Κοίταξε γύρω του. Άνθρωποι άγνωστοι, χωρίς παρελθόν και χωρίς σαφείς ιδιότητες. Με μάτια εκ γενετής τίγκα στους πλανήτες και τα σύννεφα. Με δάχτυλα εξασκημένα σε εξτρήμ χορευτικά. Γεμάτοι διάφανες φλέβες που μέσα τους κολυμπούν χρυσόψαρα και που εκβάλλουν σε ξένες θάλασσες, φτιαγμένες μόνο για διαδρομές πάνω σε γεωγραφικούς χάρτες. Θάλασσες και ποτάμια ακατοίκητα από ποταμόπλοια ή έστω απλές ξύλινες βάρκες. Έτσι τους φανταζόταν, τουλάχιστον. Τους ανθρώπους. Από τότε που από άντρας είχε γίνει antras και έφτυνε αβέρτα χρυσόσκονη που έμοιαζε με σάλιο αλλά δεν ήταν παρά φτηνό πλαστικό κομφετί για τις απόκριες. Φτηνοπράματα και οι νύχτες του, πιξελικά χαστουκάκια σε νοερούς κώλους, ποινικοποιημένες δημοκρατικές διαδικασίες χωρίς ονοματεπώνυμο, χάζι και πρόκληση ίσα για την καύλα της στιγμής. “Στήσου στα τέσσερα, γυναίκα σκυλίτσα”. Σκωτς αρίστης ποιότητας, κάμερα ονλάιν και κάμποσα τσιγάρα. “Κρύψου πίσω από την κουρτίνα κι άσε με να βλέπω μόνο τη σκιά σου”. Φανταζόταν πλυντήρια πιάτων γεμάτα ερωτικά παιχνίδια, χάδια πάνω στο σώμα του από χέρια που φορούσαν χειρουργικά γάντια, αποστειρωμένα φιλιά που υπό Κ.Σ. θα ξέκαναν και πολική αρκούδα. Σκέφτηκε μια κοπέλα να ποζάρει στην πλαζ αγκαλιά με ένα τόπι. Μιαν άλλη να κρέμεται γυμνή από ένα σκοινί στερεωμένο στο ταβάνι του δωματίου της. Μια τρίτη να διαβάζει Ανατομία και ταυτόχρονα να αναρωτιέται αν υπάρχουν εξωγήινοι και αν ναι, πόσο μεγάλο να τον έχουν. Μια τελευταία, που από τα μάτια της ξεπρόβαλλαν λουλούδια. Σκέφτηκε τον εαυτό του στο χείλος ενός γκρεμού να πηδιέται άγρια με τον έρωτα της ζωής του. Ω ναι, το είχε ζήσει κάποτε και αυτό. Τον έρωτα. Στο χείλος του γκρεμού. Τελικά τον κατάπιε. Ο γκρεμός – τον έρωτα. Κοίταξε και πάλι γύρω του. Άνθρωποι με χούγια και κεφάλι γάτας κρατούσαν στο στόμα τους τις στιγμές του. Οι ουρές εκείνων των στιγμών κρέμονταν στο πλάι σαν λιπόθυμα χέρια. Θυμήθηκε το λιμάνι της Χάβρης και την παραλία της Οστάνδης. Χρώματα πάνω σε αλλόφρονες καμβάδες κάποιων ζωγράφων που δεν τα κατάφεραν καλά. Θολές φωτογραφίες. Οραματίστηκε μια βόλτα πάνω στη ράχη ενός λιονταριού, κρατώντας το χέρι της μάνας του. Κι έπειτα ξανά, άγριο σεξ μέσα σε μια πισίνα. Τσαρούχι το στόμα του από τη νικοτίνη, στομάχι κομμάτια από το αλκοόλ. Τα φεγγάρια του εκείνη τη νύχτα κούτσαιναν βαριά. Κι ας έλεγαν όλοι πως είχε Πανσέληνο. Έκλεισε τους λογαριασμούς του και ξάπλωσε στον καναπέ. “Μια παρτούζα θα φαντασιωθώ απόψε, αυτό μου έχει λείψει αρκετά”. Είδε όμως το κορίτσι στη μέση να κλαίει, και χαλάστηκε. Δεν τα άντεχε τα όνειρά του όταν γίνονταν τρυφερά. Τα μισούσε. “Άντε γαμήσου”, φώναξε στο κενό και αφουγκράστηκε τη φωνή του να σκουντουφλάει στους τέσσερις τοίχους. Έκλεισε και το όνειρο και γύρισε πλευρό. Στο δεξί του. Φαντάστηκε πως κρατούσε μια γυναίκα αγκαλιά. Το ένα χέρι κάτω από το κεφάλι της, το άλλο να χαϊδεύει την κοιλιά της. “Σσσσσ… μη φοβάσαι τίποτα”, της είπε και βύθισε το κεφάλι στο μαξιλάρι του ακόμα πιο βαθιά. Όταν γινόταν συναισθηματικός σιχαινόταν τον εαυτό του. Λάσπη το συναίσθημα. “Άντε τώρα και γαμήσου με το αρκουδάκι σου, Billie Jean”, μουρμούρισε λίγο πριν βυθιστεί στον ύπνο του. Σε εκείνο το σιφώνι της μπανιέρας που κάθε βράδυ τον ρουφούσε σαν απόνερο και του έκοβε μαχαίρι την αναπνοή.

