Μήπως το μέλλον μας διαγράφεται άκρως κυνικό;

Κυνόδοντας: <αρχαία ελληνική – κυνόδους < κυν- (<κύων) + οδοντ- (<οδούς) + -ας /αρσενικό / ουσιαστικό/ ερμηνεία: το τρίτο από τη μέση δόντι στην οδοντοστοιχία των θηλαστικών, αυτό που βρίσκεται μεταξύ των τομέων στο κέντρο του στόματος και των προγομφίων. Είναι μεγαλύτερο σε ύψος από τα άλλα δόντια και αιχμηρό στην άκρη του / συνώνυμο: σκυλόδοντο.

Σύνοψη

Ο πατέρας, η μητέρα και τα τρία τους παιδιά ζουν σε μια μονοκατοικία έξω από την πόλη.Γύρω από το σπίτι υπάρχει ένας ψηλός φράχτης. Τα παιδιά δεν έχουν φύγει ποτέ από το σπίτι. Διαπαιδαγωγούνται, ψυχαγωγούνται, βαριούνται και αθλούνται έτσι όπως οι γονείς τους πιστεύουν ότι θα έπρεπε, χωρίς κανένα εξωτερικό ερέθισμα. Τα παιδιά επίσης πιστεύουν ότι τα αεροπλάνα που πετάνε πάνω από το σπίτι είναι παιχνίδια και ότι τα ζόμπι είναι μικρά κίτρινα λουλούδια. Ο μόνος άνθρωπος που μπαίνει μέσα στο σπίτι είναι η Χριστίνα, η οποία δουλεύει σαν φρουρός security στο εργοστάσιο του πατέρα. Ο πατέρας κανονίζει τις επισκέψεις της στο σπίτι με σκοπό να κατευνάζει τις σεξουαλικές ορμές του γιού. Όλη η οικογένεια, και ιδιαίτερα η μεγάλη κόρη, λατρεύει την Χριστίνα. Μια μέρα η Χριστίνα κάνει δώρο στην μεγάλη κόρη μια στέκα για τα μαλλιά ζητώντας της κάτι άλλο σε αντάλλαγμα.

 Η ιδέα

 Η ιδέα του Κυνόδοντα γεννήθηκε από σκέψεις σχετικά με το μέλλον της οικογένειας. Το πώς o θεσμός της οικογένειας θα εξελιχθεί στο μέλλον και για το τι θα συνέβαινε αν αυτός ο κοινωνικός οργανισμός σταματούσε να υπάρχει όπως τον γνωρίζουμε. Τι θα έκανε κάποιος για να τον διατηρήσει με κάθε κόστος; Και τι θα συνέβαινε στους ανθρώπους που θα εμπλέκονταν σε αυτή τη διαδικασία. Ποιά θα ήταν η διαστρέβλωση των σωμάτων και των πνευμάτων μετά τον εγκλεισμό και τη διαμόρφωση;

Η υπόθεση

 Η υπόθεση θα μπορούσε να εκτυλίσσεται οπουδήποτε, όμως πρόκειται για μια τυπική ελληνική οικογένεια, έστω και στην υπερβολή της. Χωρίς να είναι γκροτέσκα -απλώς η συνθήκη είναι ακραία. Προσπαθήσαμε να κάνουμε τον Κυνόδοντα το αντίθετο μιας κλειστοφοβικής ταινίας. Γι’ αυτό τοποθετήσαμε τη δράση σε ένα εύπορο σπίτι με πισίνα και πράσινο. Υπάρχουν πολλές σκηνές που διαδραματίζονται εξωτερικά σε έναν όμορφο κήπο, ο οποίος φυσικά περικλείεται από έναν ψηλό φράχτη. Για τα παιδιά αυτά, αυτό είναι ο κόσμος. Ακριβώς αυτό άλλωστε μας ενδιέφερε: ο περιορισμός της αντίληψης ενός ανθρώπου. Το πώς μπορεί κάποιος να πιστέψει ότι φέρ’ ειπείν είναι ο μοναδικός άνθρωπος στον κόσμο ή ότι ο πλανήτης μας είναι ο μόνος στο σύμπαν.

