Στον πηλό το στόμα μου ακόμη και σε ονόμαζε
Ρόδινο νεογνό στικτή πρώτη δροσιά
Κι από τότε σού` πλαθε βαθιά χαράματα
Τη γραμμή των χειλιών και τον καπνό της κόμης
Την άρθρωση σού ‘δινε και στο λάμδα και στο έψιλον
Την αέρινη άσφαλτη περπατηξιά
Κι απ’ την ίδια εκείνη στιγμή μέσα μου ανοίγοντας
Άγνωστη φυλακή φαιά κι άσπρα πουλιά
Στον αιθέρα ερίζοντας ανέβηκαν κι ένιωσα
Πως για σένα τα αίματα για σένα τα δάκρυα
Στους αιώνες το πάλεμα το φριχτό και το υπέροχο
Η σαγήνη για σένα και η ομορφιά
Στα πνευστά των δέντρων και κρούοντας ο πυρρίχιος
Δόρατα και σπαθιά να λες άκουσα Εσύ
Μυστικά προστάγματα και παρθενοβίωτα
Με την έκλαμψη πράσινων αστέρων λόγια
Και πάνω απ’ την άβυσσο αιωρούμενη γνώρισα
Του σπαθιού σου την κόψη την τρομερή!

(απόσπασμα από το Άξιον Εστί, Οδ. Ελύτης)

Ένα απόγευμα πήγα να τηλεφωνήσω στο σπίτι μου και πήρα λάθος αριθμό. 537 47 07 χτύπησα, λες και βρισκόμουν ακόμα στο πέρσι. Ασύρματοι μονόλογοι και στην άκρη η σιωπή – “ο αριθμός που καλέσατε δεν αντιστοιχεί σε συνδρομητή”. Όχι πια, σκέφτηκα, και κατέβασα το ακουστικό με μανία. Έπειτα σχημάτισα το σωστό νούμερο, που αυτή τη φορά ανήκε σε κάποιον. Μετά θυμήθηκα, στο άσχετο, μια σκηνή από μια ταινία που εξηγεί λεπτομερώς τι σημαίνει να σου γαμιέται ο ουρανός και να σου σβήνουν τ’ άστρα. Σκληρή. Σαν μελανιά στο μυαλό, ούτε καν στο μπράτσο. Δεν ξέρω αν και τι σχέση είχε με τους λάθος αριθμούς και ούτε νοιάστηκα να ψάξω. Την είδα άλλη μια φορά, άκουσα τι λένε οι άντρες για τις γυναίκες, και μετά ξεκίνησα για το σπίτι.

.