Είχε κόλλημα με τα Ρουμάνικα. Εδώ και λίγο καιρό, όλο εκείνο το τραγούδι με τους Ρουμάνους μέσα στο ασανσέρ άκουγε, ξανά και ξανά, εμμονικά περίπου. Από τη γλώσσα δε σκάμπαζε λέξη. Γρι. Αλλά όταν τους άκουγε να μιλάνε, έτσι τραχιά και ακατέργαστα, κάτι μέσα της φώναξε “κι άλλο!”.
Το μεσημέρι ο Ρουμάνος συνάδελφος μπήκε στο γραφείο.
“Γιατί δεν βγαίνεις ποτέ έξω εσύ; Πουθενά δε σε βλέπουμε, όλο γράφεις, γράφεις. Και τι γράφεις;”.
Σήκωσε το κεφάλι και τον κοίταξε. Καλοσυνάτη φάτσα, καθαρή. Τριαντακάτι, γκρι κοστούμι και γαλάζιο πουκάμισο με δύο ανοιχτά κουμπιά. Χωρίς γραβάτα. Τις σιχαινόταν τις γραβάτες, της έφερναν αλλεργία.
“Πάμε να φάμε;”, τον ρώτησε ξαφνικά, πεινούσε λίγο.
Χωρίς να απαντήσει στις ερωτήσεις του.
“Πάμε”, χάρηκε εκείνος και περίμενε.
Στον δέκατο πέμπτο όροφο, στάθηκαν στην ουρά. Μετά το ταμείο πήραν νερό από τον ψύκτη και διάλεξαν θέση. Την άφηνε να προπορεύεται.
“Εδώ καλά είναι;”, την ρώτησε κι εκείνη έγνεψε “ναι”.
Κάθισαν απέναντι. Εκείνη έτρωγε μια πίτα με λαχανικά κι εκείνος ένα άσπρο ψάρι με ταλιατέλες και κρέμα. Της μιλούσε για το σχολείο των παιδιών του, για το ρουμάνικο τμήμα που δεν είχε ακόμα φτιαχτεί, για τα πεθερικά του που “ποτέ δεν μιλάνε στα ίσα” και για τη γυναίκα του, που μεγάλωσε χωρίς σοβαρή κληρονομιά επικοινωνίας. Στα Γαλλικά όλα αυτά. Πώς αλλιώς να συνεννοηθούνε;
Κοιτούσε τα γαλάζια μάτια του πίσω από τα μικρά γυαλιά, το στρογγυλό κοντοκουρεμένο κεφάλι. Στους ώμους του είχε πέσει λίγη πυτιρίδα. “Ρουμάνικη πυτιρίδα”, σκέφτηκε παρατηρώντας τα λευκά σκονάκια ένα ένα. Τον έβλεπε να σκουπίζεται κάθε τόσο με τη χαρτοπετσέτα και χαιρόταν. Ποτέ της δεν χώνεψε τα λερωμένα στόματα.
“Θες καφέ;”, την ρώτησε όταν φάγανε και άφησαν τους δίσκους πάνω στη ρόδα που θα τους πήγαινε για πλύσιμο.
“Ναι, πάμε”, δέχτηκε εκείνη κι ανέβηκαν στον τελευταίο όροφο, με τα πόδια αυτή τη φορά.
Περπατούσαν αργά. Καμία ρουμάνικη μυρωδιά δεν έφτανε εκ μέρους του στα ρουθούνια της.
Πήραν τους καφέδες και σκαρφάλωσαν στα σκαμπό.
“Πες μου μια λέξη στα Ρουμάνικα”, του ζήτησε πάνω από τον αχνιστό εσπρέσσο.
Την κοίταξε παραξενεμένος, χαμογέλασε και την ρώτησε: “Τι θες να μάθεις;”.
“Δεν ξέρω… Ο, τι να’ ναι, πες μου ό, τι σκέφτεσαι πρώτο”, του απάντησε και ξαναχαμογέλασαν μαζί.
“Degete”, της είπε και κοίταξε τα νύχια της.
“Τι σημαίνει αυτό;”, τον ρώτησε μαζεύοντας αυτόματα τα χέρια της από το τραπέζι.
“Δάχτυλα”, της εξήγησε και στράγγιξε τον καφέ του.
Η καρωτίδα του πετάχτηκε μερικά εκατοστά μπροστά στα μάτια της. Είχε μια δυο μέρες να ξυριστεί, φαινόταν. Εμιγκρέδες της Ρουμανίας, πιθανότητες ευτυχίας.
“Κόσμιν, πώς σου ήρθε να μου πεις αυτήν ειδικά τη λέξη;”, τον ρώτησε ενώ στο στομάχι της απλωνόταν μια ιδιοφυής παράλυση.
“Είδα τα νύχια σου που είναι κόκκινα, και σκέφτηκα αυτό…”, απάντησε με μια απλότητα ρουμάνικη, τραχιά και συναρπαστική, και της έκλεισε το μάτι.
Κατέβηκαν τα σκαλιά μιλώντας περί ανέμων και υδάτων. Στο κατώφλι του γραφείου της κοντοστάθηκαν, συνέχισαν να φλυαρούν για λίγο ακόμα, και μετά την αποχαιρέτισε ανανεώνοντας το μεσημεριανό ραντεβού για μια από τις επόμενες μέρες.
“Αν καταφέρω και σε πείσω να σταματήσεις να γράφεις, δηλαδή…”, αστειεύτηκε και έκανε μεταβολή.
Τον παρατήρησε να απομακρύνεται στο διάδρομο και προσπάθησε να διακρίνει κάποιο ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της ράτσας του στο περπάτημά του. Νόμισε πως βρήκε. Στην πραγματικότητα δεν υπήρχε τίποτα.
Μετά μπήκε στο γραφείο της και έβαλε να ακούσει ξανά εκείνο το εμμονικό τραγούδι που μεταμόρφωνε τους δήμιους σε χάδι. Με εκείνους τους ανθρώπους, τους ανώνυμους, που ανεβαίνουν με το ασανσέρ και μιλάνε Ρουμάνικα.