 Συντελεστές

Σκηνοθεσία: Γιώργος Λάνθιμος
Σενάριο: Γιώργος Λάνθιμος, Ευθύμης Φιλίππου
Δ/ση Φωτογραφίας: Θύμιος Μπακατάκης
Σκηνογράφος/Ενδυματολόγος: Έλλη Παπαγεωργακοπούλου
Μοντάζ: Γιώργος Μαυροψαρίδης
Ήχος: Λέανδρος Ντούνης
Παίζουν: Χ.Στέργιογλου, Μ.Βάλεϊ, Α.Παπούλια, X.Πασσαλής, Μ.Tσώνη, A.Καλαϊτζίδου
Παραγωγός: Γιώργος Τσούργιαννης
Executive Producer: Ηρακλής Μαυροειδής
Associate Producer: Αθηνά Τσαγκάρη
Δ/ση Παραγωγής: Σταύρος Χρυσογιάννης
Εταιρεία Παραγωγής: BOO PRODUCTIONS
Συμπαραγωγοί: ΕΚΚ, Γιώργος Λάνθιμος, Horsefly Productions

Πηγές

Cinema  Kathimerini  To Vima  Cinemart

 

Συνθήματα

“Θέλω να γίνω αυτό που ήμουν τότε που ήθελα να γίνω αυτό που είμαι”, έγραψε κάποιος στην πλατεία Εξαρχείων///Πριν λίγες μέρες, περπατώντας στη γειτονιά της νιότης μου -της πραγματικής και της νοερής- ένιωσα εκείνη τη γνωστή, ανυπέρβλητη déjà vue αίσθηση μιας ταυτότητας που ξεχάστηκε κι έκτοτε παραμένει χαμένη σε κάποια αζήτητα, πίσω από μια στίβα χαρτιά ή κάτω από ένα έπιπλο που έχει χρόνια να ξεσκονιστεί///Η φωτογραφία πάνω στο μπλε πλαστικοποιημένο χαρτί είναι ασπρόμαυρη και παραπλανητική. Το έφηβο πρόσωπο με τα μικρά γυαλιά και το ανέκφραστο βλέμμα δεν ζει πια εδώ, νομίζω πως αγνοείται///Μάλλον γι’ αυτό δεν παραδόθηκε ποτέ στον ιδιοκτήτη της η ταυτότητα εκείνη, εφόσον ένας άγνωστος  -ανύπαρκτος;-  παραλήπτης σπανίως λαμβάνει κάτι που αγνοείται πού ακριβώς οφείλει να αποσταλεί///”Όσο μακριά κι αν είσαι εγώ σ’ αγαπώ”///Σπιρτόκουτο, Ποδήλατο, Αλεξανδρινό, Χάρτες, ζεστή σοκολάτα και συμπάθεια, τσιγάρα και βαθιές αναπνοές///Τα Εξάρχεια είναι μια γειτονιά-βιβλίο. Μπορείς να την περπατήσεις, να την κοιτάξεις, να την μυρίσεις και να τη διαβάσεις. Ακριβώς όπως ένα ωραίο, πλούσιο εικονογραφημένο βιβλίο///“Το Αιγαίο ανήκει στα ψάρια του”///Σε ποιον ανήκει η Κέρκυρα; Σε ποιον ανήκει η Αθήνα; Σε ποιον ανήκεις κι εσύ, που κοιτάζεις τους δυο φοιτητές που περνάνε έξω από τη τζαμαρία του Φλοράλ ντυμένοι στα μαύρα, με τα λεπτά και όμορφα σώματα και τα κουρασμένα μάτια, κι αναρωτιέσαι πώς να είναι το δωμάτιό τους, τι να μυρίζουν τα ρούχα τους, πώς να είναι η φωνή τους στις τρεις τα χαράματα όταν ψιθυρίζουν μεθυσμένοι;///Κλέβω κουβέντες από διπλανά τραπέζια και φαντάζομαι ζωές. Εικάζω συνθήκες και οραματίζομαι καταστάσεις. Παρατηρώ γόνατα, δάχτυλα και λαιμούς αγνώστων, λαθρεπιβιβάζομαι για λίγες στιγμές στα οχήματα των ματιών τους κι ανεβοκατεβαίνω κλίμακες σύμφωνα με το φόρτο της στιγμής///Της δικής τους στιγμής, που για