Είμαστε στο σαλόνι του σπιτιού της. Γύρω μας το πάτωμα είναι στρωμένο με παλιές εφημερίδες. Στο πικάπ στριφογυρίζει ένα παλιό βινύλιο της Ύμα Σούμακ. Φωνή πουλιού που φτερουγίζει στον αέρα σαν αιωρούμενη βροχή από καρφίτσες και περνά ξυστά από τους ώμους μας, εισχωρώντας βίαια στα αυτιά μας. “Κλινική ψυχολογία σπούδασα, τώρα δουλεύω εθελοντικά σε μια οργάνωση για πόρνες”. Ένας θρασύς μαλάκας με φουντωτά μαλλιά έρχεται από πίσω της, την αρπάζει από τη μέση και προσπαθεί να την φιλήσει στο στόμα. Εκείνη αποστρέφει το πρόσωπο με εμφανή αμηχανία. Μερικές φορές οι άνθρωποι ντρέπονται για τους έρωτές τους. Μερικές φορές έχουν κάθε λόγο να νιώθουν έτσι. “Δεν είμαι ερωτευμένη, απλώς η προηγούμενη σχέση μου έληξε εντελώς άδοξα ε, και βρέθηκε στο δρόμο μου αυτός – τουλάχιστον δεν κλαίω τόσο όσο παλιά”. Την κατάλληλη στιγμή, το κενό λυτρώνει. Ή έστω μοιάζει να λυτρώνει. Της κάνει κωλοδάχτυλο και στριφογυρίζει στην αυτοσχέδια πίστα μεθυσμένος. Τα μαλλιά του μοιάζουν με αερόστατο γύρω από το κεφάλι του. Το βλέμμα του ψαρίσιο. Ουδεμία γοητεία πάνω του, ούτε καν αυτή η αδιαμφισβήτητη, της παρακμής. Κάτω από τα πόδια του το χαλί από εφημερίδες τσαλακώνεται αλύπητα. “Έρχονται που λες οι πόρνες και είτε πίνουν καφέ και μιλάμε λίγο, είτε ζητάνε ραντεβού με το γιατρό, είτε απλώς κάθονται και κοιτάζουν τον τοίχο. Δύσκολα πράματα”. Παρόλο το νεαρό της ηλικίας, τα μαλλιά της είναι γκρίζα. Της πάει. Κάτω από το φως της λάμπας μοιάζουν με ασημένιες κλωστές. Δίνουν μια άλλη διάσταση στο στρογγυλό πρόσωπό της, λιγάκι απόκοσμη και πολύ εντυπωσιακή. Την σκέφτομαι να ξαγρυπνά τις νύχτες στην κουζίνα της καπνίζοντας ή να ξεμένει σε ξένα σπίτια και να βλέπει ως το πρωί τηλεόραση στο μουγκό. Παλιές ταινίες ή διαφημίσεις στη σειρά, λίγο διαφέρει. Ο μαλάκας με τα μαλλιά αερόστατο την πλησιάζει ξανά και την τραβά από το χέρι. Έχει παχουλά και κοντά δάχτυλα – μοιάζουν με υπερφυσικές γαρίδες έτσι όπως γραπώνονται στον ώμο του και κινούνται πάνω κάτω. Φοράει μοντέρνα γυαλιά μυωπίας και πράσινο κεντητό φόρεμα μιας άλλης εποχής. Αντιφατική εμφάνιση. Κρύβει το κεφάλι στο λαιμό του και του αφήνεται. Αυτός παραπαίει. Αυτή αρχίζει να κλαίει. Παρόλο που δεν κλαίει τόσο όσο παλιά, απόψε είναι μια νύχτα που σηκώνει κλάμα, φαίνεται. Κοιτάζω την πλάτη της να τρέμει σιγανά, τα πόδια της να μπερδεύονται ανάμεσα στις ασπρόμαυρες εφημερίδες. Είναι ξιπόλιτη. Οι πατούσες της σε λίγο μαυρίζουν από το μελάνι, τα δάκρυά της στεγνώνουν πάνω στο λεκιασμένο του μπλουζάκι. Νιώθω το στομάχι μου να ανακατεύεται. Όλοι έχουμε δικαίωμα στη ζωή μας να γινόμαστε πού και πού λιγάκι πόρνες. Βγαίνω από το δωμάτιο και κατευθύνομαι προς το μπάνιο. Ξωπίσω μου σέρνω εφημερίδες. Κλειδώνω την πόρτα και ανοίγω τη βρύση. Αφήνω το νιπτήρα να γεμίσει και βυθίζω τα χέρια. Νιώθω τη δροσιά του χειμωνιάτικου νερού να μου μουδιάζει τα δάχτυλα. Φαντάζομαι πως κολυμπώ σε μια πηχτή πισίνα. Με νερό παγωμένο που θυμίζει λάδι – μερικά παγάκια επιπλέουν σαν διάφανα κουραδάκια εδώ κι εκεί. Σιγά σιγά οι αισθήσεις μου μουλιάζουν. Είμαι μισή γυναίκα μισή ανακόντα. Γύρω από την πισίνα έχουν στήσει χορό οι πόρνες της οργάνωσης. Βυθίζομαι στο αφύσικο υγρό και κάνω ύπτιο. Πιάνω με το στόμα την αλυσίδα της φανταστικής μου καδένας και την τραβάω μέχρι να σπάσει. Έπειτα παρατηρώ το μίνιμαλ φουντωτό κεφάλι να βυθίζεται αργά αργά στο κρυστάλλινο νερό κάνοντας έναν ανεπαίσθητο θόρυβο κατρακυλήσματος ανάμεσα στα πηχτά, κρύα ρεύματα. Οι εκστασιασμένες πόρνες χειροκροτούν κι από μέσα η Ύμα Σούμακ τιτιβίζει ακόμα.