Η άκρη του αστεριού τον είχε πληγώσει χωρίς να το καταλάβει. Ευτυχώς δεν ήταν ο αντίχειρας. Το πέταξε στην άκρη και κοίταξε το χέρι του που είχε ματώσει από το τσίμπημα. Έβαλε το δάχτυλο στο στόμα και έγλυψε το ζεστό αίμα. Μια ταγκή μυρωδιά, μια γεύση σκουριάς του γέμισε τα ρουθούνια και το λάρυγγα. Συνέχισε να ρουφάει το τραυματισμένο δάχτυλο μέχρι που το αίμα σταμάτησε να τρέχει. Κοίταξε το αστέρι που ήταν πεσμένο στο πάτωμα, παρατήρησε τη ματωμένη του άκρη. “Καλύτερα να παίζω με αχινούς άλλη φορά”, σκέφτηκε. “Τουλάχιστον με αυτούς ξέρει κανείς τι να περιμένει”.

Βόλτες στης πόλης τις στοές, ανάμεσα σε μουχλιασμένες αποθήκες και μαγαζιά με ανατριχιαστικά ιατρικά εργαλεία, μπλε νέον φώτα, λάμπες φθορίου, στο πάτωμα μεταλλικές γρίλιες που προβοκάρουν την ισορροπία, ένα αντρικό οινοπνευματί πουκάμισο που μυρίζει Fahrenheit πάνω σε γυναικείο σώμα που μυρίζει Angel. Ο αέρας ευωδιάζει καταπιεσμένη άνοιξη, λίγο τζελ Out of Bed σκληραίνει πάνω στα μαλλιά, αγωνία στα σύννεφα, καραμελωμένα μήλα που κόβουν σαν ξυράφια την αδαή γλώσσα που δεν έμαθε να γλύφει καλά, καπάκια από μπίρες στο χώμα. Πεταλούδες γύρω από το σώμα και μέσα στο κεφάλι, ο γαλαξίας διαθλάται, δεν ξέρω αν φταίει η εκ γεννετής προδιάθεση στις παραισθήσεις ή το αλκοόλ. Μην επενδύεις σε Gillette Sensor XTReme όσο εξακολουθεί να υπάρχει η φαλτσέτα του μπαρμπέρη, εκτός αν ποτέ δεν έμαθες τι σημαίνει “λυντσάρω μια κι έξω”. Συζητήσεις εν εξάρσει και απρόσμενες απώλειες στα σκαλιά μιας πολυκατοικίας, η νύχτα για να ανάψει θέλει έρωτα αλλά εμείς δεν έχουμε ούτε σπίρτα. Γράμματα με μαύρο στυλό πάνω σε λευκές σελίδες, η Σάρα Κέην τρυπάει μυαλά που μετά δεν ράβονται με τίποτα. Το χάραμα στην Αλεξάνδρας ξέρει να καθησυχάζει συνειδήσεις, ειδικά όταν τις βλέπει να περπατάνε χέρι χέρι και με κεφάλι σκυφτό. Woman. Αγόρια παράξενα και απελπιστικά όμορφα στο υπόγειο ενός μπαρ, φιλάνε και φιλιούνται σαν να βρίσκονται σε εκκλησία, καταρρακώνοντας το αίσθημα της αγάπης που στα μισά του δρόμου μεταμφιέζεται σε συστολή. Μια σκέψη εισβάλλει από το πουθενά. Το αίμα χτυπάει στα ακροδάχτυλα και στις καρωτίδες, το υπογάστριο ουρλιάζει σαν σκύλος στο λυκόφως, λίγο αργότερα θα μας σώσει ένα απλό κίτρινο ταξί και μια γκριμάτσα πίσω από το τζάμι. “Θα σε δώσω στους γύφτους”, φοβέριζαν παλιά τα ανυπάκουα παιδιά, “Θα σε δώσω στους γύφτους” φοβερίζουν πλέον τα ανυπάκουα αισθήματα. Αναρωτήθηκε άραγε ποτέ κανείς πόσος έρωτας κρύβεται μέσα σε ένα τσαντήρι, σκεπασμένος με μπερντέδες και φλοκάτες, άγριος και αφελής, πολυπόθητος σαν μια μπουκιά ψωμί σε μέρες πείνας; “Φάε κάτι να σε κρατήσει”, λέει μια φωνή στο Ποδήλατο, περασμένα μεσάνυχτα εκεί στο πατάρι, “Μα δεν πεινάς για πούτσο, γι’ αγάπη πεινάς”, είχε πει λίγο νωρίτερα μια άλλη ωραία φωνή, σε κάποιο άλλο σημείο του κόσμου. Ανυπάκουα αισθήματα. Τσιγάρα, σκοτωμένες στιγμές, ψευδαισθήσεις, ψευδείς αισθήσεις, εκκρεμότητες και φόβοι, πολλά “μακάρι” γύρω από ένα αίσθημα χωρίς μέλλουσα ζωή, πολλή λάμψη γύρω από ένα άστρο που φεγγοβολά μα η αύρα του τρεμοπαίζει τόσο βάναυσα που ακόμα και ο γαλαξίας του αναρωτιέται για πόσο θα αντέξει. Πόσες φορές θα στρίψει αυτή η σφαίρα ώσπου ν’ αρχίσω πια να σ’ εμπιστεύομαι, ώσπου να πάψω να φοβάμαι. Man. Μου είχες πει πως θα ‘ρθει κάποια μέρα που ό,τι αντικρίζω θα το ερωτεύομαι, τώρα αρχίζω και θυμάμαι. Η αγάπη γεμίζει ξανά τα ποτήρια, ρωτάει ποιος διψά, ψιθυρίζεις “εγώ”. Σ’ αγαπώ κι ας μην ξέρω ούτε καν τ’ όνομά σου – ετοιμάσου σε λίγο να πεις σε μισώ. Είπε το κορίτσι που γουστάρει να φιλά τα στόματα τρελών αγίων, και κάτι νύχτες που μυρίζουν βανίλια συνομιλεί στα κρυφά με ουράνια τόξα φτιαγμένα από λεπίδες.