λίγο τη σφετερίστηκα και την έκανα δική μου, κι έπειτα την επέστρεψα σεμνά κάνοντας πως δεν συνέβη κάτι, πως δεν συνέβη τίποτα///Έξω η πλατεία ζουζουνίζει σα μελίσσι, περαστικοί με σακούλες Πρωτοπορία ή Παπασωτηρίου ανεβοκατεβαίνουν βιαστικοί, κορίτσια με μπότες ως το γόνατο και αγόρια με μαύρα κοντοκουρεμένα μαλλιά ανταλλάσουν νεύματα, παρέες χειρονομούν, τζάνκια πάνε κι έρχονται ανάμεσα στα τραπέζια, σύννεφα περνάνε, οι ζωές μιλάνε///Ρακόμελα στο Ρακουμέλ και μεζέδες στον Ινδό, ρουχάδικα με γκόθικ βιτρίνες, δισκοπωλεία και λαχειοπώλες. Κίτρινες ροδέλες τα περαστικά ταξί, κυλάνε σαν τα λεμόνια μιας αυλής που θυμίζει καλοκαίρι. Πανώ για την πορεία της εβδομάδας, “Έξω οι μπάτσοι από την Πλατεία”, οδός Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, αφίσσες και πιτόγυρα στον Κάβουρα, αναβρασμός αδρεναλίνης και ιδεολογία ανοιχτού χώρου, Ροζαλία και καρώ τραπεζομάντηλα///“Αν τα λάθη διδάσκουν τότε έχω καταπληκτική μόρφωση”///Αλλιώτικη πόλη, δυνατή. Χίμαιρα και προορισμός μαζί, κι άντε βρες προς τα πού πρέπει να κατευθυνθείς για να εντοπίσεις τα ξεχασμένα μονοπάτια που σε οδηγούσαν σε εκείνο το μαγικό “εκεί” όπου συνέβαινε κάτι σπουδαίο///“Μας λείπεις”///Κι εσείς μου λείπετε, αν και νομίζω πως τώρα πια δεν θυμάμαι καν ποιοί είστε. Για την ακρίβεια, δεν θυμάμαι καν ποια είναι κι εκείνη που σας λείπει και την κάνατε σύνθημα στη Σόλωνος ένα βράδυ, πάνω σε μια στιγμή αδυναμίας///Μήπως μπορεί κάποιος να μου επιστρέψει τις στιγμές αδυναμίας μου που χάθηκαν στη σκόνη των φαναριών;///Βαβέλ, κλειστή η είσοδος, Cafeina, ένα μπουλούκι ένστολοι χαχανίζουν καθώς περνάς, κλομπ, περικνημίδες, μπλε μπουφάν, είναι δεν είναι εικοσιπέντε, τι να πήγε στραβά;///Μια χαμογελαστή Χιονάτη με πολυβόλο προειδοποιεί: “Δεν είμαι εδώ για τη διασκέδασή σου”///Λίγο πιο κει, στον ίδιο τοίχο: “Μην αφήσεις αυτό που σε τρώει να χορτάσει”. Ως συνήθως, το διαβάζω λάθος: “Μην αφήσεις αυτό που σε τρώει να σε χορτάσει”. Κι έτσι καλό ακούγεται, μπορεί και τραγικότερο. Αφιερώνεται στα αδέσποτα του μελιού, που ονειρεύονται μαριονέττες και αυτοσχεδιασμούς μέσα στη νύχτα///Όταν περπατάω μού αρέσει πάντα να κοιτάζω κάτω. Τα πλακόστρωτα της Αθήνας δεν είναι τόσο γοητευτικά όσο της Κέρκυρας, νομίζω όμως πως είναι σαφώς ευνοϊκότερα για τα σκυφτά βλέμματα και τα αναποφάσιστα βήματα εκείνων των ανθρώπων που κατάφεραν να γίνουν αυτό που ήθελαν και τώρα ονειρεύονται να ξαναγίνουν αυτό που ήταν///Ήταν ωραία, και μου τη σπάει ο Παρατατικός///Τα σέβη μου.