Κοίταξε γύρω του. Άνθρωποι άγνωστοι, χωρίς παρελθόν και χωρίς σαφείς ιδιότητες. Με μάτια εκ γενετής τίγκα στους πλανήτες και τα σύννεφα. Με δάχτυλα εξασκημένα σε εξτρήμ χορευτικά. Γεμάτοι διάφανες φλέβες που μέσα τους κολυμπούν χρυσόψαρα και που εκβάλλουν σε ξένες θάλασσες, φτιαγμένες μόνο για διαδρομές πάνω σε γεωγραφικούς χάρτες. Θάλασσες και ποτάμια ακατοίκητα από ποταμόπλοια ή έστω απλές ξύλινες βάρκες. Έτσι τους φανταζόταν, τουλάχιστον. Τους ανθρώπους. Από τότε που από άντρας είχε γίνει antras και έφτυνε αβέρτα χρυσόσκονη που έμοιαζε με σάλιο αλλά δεν ήταν παρά φτηνό πλαστικό κομφετί για τις απόκριες. Φτηνοπράματα και οι νύχτες του, πιξελικά χαστουκάκια σε νοερούς κώλους, ποινικοποιημένες δημοκρατικές διαδικασίες χωρίς ονοματεπώνυμο, χάζι και πρόκληση ίσα για την καύλα της στιγμής. “Στήσου στα τέσσερα, γυναίκα σκυλίτσα”. Σκωτς αρίστης ποιότητας, κάμερα ονλάιν και κάμποσα τσιγάρα. “Κρύψου πίσω από την κουρτίνα κι άσε με να βλέπω μόνο τη σκιά σου”. Φανταζόταν πλυντήρια πιάτων γεμάτα ερωτικά παιχνίδια, χάδια πάνω στο σώμα του από χέρια που φορούσαν χειρουργικά γάντια, αποστειρωμένα φιλιά που υπό Κ.Σ. θα ξέκαναν και πολική αρκούδα. Σκέφτηκε μια κοπέλα να ποζάρει στην πλαζ αγκαλιά με ένα τόπι. Μιαν άλλη να κρέμεται γυμνή από ένα σκοινί στερεωμένο στο ταβάνι του δωματίου της. Μια τρίτη να διαβάζει Ανατομία και ταυτόχρονα να αναρωτιέται αν υπάρχουν εξωγήινοι και αν ναι, πόσο μεγάλο να τον έχουν. Μια τελευταία, που από τα μάτια της ξεπρόβαλλαν λουλούδια. Σκέφτηκε τον εαυτό του στο χείλος ενός γκρεμού να πηδιέται άγρια με τον έρωτα της ζωής του. Ω ναι, το είχε ζήσει κάποτε και αυτό. Τον έρωτα. Στο χείλος του γκρεμού. Τελικά τον κατάπιε. Ο γκρεμός – τον έρωτα. Κοίταξε και πάλι γύρω του. Άνθρωποι με χούγια και κεφάλι γάτας κρατούσαν στο στόμα τους τις στιγμές του. Οι ουρές εκείνων των στιγμών κρέμονταν στο πλάι σαν λιπόθυμα χέρια. Θυμήθηκε το λιμάνι της Χάβρης και την παραλία της Οστάνδης. Χρώματα πάνω σε αλλόφρονες καμβάδες κάποιων ζωγράφων που δεν τα κατάφεραν καλά. Θολές φωτογραφίες. Οραματίστηκε μια βόλτα πάνω στη ράχη ενός λιονταριού, κρατώντας το χέρι της μάνας του. Κι έπειτα ξανά, άγριο σεξ μέσα σε μια πισίνα. Τσαρούχι το στόμα του από τη νικοτίνη, στομάχι κομμάτια από το αλκοόλ. Τα φεγγάρια του εκείνη τη νύχτα κούτσαιναν βαριά. Κι ας έλεγαν όλοι πως είχε Πανσέληνο. Έκλεισε τους λογαριασμούς του και ξάπλωσε στον καναπέ. “Μια παρτούζα θα φαντασιωθώ απόψε, αυτό μου έχει λείψει αρκετά”. Είδε όμως το κορίτσι στη μέση να κλαίει, και χαλάστηκε. Δεν τα άντεχε τα όνειρά του όταν γίνονταν τρυφερά. Τα μισούσε. “Άντε γαμήσου”, φώναξε στο κενό και αφουγκράστηκε τη φωνή του να σκουντουφλάει στους τέσσερις τοίχους. Έκλεισε και το όνειρο και γύρισε πλευρό. Στο δεξί του. Φαντάστηκε πως κρατούσε μια γυναίκα αγκαλιά. Το ένα χέρι κάτω από το κεφάλι της, το άλλο να χαϊδεύει την κοιλιά της. “Σσσσσ… μη φοβάσαι τίποτα”, της είπε και βύθισε το κεφάλι στο μαξιλάρι του ακόμα πιο βαθιά. Όταν γινόταν συναισθηματικός σιχαινόταν τον εαυτό του. Λάσπη το συναίσθημα. “Άντε τώρα και γαμήσου με το αρκουδάκι σου, Billie Jean”, μουρμούρισε λίγο πριν βυθιστεί στον ύπνο του. Σε εκείνο το σιφώνι της μπανιέρας που κάθε βράδυ τον ρουφούσε σαν απόνερο και του έκοβε μαχαίρι την αναπνοή.