“Νοιώθω οίκτο για όλους αυτούς που έχουν δάχτυλα και τα χρησιμοποιούν για λάθος λόγους”, είπε και κοίταξε το αριστερό της χέρι. “Ξέρεις, για όλους αυτούς που νομίζουν πως τα δάχτυλα είναι μόνο για να παίζεις άρπα ή καταστάσεις, ή σαν να είναι απλά εργαλεία λαβής”. Η ίδια είχε υπάρξει καταναγκαστική πιανίστρια στο παρελθόν – ουδέποτε είχε αγαπήσει το όργανο που είχε υποχρεωθεί να μάθει. “Από όλα τα δάχτυλα προτιμώ τον αντίχειρα, στο έχω πει;”. Αυτός την κοίταξε χαμογελώντας. “Υπάρχουν κι άλλα, που μερικές δουλειές τις κάνουν καλύτερα, ξέρεις… Ένα ένα ή πολλά μαζί”, της πέταξε και περίμενε αντιδράσεις. Οι προκλήσεις του την διασκέδαζαν. “Ναι, ένα κωλοδάχτυλο όλο νεύρο δεν γίνεται με αντίχειρα, συμφωνώ”, μπήκε αυτή στο κλίμα. “Αν τον υψώσεις στον αέρα σημαίνει ‘όλα εντάξει’. Ούτε μια μούτζα γίνεται μόνο με αντίχειρα, θέλει όλα τα δάχτυλα τεντωμένα. Χωρίς τον αντίχειρα όμως θα σήμαινε ένα απλό 4″. “Σεξ επίσης, γίνεται συνήθως με τον μέσο, άντε και κάνα δυο άκομα. Δείκτη ή παράμεσο. Με αντίχειρα δε νομίζω”, επέμεινε δείχνοντάς της τα τρία μεσαία δάχτυλά του. “Έχεις δει ποτέ έναν αντίχειρα να χορεύει μόνος του;”, τον ρώτησε με μια γλυκύτητα τόσο υπερβολική που κατέληγε να φλερτάρει με τη διαστροφή. “Να κάνει κύκλους στον αέρα, να ανεβοκατεβαίνει αργά, να σέρνεται πάνω στο τραπέζι, να πλησιάζει στο στόμα, να βυθίζεται και να κάνει πίσω ξανά, να λυγίζει και να τεντώνεται τσαντισμένος, να χώνεται σαν φίδι ανάμεσα στα υπόλοιπα δάχτυλα της γροθιάς και να φωλιάζει εκεί για λίγη ώρα;”. Είχε αρχίσει να τον εκνευρίζει αυτό το διφορούμενο ύφος της. “Είναι ματαιόδοξο και κενό αυτό που λες, μπορεί και αβάσιμο. Ειδικά στο σεξ προέχουν άλλα δάχτυλα”, επέμεινε βλέποντας τις προκάτ αισθησιακές εικόνες του να γκρεμίζονται μπροστά στην αιρετική της προτίμηση. “Κάθε άλλο”, τον έκοψε ήσυχα. “Όλα τα δάχτυλα είναι όμορφα, όμως η δύναμη βρίσκεται στη συμπύκνωση. Προτιμώ να ασχολούμαι με εκείνο που μου αρέσει περισσότερο. Ένα. Κι αν σε κάποιες περιπτώσεις μένουν κενά, να’ σαι σίγουρος, κι αυτά με εκείνο το Ένα τα γεμίζω. Η σκηνή προηγείται της περιγραφής άλλωστε, λατρεία μου. Την βλέπω πριν καν την σκεφτώ”. Ξεφύσησε και κούνησε το κεφάλι του. Τον εκνεύριζε επικίνδυνα. “Είσαι οριακή, το ξέρεις;”, πέταξε τελικά και σηκώθηκε από την καρέκλα. Τον παρακολούθησε να βγαίνει απ’ το δωμάτιο με τους αντίχειρες τεντωμένους. Αυτή παρέμεινε στη θέση της, με τον αριστερό της αντίχειρα στο στόμα, να τον πιπιλίζει σαν μωρό ή σαν γυναίκα που ορέχτηκε μια καραμέλα Τσάρλεστον, και δεν γινόταν παρά να την γλύψει.

