
Για το Θεώρημα δεν παίρνω όρκο. Αν και ως Θεώρημα οφείλει να διερευνά τα πάντα. Εδώ το σύννεφο πάντως, αρέσκεται να πλησιάζει, να γνωρίζει παράξενα και να ξαναφεύγει. Το λες και δειλία.
Φεβρουαρίου 29, 2012 στις 5:00 μμ
Ποιος με χτύπησε κατακούτελα;…
Ένα σύννεφο, νομίζω.
Φεβρουαρίου 28, 2012 στις 4:32 μμ
Αναπόφευκτο ε? Μα ο πόνος ορίζει νέους δρόμους. Έχει και αυτός το ρόλο του. Και κυρίως σου υπενθυμίζει ότι ΖΕΙΣ…
Φεβρουαρίου 29, 2012 στις 9:09 πμ
Σίγουρα.
Αρκεί να εναλλάσσεται και με λίγη χαρά όμως…
Φεβρουαρίου 28, 2012 στις 6:08 μμ
Μπορεί να φανώ λίγο εκτός κλίματος, αλλά “Εκείνη η ανεξήγητη, ξαφνική οικειότητα που γεννιέται καμιά φορά ανάμεσα σε δυο ξένους, πιο πολύ παρά ανάμεσα σε παλιούς φίλους ή εραστές” και τους αναταράζει και τους δυο, είναι δυνατόν να καταλήξει σε σφορδό, σφοδρότατο έρωτα! Ω ναι, αυτή η πιθανότητα είναι υπαρκτή, σας διαβεβαιώ!
Φεβρουαρίου 29, 2012 στις 9:11 πμ
Σας πιστεύω Μις, και πολύ με ελκύει η προοπτική που περιγράφετε
Μου έχει συμβεί να αντιπαθώ απολύτως κάποιον, να μην τον γνωρίζω καν, και με την πρώτη λέξη να νιώθω πως τον έχω ερωτευτεί θανάσιμα. Χάρη σε εκείνη την τρομερή οικειότητα που λέμε, και που με γλιτώνει από εξηγήσεις, περιηγήσεις στο παρελθόν μου, ιστορικά και βιογραφικά σημειώματα.
Φοβάμαι όμως πως όσα αρχίζουν τόσο ακαριαία με τον ίδιο τρόπο λήγουν κιόλας. Ε;
Φεβρουαρίου 29, 2012 στις 9:44 πμ
Θα σου απαντήσω όταν θα ξέρω
Φεβρουαρίου 29, 2012 στις 9:48 πμ
Αχά!!!
Φεβρουαρίου 28, 2012 στις 6:50 μμ
Εμένα τώρα που μου φαίνεται πολύ καλό που “διακρίνουν τις βαθύτερες αιτίες που τσακίζουν την επιθυμία τους”;; Αυτό το λέω “είμαι σε καλό δρόμο”.
Φεβρουαρίου 29, 2012 στις 7:19 πμ
O φόβος πάντα μας στοιχειώνει. Πάντα!
Φεβρουαρίου 29, 2012 στις 9:14 πμ
Μα τότε έρχεται η αυτογνωσία, πουλάκι μου. Τότε υπάρχει κατανόηση όσων μέχρι πρότινος διαισθανόμασταν αλλά δεν μπορούσαμε να ορίσουμε. Καταλαβαίνουμε τον εαυτό μας κι έτσι ίσως καταλάβουμε και τον άλλον.
Καλό είναι.
Φεβρουαρίου 29, 2012 στις 9:13 πμ
Μαιτρ,
το γνωρίζω… Ευτυχώς ή δυστυχώς η χαρά και ο φόβος είναι αδελφάκια δίδυμα…
—
Καλημέρες θηριάκια
Φεβρουαρίου 29, 2012 στις 10:22 πμ
Αφού είναι ιντερλούδιο εγώ περιμένω το δεύτερο μέρος.
Φεβρουαρίου 29, 2012 στις 4:56 μμ
Το επόμενο λέτε να ικανοποιήσει την αναμονή σας;…
Για να δούμε.
Φεβρουαρίου 29, 2012 στις 11:50 πμ
υπήρξε μια στιγμή στο παρελθόν που οι εραστές γεννιόντουσαν κάτω από ένα σεντόνι. μπορούσαν να μιλήσουν αλλά δεν γνωρίζαν τις λέξεις. μπορούσαν να αγγίξουν μα δεν γνωρίζαν τις αισθήσεις. μπορούσαν να σκίσουν το σεντόνι αλλά φοβόντουσαν. μετά από λίγο καιρό όμως, αρχίσαν να δημιουργούν χαρακτήρες πάνω στο λευκό ύφασμα….
Φεβρουαρίου 29, 2012 στις 4:58 μμ
“Ω…”, είπε, και πέταξε απέναντι το ποτήρι της χωρίς να νοιάζεται που το κόκκινο κρασί μάτωσε το λευκό χαλί.
Από δίπλα η γάτα χαμογελούσε με ένα πολύ παράξενο ύφος.
Φεβρουαρίου 29, 2012 στις 4:54 μμ
Δεν μου άρεσε καθόλου. Όπως όλα σου τα κείμενα. Που, εξάλλου, δεν τα διαβάζω ποτέ.
Φεβρουαρίου 29, 2012 στις 4:59 μμ
Και πολύ καλά κάνετε…
Φεβρουαρίου 29, 2012 στις 6:55 μμ
Την ανάρτησή σου τη διάβασα πρώτη φορά από κινητό.Δεν έβλεπα το κομμάτι γιατί δεν έχει τέτοια δυνατότητα τέλοσπάντων…ήλπιζα να χεις βάλει αυτό το τραγουδάκι για σάουντρακ.
Κάποια στιγμή θα λάβεις mail.Άσχετο.
Μαρτίου 1, 2012 στις 6:46 μμ
Μην ανησυχείς Theorema μου…
Οι άνθρωποι με τους σπασμένους τρόπους και τα σπασμένα μυαλά…σαν τους αλήτες του Μπουκόφσκι δεν φοβούνται μην εκτεθούν! Είναι γεμάτοι εκπλήξεις…και εκρήξεις…
Κι’ αυτό είναι σπάνια ομορφιά…”ευλογία και κατάρα ταυτόχρονα”…
Η “ευτυχία” που προβάλλεται παντού γύρω μας είναι τελείως flat!
Τόσο χαρούμενα πρόσωπα…με φόντο ξεκάθαρες προθέσεις και τακτοποιημένη ζωή…και με άδεια ματιά!!
Η μαγκιά είναι να είσαι αληθινός μ’ αυτόν που έχεις απέναντι σου, έστω και χαμένος μέσα στους φόβους σου…
Αυτή η παράξενη, ξαφνική οικειότητα δεν είναι διόλου τυχαία. Οι ήρωες σου γεννήθηκαν στην άλλη πλευρά…:)
Μαρτίου 2, 2012 στις 2:38 μμ
Γεννήθηκαν μέσα στο μυαλό μου, κι εκεί θα παραμείνουν, πολύ φοβάμαι, κούκλα φτιαγμένη από ελαφόδερμα.
Στη ζωή (παρόλο που όλο ελπίζω το αντίθετο, κι όλο λέω πως το πέτυχα το σπάνιο είδος) δεν συναντώ εύκολα τέτοιους βρωμοχαρακτήρες… Και ας είναι οι μόνοι που θα με καθήλωναν αυτοστιγμεί…
Μπορεί να είναι και καλύτερα, δεν ξέρω…
Πάντως μερικές φορές η διαπίστωση είναι απογοητευτική.
Μουσικάρα!!!!!!!!