Είχε κόλλημα με τα Ρουμάνικα. Εδώ και λίγο καιρό, όλο εκείνο το τραγούδι με τους Ρουμάνους μέσα στο ασανσέρ άκουγε, ξανά και ξανά, εμμονικά περίπου. Από τη γλώσσα δε σκάμπαζε λέξη. Γρι. Αλλά όταν τους άκουγε να μιλάνε, έτσι τραχιά και ακατέργαστα, κάτι μέσα της φώναξε “κι άλλο!”.
Το μεσημέρι ο Ρουμάνος συνάδελφος μπήκε στο γραφείο.
“Γιατί δεν βγαίνεις ποτέ έξω εσύ; Πουθενά δε σε βλέπουμε, όλο γράφεις, γράφεις. Και τι γράφεις;”.
Σήκωσε το κεφάλι και τον κοίταξε. Καλοσυνάτη φάτσα, καθαρή. Τριαντακάτι, γκρι κοστούμι και γαλάζιο πουκάμισο με δύο ανοιχτά κουμπιά. Χωρίς γραβάτα. Τις σιχαινόταν τις γραβάτες, της έφερναν αλλεργία.
“Πάμε να φάμε;”, τον ρώτησε ξαφνικά, πεινούσε λίγο.
Χωρίς να απαντήσει στις ερωτήσεις του.
“Πάμε”, χάρηκε εκείνος και περίμενε.
Στον δέκατο πέμπτο όροφο, στάθηκαν στην ουρά. Μετά το ταμείο πήραν νερό από τον ψύκτη και διάλεξαν θέση. Την άφηνε να προπορεύεται.
“Εδώ καλά είναι;”, την ρώτησε κι εκείνη έγνεψε “ναι”.
Κάθισαν απέναντι. Εκείνη έτρωγε μια πίτα με λαχανικά κι εκείνος ένα άσπρο ψάρι με ταλιατέλες και κρέμα. Της μιλούσε για το σχολείο των παιδιών του, για το ρουμάνικο τμήμα που δεν είχε ακόμα φτιαχτεί, για τα πεθερικά του που “ποτέ δεν μιλάνε στα ίσα” και για τη γυναίκα του, που μεγάλωσε χωρίς σοβαρή κληρονομιά επικοινωνίας. Στα Γαλλικά όλα αυτά. Πώς αλλιώς να συνεννοηθούνε;
Κοιτούσε τα γαλάζια μάτια του πίσω από τα μικρά γυαλιά, το στρογγυλό κοντοκουρεμένο κεφάλι. Στους ώμους του είχε πέσει λίγη πυτιρίδα. “Ρουμάνικη πυτιρίδα”, σκέφτηκε παρατηρώντας τα λευκά σκονάκια ένα ένα. Τον έβλεπε να σκουπίζεται κάθε τόσο με τη χαρτοπετσέτα και χαιρόταν. Ποτέ της δεν χώνεψε τα λερωμένα στόματα.
“Θες καφέ;”, την ρώτησε όταν φάγανε και άφησαν τους δίσκους πάνω στη ρόδα που θα τους πήγαινε για πλύσιμο.
“Ναι, πάμε”, δέχτηκε εκείνη κι ανέβηκαν στον τελευταίο όροφο, με τα πόδια αυτή τη φορά.
Περπατούσαν αργά. Καμία ρουμάνικη μυρωδιά δεν έφτανε εκ μέρους του στα ρουθούνια της.
Πήραν τους καφέδες και σκαρφάλωσαν στα σκαμπό.
“Πες μου μια λέξη στα Ρουμάνικα”, του ζήτησε πάνω από τον αχνιστό εσπρέσσο.
Την κοίταξε παραξενεμένος, χαμογέλασε και την ρώτησε: “Τι θες να μάθεις;”.
“Δεν ξέρω… Ο, τι να’ ναι, πες μου ό, τι σκέφτεσαι πρώτο”, του απάντησε και ξαναχαμογέλασαν μαζί.
“Degete”, της είπε και κοίταξε τα νύχια της.
“Τι σημαίνει αυτό;”, τον ρώτησε μαζεύοντας αυτόματα τα χέρια της από το τραπέζι.
“Δάχτυλα”, της εξήγησε και στράγγιξε τον καφέ του.
Η καρωτίδα του πετάχτηκε μερικά εκατοστά μπροστά στα μάτια της. Είχε μια δυο μέρες να ξυριστεί, φαινόταν. Εμιγκρέδες της Ρουμανίας, πιθανότητες ευτυχίας.
“Κόσμιν, πώς σου ήρθε να μου πεις αυτήν ειδικά τη λέξη;”, τον ρώτησε ενώ στο στομάχι της απλωνόταν μια ιδιοφυής παράλυση.
“Είδα τα νύχια σου που είναι κόκκινα, και σκέφτηκα αυτό…”, απάντησε με μια απλότητα ρουμάνικη, τραχιά και συναρπαστική, και της έκλεισε το μάτι.
Κατέβηκαν τα σκαλιά μιλώντας περί ανέμων και υδάτων. Στο κατώφλι του γραφείου της κοντοστάθηκαν, συνέχισαν να φλυαρούν για λίγο ακόμα, και μετά την αποχαιρέτισε ανανεώνοντας το μεσημεριανό ραντεβού για μια από τις επόμενες μέρες.
“Αν καταφέρω και σε πείσω να σταματήσεις να γράφεις, δηλαδή…”, αστειεύτηκε και έκανε μεταβολή.
Τον παρατήρησε να απομακρύνεται στο διάδρομο και προσπάθησε να διακρίνει κάποιο ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της ράτσας του στο περπάτημά του. Νόμισε πως βρήκε. Στην πραγματικότητα δεν υπήρχε τίποτα.
Μετά μπήκε στο γραφείο της και έβαλε να ακούσει ξανά εκείνο το εμμονικό τραγούδι που μεταμόρφωνε τους δήμιους σε χάδι. Με εκείνους τους ανθρώπους, τους ανώνυμους, που ανεβαίνουν με το ασανσέρ και μιλάνε Ρουμάνικα.