«Δυστυχώς ή ευτυχώς, τίποτα δεν είναι δωρεάν στη ζωή», του είπε και το εννοούσε. «Όλα έχουν το τίμημά τους». Και μετά σταμάτησε. Είχε βαρεθεί να μιλά και να ακούει σπαρακτικά λόγια και σκηνικά που αφορούν τη σύγχρονη κατάθλιψη. Όχι με την ψυχαναλυτική έννοια, αλλά με εκείνη την ιδιάζουσα με την οποία μαθαίνουν σιγά σιγά οι άνθρωποι να χτίζουν τη λύπη και την οργή τους σαν κάστρο. Της άρεσε να γράφει κείμενα που ανέδιδαν εσάνς βιτριόλι. Όσο μεγάλωνε τόσο έτεινε να φλερτάρει με κάθε είδους σκληρότητα και κυνισμό. «Άσε πια τα γαμίδια και τις βλάσφημες σκηνές», της είχε πει κάποιος που την αγαπούσε. «Γράψε πιο γλυκά, αυτό σου πάει». Δε γούσταρε τα μέλια ούτε τα ροζ παραμύθια. Αυτό της πήγαινε παλιότερα, τώρα δεν έβρισκε μέσα εκεί την όποια αλήθεια. Ήθελε να αυτοεφευρίσκεται καθημερινά, να χτίζει με τα Leggo της τον εαυτό της και μετά να του δίνει μία και να τον γκρεμίζει εις τα εξ ων συνετέθη. «Η έμπνευσή μου προέρχεται από τους άλλους», του είπε και άρχισε να πλάθει νοερά το ζυμάρι του επόμενου αιρετικού χαρακτήρα της. «Κι αν καμιά φορά επινοώ χαρακτήρες που θέλω να τους γαμήσω και δε μπορώ, τότε προτιμώ να τους ρίξω ένα χεράκι ξύλο και να τους τσακίσω με άλλο τρόπο». «Ερωτεύεσαι τους χαρακτήρες σου;», απόρησε εκείνος, και λογικά. «Μα φυσικά», παραδέχτηκε σαν να την είχε ρωτήσει τι ώρα είναι. «Κι αν δεν μπορώ να πηδηχτώ μαζί τους τότε παίζουμε ξύλο. Τους βάζω να τρέχουν σε όμορφα ηλιοβασιλέματα και μετά τους χώνω το τοπίο στον κώλο. Με βρίζουν και με μισούν. Τους αιφνιδιάζω πετώντας τους μια νοερή Μολότοφ στα μούτρα, για να ξυπνήσουν. Ματώνουμε αλλά και αγαπιόμαστε». Έτσι ένιωθε τις εμμονές της να σκάνε μέσα της: σαν μια ξαφνική Μολότοφ στα μούτρα. Τα δικά της. «Ακροβατείς ανάμεσα στον μηδενισμό και στο απύθμενο βάθος έτσι», επέμεινε εκείνος σε μια τελευταία προσπάθεια συνετισμού της. «Ειλικρινά σου μιλάω», του είπε κλείνοντας τη συζήτηση, «λύσεις δεν έχω να προτείνω. Ούτε μαγικά χάπια που οδηγούν στον Παράδεισο. Μόνο αιτίες άρνησης, για να βγουν οι άνθρωποι στο δρόμο και να αρχίζουν να πετάνε πέτρες στους τοίχους. Μπας και καταφέρουν να συναντήσουν κάτι αληθινό εκεί έξω, ξεσκίζοντας τα άλλοθί τους. Κι εγώ μαζί τους, φυσικά, πρώτη απ’ όλους. Ή να καθίσουν σπίτι τους, και να αρχίσουν να τρυπάνε τα πουπουλένια μαξιλαράκια του καναπέ με το κουζινομάχαιρο που μια άλλη μέρα, ηλιόλουστη, θα σφάξει και θα τεμαχίσει επ’ ακριβώς μια παχουλή, αλανιάρα κότα που το μεσημέρι θα γίνει νόστιμη, λαχταριστή σούπα. Να πιάνουν τόπο οι σφαγές, αυτό ονειρεύομαι», είπε τελικά και άρχισε να σιγομουρμουρίζει ένα παλιό ρεμπέτικο που του έσπαγε εντελώς τα νεύρα.

Καθόταν δίπλα μου στο θρανίο. Την έλεγαν Τένα, εκ του Παρθένα. Λαϊκή οικογένεια, το σπίτι τους δυο βήματα απ’ το δικό μας. Ήταν ένα χρόνο μεγαλύτερή μου – εγώ πέντε κι εκείνη έξι  –  και κάπως αυταρχική. Την θαύμαζα που ήξερε να γράφει μερικές λέξεις πάρα πάνω από μένα, αλλά και την φοβόμουν λίγο, επειδή είχε πάντα τον τρόπο να με κάνει να νιώθω τη διαφορά ηλικίας ανάμεσά μας ως ανυπέρβλητο εμπόδιo για ο,τιδήποτε άλλο μας αφορούσε.

Εμένα μου άρεσαν τα γήινα χρώματα: πορτοκαλί, καφέ, κεραμμυδί. Και το κίτρινο. Το κίτρινο το είχα ερωτευτεί. Ήταν η πρώτη ξυλομπογιά που τελείωνα πολύ πριν από τις άλλες. Έβαφα ήλιους στην άκρη της σελίδας, στο κέντρο, στη βάση της. Ήθελα ολόκληρη η ζωγραφιά μου να είναι ένας μεγάλος, λαμπερός ήλιος. Και τσαλαπετεινούς ζωγράφιζα, εξωτικά πουλιά σε διάφορες στάσεις: να διαβάζουν, να πετούν, να κοιμούνται.

Οι Τσαλαπετεινοί μου άρεσαν τόσο μα τόσο πολύ…

Εκείνη ζωγράφιζε ανθρωπάκια που τα έβαφε με μια μπογιά που την έλεγε «ανθρωπί». Το χρώμα ανθρωπί δεν το είχα ξανακούσει. Ούτε το ξανάκουσα ποτέ. Από κείνη το’ μαθα και δικό της παρέμεινε για πάντα.

Δεν ήταν καλλονή, αλλά ήταν όμορφο κοριτσάκι. Με καστανά μαλλιά και λαμπερά μάτια. Δεν έλιωνα για χάρη της, παρόλα αυτά μου τύχαινε να την σκέφτομαι καμιά φορά πριν με πάρει ο ύπνος. Έμοιαζε κάπως με τη μητέρα μου, έτσι νόμιζα τότε τουλάχιστον. Την φανταζόμουν να σκύβει πάνω από το κρεβάτι μου, να με φιλάει στο μέτωπο και να μου λέει «καληνύχτα».

Την είδα τις προάλλες, τυχαία, στην Αθήνα. Μου είπε πως παντρεύτηκε έναν βουλευτή του ΠΑΣΟΚ, μένει στην Κηφισιά κι έχει τρία παιδιά. Χάρηκα που μιλήσαμε, και που ευτυχώς δεν έμοιαζε πια καθόλου με τη μητέρα μου.

Για μια στιγμή δίστασα, κάτι μέσα μου με έτρωγε να την ρωτήσω αν θυμόταν το χρώμα «ανθρωπί». Δεν ξέρω γιατί δεν το έκανα. Ίσως επειδή αν της το έλεγα, αν της θύμιζα εκείνη την παλιά της λόξα, να την έκανα να νιώσει κάπως άβολα.

Ήταν ντυμένη ως το λαιμό με μια καφετιά, παχουλή γούνα, φορούσε μαύρα σινιέ γυαλιά που δεν άφηναν τα μάτια της να φανούν, στα δάχτυλά της έλαμπαν κάμποσα διαμάντια σε μέγεθος κοτρώνας και τα μαλλιά της ήταν πλέον ξανθό σαντρέ νούμερο 46. Μύριζε ένα βαρύ, ακριβό άρωμα που για μια στιγμή με έκανε να νιώσω ναυτία. Μιλούσε βιαστικά και με κείνη την επίκτητη αριστοκρατική προφορά που έχουν τα προάστια της αίγλης. Δεν ξέρω τι άλλο μου είπε, και δεν θέλω καν να προσπαθήσω να θυμηθώ.

Την αποχαιρέτισα ευγενικά, και μου ευχήθηκε «καλή συνέχεια σε όλα, έτσι;».

Χαμογέλασα και έγνεψα «ναι». Δεν της μίλησα για κείνη την αρχαία μπογιά. Τι να θυμηθεί από το «ανθρωπί», σκέφτηκα, μια γυναίκα που φαινόταν πως είχε πια ξεχάσει μέχρι και το παραμικρό νόημα της λέξης;

(στον Τσαλαπετεινό, για την έμπνευση, και στον Scary Rabbit για το τραγούδι)

Νύχτα στο κέντρο της πόλης. Οδηγεί χωρίς να ξέρει κατευθύνσεις ή δρόμους. Ποτέ της δεν έμαθε πώς διαβάζουν ένα χάρτη. Κάποιοι την προσπερνάνε κορνάροντας ή την φασκελώνουν λεβέντικα. Κοιτάζει τις φωτεινές επιγραφές, τις πινακίδες των μπροστινών αυτοκινήτων, τους οδηγούς στη διπλανή λωρίδα που μιλάνε ή δεν μιλάνε με τους συνοδηγούς τους. Σε μια γωνία αναβοσβήνει ο πράσινος σταυρός ενός φαρμακείου, και πιο πέρα μια επιγραφή της Interamerican. “Θέλω να δω την Ακρόπολη”, σκέφτεται, αλλά δεν ξέρει πώς να φτάσει ως εκεί. Μετά θυμάται εκείνο το μπουρδέλο στην Ιουλιανού που κάθε φορά που έμπαινε στο κέντρο με το ΚΤΕΛ έβλεπε το λαμπάκι στο κατώφλι του αναμμένο. Πώς φανταζόταν τις γυναίκες που έμεναν εκεί. Μια φορά είχε φανταστεί πως δούλευε κι η ίδια μέσα. Σπασμένες στιγμές βουΐζουν μέσα στο κεφάλι της σαν αλαφιασμένα κουνούπια. Κεφάλι-βούρκος. Ο τριαντάχρονος τζάνκυ στο αναπηρικό καροτσάκι που έκανε γκελ ανάμεσα στα αυτοκίνητα ζητώντας “μια βοήθεια” μέχρι να ανάψει το φανάρι, το ένα πόδι του που έλειπε, το άλλο με τα καφετιά ράμματα κατά μήκος στο καλάμι. Κάτι προστυχόλογα που είχε ακούσει μια νύχτα από μια ωραία αντρική φωνή στη τηλέφωνο. Ο ηλικιωμένος άστεγος που όταν του πρόσφερε ένα καινούριο ζευγάρι κάλτσες την ρώτησε “γιατί;”, το βλέμμα του που έλαμψε όταν του απάντησε “επειδή μου αρέσετε”. Ο συγγραφέας που γούσταρε στο ίδιο ασανσέρ μαζί της, το πάρτι της κατάληψης με τα μασκαρεμένα κορίτσια παραμονή Χριστουγέννων, ο φοιτητής της αρχιτεκτονικής που χάραζε γραμμές πάνω σε κάτι μεγάλες λευκές σελίδες πίνοντας καφέ στο Φλοράλ, ένα πήδημα στα όρθια που δεν έγινε τα χαράματα στη Ζωοδόχου πηγής και Ακαδημίας, “έχεις στα χέρια σου μια κατάσταση που δεν μπορείς να διαχειριστείς”, και δεν μπορούσε. “Αυτό το τραγούδι είσαι, αυτό πρεσβεύεις και ζητάς…”. Χωρίς συναίσθημα το ξέσκισμα είναι φλατ όμως, λατρεία μου, αφού το ξέρεις. Η υπερένταση της φέρνει αναγούλα. Θέλει να ρίξει εντομοκτόνο στα νοερά της κουνούπια και να τα ξεπαστρέψει. Θέλει να χαστουκίσει εκείνο τον άντρα και λίγο πριν αγγίξει το μάγουλό του εκείνος να της αρπάξει το χέρι στον αέρα και να της γλύψει τη μέσα πλευρά της παλάμης. Θέλει να τελειώνει με την οδήγηση σε μια πόλη γεμάτη σηματοδότες και οικείες στροφές, θέλει να ξεμπερδεύει με τα αδιέξοδα της αγάπης. Θέλει να βρει τρόπο να επινοήσει το κενό και να ξεκουραστεί μέσα του για λίγο. Να επινοήσει το κενό. Κενό.

.