Η άκρη του αστεριού τον είχε πληγώσει χωρίς να το καταλάβει. Ευτυχώς δεν ήταν ο αντίχειρας. Το πέταξε στην άκρη και κοίταξε το χέρι του που είχε ματώσει από το τσίμπημα. Έβαλε το δάχτυλο στο στόμα και έγλυψε το ζεστό αίμα. Μια ταγκή μυρωδιά, μια γεύση σκουριάς του γέμισε τα ρουθούνια και το λάρυγγα. Συνέχισε να ρουφάει το τραυματισμένο δάχτυλο μέχρι που το αίμα σταμάτησε να τρέχει. Κοίταξε το αστέρι που ήταν πεσμένο στο πάτωμα, παρατήρησε τη ματωμένη του άκρη. “Καλύτερα να παίζω με αχινούς άλλη φορά”, σκέφτηκε. “Τουλάχιστον με αυτούς ξέρει κανείς τι να περιμένει”.

Βόλτες στης πόλης τις στοές, ανάμεσα σε μουχλιασμένες αποθήκες και μαγαζιά με ανατριχιαστικά ιατρικά εργαλεία, μπλε νέον φώτα, λάμπες φθορίου, στο πάτωμα μεταλλικές γρίλιες που προβοκάρουν την ισορροπία, ένα αντρικό οινοπνευματί πουκάμισο που μυρίζει Fahrenheit πάνω σε γυναικείο σώμα που μυρίζει Angel. Ο αέρας ευωδιάζει καταπιεσμένη άνοιξη, λίγο τζελ Out of Bed σκληραίνει πάνω στα μαλλιά, αγωνία στα σύννεφα, καραμελωμένα μήλα που κόβουν σαν ξυράφια την αδαή γλώσσα που δεν έμαθε να γλύφει καλά, καπάκια από μπίρες στο χώμα. Πεταλούδες γύρω από το σώμα και μέσα στο κεφάλι, ο γαλαξίας διαθλάται, δεν ξέρω αν φταίει η εκ γεννετής προδιάθεση στις παραισθήσεις ή το αλκοόλ. Μην επενδύεις σε Gillette Sensor XTReme όσο εξακολουθεί να υπάρχει η φαλτσέτα του μπαρμπέρη, εκτός αν ποτέ δεν έμαθες τι σημαίνει “λυντσάρω μια κι έξω”. Συζητήσεις εν εξάρσει και απρόσμενες απώλειες στα σκαλιά μιας πολυκατοικίας, η νύχτα για να ανάψει θέλει έρωτα αλλά εμείς δεν έχουμε ούτε σπίρτα. Γράμματα με μαύρο στυλό πάνω σε λευκές σελίδες, η Σάρα Κέην τρυπάει μυαλά που μετά δεν ράβονται με τίποτα. Το χάραμα στην Αλεξάνδρας ξέρει να καθησυχάζει συνειδήσεις, ειδικά όταν τις βλέπει να περπατάνε χέρι χέρι και με κεφάλι σκυφτό. Woman. Αγόρια παράξενα και απελπιστικά όμορφα στο υπόγειο ενός μπαρ, φιλάνε και φιλιούνται σαν να βρίσκονται σε εκκλησία, καταρρακώνοντας το αίσθημα της αγάπης που στα μισά του δρόμου μεταμφιέζεται σε συστολή. Μια σκέψη εισβάλλει από το πουθενά. Το αίμα χτυπάει στα ακροδάχτυλα και στις καρωτίδες, το υπογάστριο ουρλιάζει σαν σκύλος στο λυκόφως, λίγο αργότερα θα μας σώσει ένα απλό κίτρινο ταξί και μια γκριμάτσα πίσω από το τζάμι. “Θα σε δώσω στους γύφτους”, φοβέριζαν παλιά τα ανυπάκουα παιδιά, “Θα σε δώσω στους γύφτους” φοβερίζουν πλέον τα ανυπάκουα αισθήματα. Αναρωτήθηκε άραγε ποτέ κανείς πόσος έρωτας κρύβεται μέσα σε ένα τσαντήρι, σκεπασμένος με μπερντέδες και φλοκάτες, άγριος και αφελής, πολυπόθητος σαν μια μπουκιά ψωμί σε μέρες πείνας; “Φάε κάτι να σε κρατήσει”, λέει μια φωνή στο Ποδήλατο, περασμένα μεσάνυχτα εκεί στο πατάρι, “Μα δεν πεινάς για πούτσο, γι’ αγάπη πεινάς”, είχε πει λίγο νωρίτερα μια άλλη ωραία φωνή, σε κάποιο άλλο σημείο του κόσμου. Ανυπάκουα αισθήματα. Τσιγάρα, σκοτωμένες στιγμές, ψευδαισθήσεις, ψευδείς αισθήσεις, εκκρεμότητες και φόβοι, πολλά “μακάρι” γύρω από ένα αίσθημα χωρίς μέλλουσα ζωή, πολλή λάμψη γύρω από ένα άστρο που φεγγοβολά μα η αύρα του τρεμοπαίζει τόσο βάναυσα που ακόμα και ο γαλαξίας του αναρωτιέται για πόσο θα αντέξει. Πόσες φορές θα στρίψει αυτή η σφαίρα ώσπου ν’ αρχίσω πια να σ’ εμπιστεύομαι, ώσπου να πάψω να φοβάμαι. Man. Μου είχες πει πως θα ‘ρθει κάποια μέρα που ό,τι αντικρίζω θα το ερωτεύομαι, τώρα αρχίζω και θυμάμαι. Η αγάπη γεμίζει ξανά τα ποτήρια, ρωτάει ποιος διψά, ψιθυρίζεις “εγώ”. Σ’ αγαπώ κι ας μην ξέρω ούτε καν τ’ όνομά σου – ετοιμάσου σε λίγο να πεις σε μισώ. Είπε το κορίτσι που γουστάρει να φιλά τα στόματα τρελών αγίων, και κάτι νύχτες που μυρίζουν βανίλια συνομιλεί στα κρυφά με ουράνια τόξα φτιαγμένα από λεπίδες.