Στην ταμπέλα, έξω από την πόρτα του, ένα παράξενο όνομα και μια αστεία προσφώνηση ήταν χαραγμένα πάνω στην καλογυαλισμένη χάλκινη επιφάνεια.
«Μεσιέ Σελιτσάνος».
Ακολουθούσαν πληροφορίες επαγγελματικές και ωράρια εργασίας.
Στο εσωτερικό, σε ένα ευρύχωρο και αρκετά φιλόξενο δωμάτιο με γήινα χρώματα, βαριά έπιπλα και χαμηλό φωτισμό, μια γκριζόμαυρη γάτα πηγαινοερχόταν νωχελικά.
«Όχι, όχι, δεν είναι που δεν θέλω να κάνω έρωτα μαζί σου», της είπε. «Θέλω. Θέλω πολύ, σαν τρελός», και δάγκωσε ένα κομμάτι μηλόπιτα.
Εκείνη τον κοίταξε με αγωνία. Καθόταν απέναντί της. Αλλά αρκετά κοντά ο ένας στον άλλον. Μασούσε αργά και προσεκτικά. Φαινόταν να απολαμβάνει στο έπακρο τη διαδικασία.
Μερικές φορές αδυνατούσε να τον καταλάβει. Η ψυχραιμία του, ακόμα κι εκείνες τις δύσκολες στιγμές, της έκοβε τα πόδια. Δεν μπορούσε να χωνέψει πώς ήταν δυνατόν να συζητούν κάτι τέτοιο και ταυτόχρονα εκείνος να έχει όρεξη για γλυκό. Ξεροκατάπιε το σάλιο της. Το στόμα της στεγνό. Πήρε το ποτήρι με το νερό από μπροστά της και ήπιε μια γουλιά. Ένιωσε το λαρύγγι της να δροσίζεται. Ανακουφίστηκε κάπως.
«Κοιτάζω το λαιμό σου και τρελαίνομαι. Καταπίνεις σαν κύκνος, μωρό μου, το ξέρεις;», την ρώτησε κοιτώντας την ερευνητικά.
Το πιρούνι του άγγιζε κατακόρυφα το κέντρο του πιάτου. Ελάχιστα, σχεδόν ανεπαίσθητα. Κοίταξε την καμπύλη του καρπού του και παρατήρησε τις αραιές τρίχες. Τα δάχτυλά του, λεπτά και μακριά, το κρατούσαν χαλαρά, σαν να έπαιζαν. Μερικά χοντρά ψίχουλα και κάνα δυο σταφίδες απ’ το γλυκό περίμεναν το επόμενο τσίμπημα. Το χέρι του αιωρήθηκε για μερικά δευτερόλεπτα σαν εκκρεμές κι έπειτα κατέβηκε στο τραπέζι. Άφησε το πιρούνι μέσα στο πιάτο και ακούμπησε τα δάχτυλά της.
Η διαδικασία ήταν ούτως ή άλλως ανορθόδοξη.
«Είναι που δεν πρέπει. Εγώ είμαι ένας γεροσαλιάρης κι εσύ μια γυναίκα που ανθίζει. Θα μπορούσες να ήσουν κόρη μου».
Τώρα το χέρι του της χάιδευε τα δάχτυλα ένα ένα.Από πάνω προς τα κάτω, χωρίς βιασύνη. Φτάνοντας στο κάθε νύχι της, βαμμένο με διάφανο βερνίκι και κοντοκομμένο, όπως του άρεσε, άφηνε τα δάχτυλά του να διαγράφουν μικρούς κύκλους πάνω στην σκληρή επιφάνεια. Κατά κάποιο τρόπο, με τα ακροδάχτυλά του, ήταν σαν να φιλούσε τα νύχια της. Που, στο φως της λάμπας, έδειχναν σαν γυάλινα και του έπαιρναν το μυαλό.
«Δεν είναι ούτε αυτό όμως. Δεν έχω τέτοια κολλήματα».
Με τον δείκτη του άγγιξε το εσωτερικό του καρπού της. Ανέβηκε κατά μήκος της φλέβας διαγράφοντας μια διαδρομή ως το μέσα δίπλωμα του αγκώνα της. Το δέρμα της ήταν μαλακό και διάφανο. Σαν δέρμα πορσελάνινης κούκλας. Αλλά θερμό. Εκείνη ανατρίχιασε και τον κοίταξε στα μάτια. Η παλάμη της, αναποδογυρισμένη πάνω στην ξύλινη επιφάνεια του γραφείου, έμοιαζε με λιποθυμισμένο πουλί.
«Είναι που όλον αυτό τον καιρό σε παρακολουθώ και σε πλάθω στο μυαλό μου. Δεν ξέρω καν πώς είσαι γυμνή, αν καυλώνεις με ένα βλέμμα, με ένα άγγιγμα ή αν χρειάζεσαι περισσότερα».
Το χέρι του ανηφόρισε προς την κλείδα της. Άγγιξε το στέρνο της και στάθηκε στο βαθούλωμα του λαιμού. Χάιδεψε με απαλές περιστροφικές κινήσεις το στρογγυλό λακκάκι και κατευθύνθηκε προς το λαιμό της. Αυτή τον κοιτούσε στα μάτια χωρίς καν να ανοιγοκλείνει τα βλέφαρά της.
«Αν νιώσεις να λιώνεις όταν γλύψω το αυτάκι σου…».
Με το ακροδάχτυλο χάιδεψε το μικροσκοπικό εξόγκωμα του λάρυγγά της, μετά κατευθύνθηκε προς το πίσω μέρος του λοβού του αυτιού της και αμέσως επανήλθε στη βάση του λαιμού. Ανέβηκε πολύ αργά, στράφηκε προς τα πίσω και ένιωσε το απαλό χνουδάκι του σβέρκου της να ανασηκώνεται κάτω από το άγγιγμά του. Στη ρίζα των μαλλιών καθυστέρησε λίγο, κάνοντας, με τα τέσσερα δάχτυλα, ένα ελαφρύ μασάζ. Την ίδια στιγμή, με τον αντίχειρα, έκανε το γύρω των χειλιών της καταλήγοντας να σπρώξει τελικά το δάχτυλο μέσα στο στόμα της.