“Νοιώθω οίκτο για όλους αυτούς που έχουν δάχτυλα και τα χρησιμοποιούν για λάθος λόγους”, είπε και κοίταξε το αριστερό της χέρι. “Ξέρεις, για όλους αυτούς που νομίζουν πως τα δάχτυλα είναι μόνο για να παίζεις άρπα ή καταστάσεις, ή σαν να είναι απλά εργαλεία λαβής”. Η ίδια είχε υπάρξει καταναγκαστική πιανίστρια στο παρελθόν – ουδέποτε είχε αγαπήσει το όργανο που είχε υποχρεωθεί να μάθει. “Από όλα τα δάχτυλα προτιμώ τον αντίχειρα, στο έχω πει;”. Αυτός την κοίταξε χαμογελώντας. “Υπάρχουν κι άλλα, που μερικές δουλειές τις κάνουν καλύτερα, ξέρεις… Ένα ένα ή πολλά μαζί”, της πέταξε και περίμενε αντιδράσεις. Οι προκλήσεις του την διασκέδαζαν. “Ναι, ένα κωλοδάχτυλο όλο νεύρο δεν γίνεται με αντίχειρα, συμφωνώ”, μπήκε αυτή στο κλίμα. “Αν τον υψώσεις στον αέρα σημαίνει ‘όλα εντάξει’. Ούτε μια μούτζα γίνεται μόνο με αντίχειρα, θέλει όλα τα δάχτυλα τεντωμένα. Χωρίς τον αντίχειρα όμως θα σήμαινε ένα απλό 4″. “Σεξ επίσης, γίνεται συνήθως με τον μέσο, άντε και κάνα δυο άκομα. Δείκτη ή παράμεσο. Με αντίχειρα δε νομίζω”, επέμεινε δείχνοντάς της τα τρία μεσαία δάχτυλά του. “Έχεις δει ποτέ έναν αντίχειρα να χορεύει μόνος του;”, τον ρώτησε με μια γλυκύτητα τόσο υπερβολική που κατέληγε να φλερτάρει με τη διαστροφή. “Να κάνει κύκλους στον αέρα, να ανεβοκατεβαίνει αργά, να σέρνεται πάνω στο τραπέζι, να πλησιάζει στο στόμα, να βυθίζεται και να κάνει πίσω ξανά, να λυγίζει και να τεντώνεται τσαντισμένος, να χώνεται σαν φίδι ανάμεσα στα υπόλοιπα δάχτυλα της γροθιάς και να φωλιάζει εκεί για λίγη ώρα;”. Είχε αρχίσει να τον εκνευρίζει αυτό το διφορούμενο ύφος της. “Είναι ματαιόδοξο και κενό αυτό που λες, μπορεί και αβάσιμο. Ειδικά στο σεξ προέχουν άλλα δάχτυλα”, επέμεινε βλέποντας τις προκάτ αισθησιακές εικόνες του να γκρεμίζονται μπροστά στην αιρετική της προτίμηση. “Κάθε άλλο”, τον έκοψε ήσυχα. “Όλα τα δάχτυλα είναι όμορφα, όμως η δύναμη βρίσκεται στη συμπύκνωση. Προτιμώ να ασχολούμαι με εκείνο που μου αρέσει περισσότερο. Ένα. Κι αν σε κάποιες περιπτώσεις μένουν κενά, να’ σαι σίγουρος, κι αυτά με εκείνο το Ένα τα γεμίζω. Η σκηνή προηγείται της περιγραφής άλλωστε, λατρεία μου. Την βλέπω πριν καν την σκεφτώ”. Ξεφύσησε και κούνησε το κεφάλι του. Τον εκνεύριζε επικίνδυνα. “Είσαι οριακή, το ξέρεις;”, πέταξε τελικά και σηκώθηκε από την καρέκλα. Τον παρακολούθησε να βγαίνει απ’ το δωμάτιο με τους αντίχειρες τεντωμένους. Αυτή παρέμεινε στη θέση της, με τον αριστερό της αντίχειρα στο στόμα, να τον πιπιλίζει σαν μωρό ή σαν γυναίκα που ορέχτηκε μια καραμέλα Τσάρλεστον, και δεν γινόταν παρά να την γλύψει.