Νιώθοντας το δάχτυλό του βυθισμένο στη ζεστή στοματική της κοιλότητα, ένα κύμα που έμοιαζε με οργασμικό – αλλά δεν ήταν – τον έκανε να αναστενάξει ελαφρά.
«Εγώ όμως μέσα στο κεφάλι μου έχω αποφασίσει για όλ’ αυτά. Ξέρω ότι μόλις σε κοιτάξω βαθιά στα μάτια, θ’ αγκιστρώσω το βλέμμα σου. Μόλις σε πιάσω από τη μέση θα νιώσεις μια ανατριχίλα να σε διαπερνά. Μόλις αγγίξω με τα χείλη μου το λαιμό σου θα κρεμαστείς επάνω μου, σα να φοβάσαι ότι θα σωριαστείς. Όταν θ’ αρχίσω να σε γδύνω αργά αργά, καθυστερώντας να γευτώ το κάθε καινούργιο κομμάτι του κορμιού σου που αποκαλύπτεται, δεν θα πατάμε πια στη γη αλλά λαχανιασμένοι θ’ ανεβαίνουμε την κλίμακα της ηδονής. Και όταν θά ‘ρθει η στιγμή της μέθεξης, δεν θα υπάρχει ανθρώπινη λέξη να περιγράψει την έκρηξη, τον απειρισμό του οργασμού».
Εκείνη πιπίλισε νωθρά τον αντίχειρά του αφήνοντάς τον να της χαϊδεύει τα μαλλιά με τα υπόλοιπα δάχτυλα. Μια ζεστή ζαλάδα της έκαιγε το στομάχι. Στο στήθος της απλώθηκε ένα μούδιασμα ευχάριστο, σχεδόν ηδονικό. Ένιωσε το εσωτερικό του σώματός της να γεμίζει νυσταγμένες πεταλούδες. Αναστέναξε σιγανά και ξάπλωσε στην πολυθρόνα με κλειστά μάτια. Δίπλα της, τα χέρια της απλώθηκαν στο κενό σαν παράλυτα λουλούδια.
«Γι’ αυτό σου λέω…».
Η φωνή του έφτανε ως τα αυτιά της κελαρυστή, σαν υπόγειο μουρμουρητό νερού. Τον άκουγε και συνέχιζε να ρουφάει το δάχτυλό του σαν μωρό που ετοιμάζεται να παραδοθεί στον ύπνο. Τίποτε δεν είχε απολαύσει ποτέ τόσο όσο τη φωνή αυτού του άντρα. Μισάνοιξε τα γόνατα και χαλάρωσε λίγο ακόμα στο κάθισμά της.
Εκείνος ανασηκώθηκε μαλακά από την καρέκλα του και γονάτισε μπροστά της. Όλη αυτή την ώρα παρέμενε σαν ναρκωμένη χωρίς να αντιδρά στο παραμικρό. Άφησε το χέρι του να γλιστρήσει στο σαγόνι της και, πάνω από το ρούχο, χάιδεψε τη σχισμή του στήθους, το σημείο όπου κρυβόταν η μασχάλη, τις άκρες από τις ρώγες της. Την ένιωσε να αναστατώνεται για μια στιγμή. Δεν επέμεινε άλλο.
Άγγιξε τα διπλωμένα της γόνατα και χάιδεψε τις λείες γάμπες. Στους αστραγάλους καθυστέρησε ελάχιστα, μια ιδέα, ίσα να νιώσει τα μικρά κοκαλάκια ανάμεσα στα δάχτυλά του και το απαλό δέρμα που τα περιέβαλλε.
Όταν κατάλαβε πως το κορίτσι είχε πια αποκοιμηθεί, ανασηκώθηκε αέρινα και ξανακάθισε στην καρέκλα του γραφείου. Χωρίς να την κοιτάξει στο πρόσωπο. Διαισθητικά, απλώς ξέροντας.
Πήρε το πιρούνι του και τσίμπησε ένα ψίχουλο από τη μηλόπιτα, και αμέσως μετά πρόσθεσε μια μαύρη ζαχαρωμένη σταφίδα. Άνοιξε το στόμα και βύθισε το πιρούνι στο στόμα του. Η παγωμένη θερμοκρασία του μετάλλου και η γλύκα της ελάχιστης μπουκιάς τον έκαναν να αναρριγήσει. Έκλεισε τα μάτια και άφησε την ευωδιά του γλυκού να του πλημμυρίσει τον ουρανίσκο. Το άλλο χέρι του, παραιτημένο στο πλάι του σαν εκκρεμές, ανασηκώθηκε ελαφρά και αναζήτησε το γόνατό της. Ακούμπησε πάνω του μαλακά και έμεινε εκεί, ήσυχο και αναπαυτικά βολεμένο.
Ήξερε πως αν φαντασιωνόταν ερωτικά τρώγοντας το τελευταίο κομμάτι του αγαπημένου του γλυκού, αν κατάφερνε να την υπνωτίσει πριν καν τελειώσει η τριγωνική μερίδα, η απόλαυση της στιγμής θα ήταν ακόμα δυνατότερη. Σχεδόν συγκλονιστική. Ήταν παράτολμο και το γνώριζε, αλλά δεν άντεχε να μην το επιχειρήσει. Έπρεπε να ενδώσει σε αυτό το ένστικτο που τον τυραννούσε τόσους μήνες.
Ήξερε πως, από τη μια η ηδονή της γεύσης του θα κορυφωνόταν και από την άλλη η πελάτισσά του, μόλις ξυπνούσε, δεν θα θυμόταν τίποτε από την επεισοδιακή αυτή συνεδρία όπου είχαν και οι δυο παραδεχτεί ανοιχτά τον έρωτά τους, κι όμως τίποτε το μεμπτό δεν είχε συμβεί ανάμεσά τους που θα μπορούσε να αμαυρώσει την ιερή σχέση μεταξύ γιατρού και ασθενούς εκείνη την ημέρα.
Όλη αυτή η σκηνή ήταν απλώς μια στιγμιαία απώλεια της λογικής του.
.

(αφιερωμένο, όπως υποσχέθηκα χτες)