«Δυστυχώς ή ευτυχώς, τίποτα δεν είναι δωρεάν στη ζωή», του είπε και το εννοούσε. «Όλα έχουν το τίμημά τους». Και μετά σταμάτησε. Είχε βαρεθεί να μιλά και να ακούει σπαρακτικά λόγια και σκηνικά που αφορούν τη σύγχρονη κατάθλιψη. Όχι με την ψυχαναλυτική έννοια, αλλά με εκείνη την ιδιάζουσα με την οποία μαθαίνουν σιγά σιγά οι άνθρωποι να χτίζουν τη λύπη και την οργή τους σαν κάστρο. Της άρεσε να γράφει κείμενα που ανέδιδαν εσάνς βιτριόλι. Όσο μεγάλωνε τόσο έτεινε να φλερτάρει με κάθε είδους σκληρότητα και κυνισμό. «Άσε πια τα γαμίδια και τις βλάσφημες σκηνές», της είχε πει κάποιος που την αγαπούσε. «Γράψε πιο γλυκά, αυτό σου πάει». Δε γούσταρε τα μέλια ούτε τα ροζ παραμύθια. Αυτό της πήγαινε παλιότερα, τώρα δεν έβρισκε μέσα εκεί την όποια αλήθεια. Ήθελε να αυτοεφευρίσκεται καθημερινά, να χτίζει με τα Leggo της τον εαυτό της και μετά να του δίνει μία και να τον γκρεμίζει εις τα εξ ων συνετέθη. «Η έμπνευσή μου προέρχεται από τους άλλους», του είπε και άρχισε να πλάθει νοερά το ζυμάρι του επόμενου αιρετικού χαρακτήρα της. «Κι αν καμιά φορά επινοώ χαρακτήρες που θέλω να τους γαμήσω και δε μπορώ, τότε προτιμώ να τους ρίξω ένα χεράκι ξύλο και να τους τσακίσω με άλλο τρόπο». «Ερωτεύεσαι τους χαρακτήρες σου;», απόρησε εκείνος, και λογικά. «Μα φυσικά», παραδέχτηκε σαν να την είχε ρωτήσει τι ώρα είναι. «Κι αν δεν μπορώ να πηδηχτώ μαζί τους τότε παίζουμε ξύλο. Τους βάζω να τρέχουν σε όμορφα ηλιοβασιλέματα και μετά τους χώνω το τοπίο στον κώλο. Με βρίζουν και με μισούν. Τους αιφνιδιάζω πετώντας τους μια νοερή Μολότοφ στα μούτρα, για να ξυπνήσουν. Ματώνουμε αλλά και αγαπιόμαστε». Έτσι ένιωθε τις εμμονές της να σκάνε μέσα της: σαν μια ξαφνική Μολότοφ στα μούτρα. Τα δικά της. «Ακροβατείς ανάμεσα στον μηδενισμό και στο απύθμενο βάθος έτσι», επέμεινε εκείνος σε μια τελευταία προσπάθεια συνετισμού της. «Ειλικρινά σου μιλάω», του είπε κλείνοντας τη συζήτηση, «λύσεις δεν έχω να προτείνω. Ούτε μαγικά χάπια που οδηγούν στον Παράδεισο. Μόνο αιτίες άρνησης, για να βγουν οι άνθρωποι στο δρόμο και να αρχίζουν να πετάνε πέτρες στους τοίχους. Μπας και καταφέρουν να συναντήσουν κάτι αληθινό εκεί έξω, ξεσκίζοντας τα άλλοθί τους. Κι εγώ μαζί τους, φυσικά, πρώτη απ’ όλους. Ή να καθίσουν σπίτι τους, και να αρχίσουν να τρυπάνε τα πουπουλένια μαξιλαράκια του καναπέ με το κουζινομάχαιρο που μια άλλη μέρα, ηλιόλουστη, θα σφάξει και θα τεμαχίσει επ’ ακριβώς μια παχουλή, αλανιάρα κότα που το μεσημέρι θα γίνει νόστιμη, λαχταριστή σούπα. Να πιάνουν τόπο οι σφαγές, αυτό ονειρεύομαι», είπε τελικά και άρχισε να σιγομουρμουρίζει ένα παλιό ρεμπέτικο που του έσπαγε εντελώς τα νεύρα.

Καθόταν δίπλα μου στο θρανίο. Την έλεγαν Τένα, εκ του Παρθένα. Λαϊκή οικογένεια, το σπίτι τους δυο βήματα απ’ το δικό μας. Ήταν ένα χρόνο μεγαλύτερή μου – εγώ πέντε κι εκείνη έξι  –  και κάπως αυταρχική. Την θαύμαζα που ήξερε να γράφει μερικές λέξεις πάρα πάνω από μένα, αλλά και την φοβόμουν λίγο, επειδή είχε πάντα τον τρόπο να με κάνει να νιώθω τη διαφορά ηλικίας ανάμεσά μας ως ανυπέρβλητο εμπόδιo για ο,τιδήποτε άλλο μας αφορούσε.

Εμένα μου άρεσαν τα γήινα χρώματα: πορτοκαλί, καφέ, κεραμμυδί. Και το κίτρινο. Το κίτρινο το είχα ερωτευτεί. Ήταν η πρώτη ξυλομπογιά που τελείωνα πολύ πριν από τις άλλες. Έβαφα ήλιους στην άκρη της σελίδας, στο κέντρο, στη βάση της. Ήθελα ολόκληρη η ζωγραφιά μου να είναι ένας μεγάλος, λαμπερός ήλιος. Και τσαλαπετεινούς ζωγράφιζα, εξωτικά πουλιά σε διάφορες στάσεις: να διαβάζουν, να πετούν, να κοιμούνται.

Οι Τσαλαπετεινοί μου άρεσαν τόσο μα τόσο πολύ…

Εκείνη ζωγράφιζε ανθρωπάκια που τα έβαφε με μια μπογιά που την έλεγε «ανθρωπί». Το χρώμα ανθρωπί δεν το είχα ξανακούσει. Ούτε το ξανάκουσα ποτέ. Από κείνη το’ μαθα και δικό της παρέμεινε για πάντα.

Δεν ήταν καλλονή, αλλά ήταν όμορφο κοριτσάκι. Με καστανά μαλλιά και λαμπερά μάτια. Δεν έλιωνα για χάρη της, παρόλα αυτά μου τύχαινε να την σκέφτομαι καμιά φορά πριν με πάρει ο ύπνος. Έμοιαζε κάπως με τη μητέρα μου, έτσι νόμιζα τότε τουλάχιστον. Την φανταζόμουν να σκύβει πάνω από το κρεβάτι μου, να με φιλάει στο μέτωπο και να μου λέει «καληνύχτα».

Την είδα τις προάλλες, τυχαία, στην Αθήνα. Μου είπε πως παντρεύτηκε έναν βουλευτή του ΠΑΣΟΚ, μένει στην Κηφισιά κι έχει τρία παιδιά. Χάρηκα που μιλήσαμε, και που ευτυχώς δεν έμοιαζε πια καθόλου με τη μητέρα μου.

Για μια στιγμή δίστασα, κάτι μέσα μου με έτρωγε να την ρωτήσω αν θυμόταν το χρώμα «ανθρωπί». Δεν ξέρω γιατί δεν το έκανα. Ίσως επειδή αν της το έλεγα, αν της θύμιζα εκείνη την παλιά της λόξα, να την έκανα να νιώσει κάπως άβολα.

Ήταν ντυμένη ως το λαιμό με μια καφετιά, παχουλή γούνα, φορούσε μαύρα σινιέ γυαλιά που δεν άφηναν τα μάτια της να φανούν, στα δάχτυλά της έλαμπαν κάμποσα διαμάντια σε μέγεθος κοτρώνας και τα μαλλιά της ήταν πλέον ξανθό σαντρέ νούμερο 46. Μύριζε ένα βαρύ, ακριβό άρωμα που για μια στιγμή με έκανε να νιώσω ναυτία. Μιλούσε βιαστικά και με κείνη την επίκτητη αριστοκρατική προφορά που έχουν τα προάστια της αίγλης. Δεν ξέρω τι άλλο μου είπε, και δεν θέλω καν να προσπαθήσω να θυμηθώ.

Την αποχαιρέτισα ευγενικά, και μου ευχήθηκε «καλή συνέχεια σε όλα, έτσι;».

Χαμογέλασα και έγνεψα «ναι». Δεν της μίλησα για κείνη την αρχαία μπογιά. Τι να θυμηθεί από το «ανθρωπί», σκέφτηκα, μια γυναίκα που φαινόταν πως είχε πια ξεχάσει μέχρι και το παραμικρό νόημα της λέξης;

(στον Τσαλαπετεινό, για την έμπνευση, και στον Scary Rabbit για το τραγούδι)