Οι γεύσεις της παιδικής ηλικίας που νοσταλγώ

Ντομάτες γεμιστές ///Μουσταλευριά///Γλυκό βύσσινο///Κεφτεδάκια με πατάτες τηγανητές///Σούπα κοντογεναδίτισσα///Μπιφτέκια λαδολέμονο με πατάτες στο φούρνο///Φασολάδα με καυτερή πιπερίτσα///Φακές///Αυγά τηγανητά με πατάτες και κασέρι///Κατσικάκι στο φούρνο με πατάτες, δεντρολίβανο και σκόρδο///Κέικ βανίλια///Μαρμελάδα γιερμάς/// Ψωμί με βούτυρο Βιτάμ και ζάχαρη///Μελιτζάνες και κολοκυθάκια με κουρκούτι τηγανητά///Γιουβαρλάκια/// Παστίτσιο///Μακαρόνια ω γκρατέν///Χταπόδι με μακαρονάκι κοφτό///Χοντρά μακαρόνια με καυτό λάδι, σκόρδο και μυζήθρα///Κοτόπουλο κοκκινιστό με πιλάφι///Μαγειρίτσα///Γλυκό σαλαμάκι με κακάο και μπισκότα Πτι Μπερ/// Ντολμαδάκια με ρύζι ή με κιμά///Ψάρι ψητό λαδορίγανη///Σπανακόρυζο///Πατάτες μπλουμ///Μακαρόνια με κιμά///Μπάμιες με κοτόπουλο///Γίγαντες///Χοιρινό με σέλινο///Κοτόσουπα μιλανέζα///Τουρλού κατσαρόλας///Ιμάμ μπαϊλντί///Μελιτζάνες με τυρί στο φούρνο///Μακαρονάδα με σάλτσα ντομάτα και βασιλικό///Χόρτα λαδολέμονο///Πασχαλιάτικα κουλούρια///Το κέικ της αφθονίας///Κοτόσουπα με φιδέ///Μουσακάς///Φασολάκια///Καγιανάς///Στρογγυλές πατάτες τηγανητές με τριμμένο Kerrygold///Σπανακόπιτα/// Μπακαλιάρος σκορδαλιά///Τραχανάς με φέτα///Αγκινάρες με αρακά///Αγκινάρες α λα πολίτα///Μπριζόλες με πιπεριά και ντομάτα στο τηγάνι///Χαλβάς///Τα σέβη μου.

Ένα παγωμένο ταξίδι στα άδυτα της μοναξιάς

Μπορεί κανείς να σκοτώσει από έρωτα; Αποφασίζει να επιχειρήσει μια τρομοκρατική ενέργεια για χάρη ενός ανεκπλήρωτου πόθου; Φτάνει ως το τέλος; Αν δεν μπορεί να παραμείνει στη ζωή και στη μνήμη του αγαπημένου προσώπου κάπως αλλιώς, γίνεται να αποφασίσει να παραμείνει αξέχαστος εξαιτίας μιας φρικιαστικής πράξης; Αυτά κι άλλα πολλά στο έσχατο πόνημα της χαϊδεμένης μας Αμελί, που απογειώνεται σαν Βασίλισσα των Πάγων για ένα κρύο ταξίδι στην καρδιά του χειμώνα και της απόλυτης μοναξιάς .

A skinny desire came to the party dressed as shadow

1. Εκείνο το βράδυ ήταν παράξενο. Γινόταν φασαρία στον κήπο, μια φασαρία που απλωνόταν στο στήθος και στην κοιλιά κάνοντας την ταραχή μέρος της απόλαυσης. Ο φόβος ήταν και πάλι το συμπληρωματικό χρώμα της ηδονής. Ευτυχώς, στον κήπο γίνονται συχνά φασαρίες, και τις περισσότερες φορές οι έρωτες εκεί μέσα πιάνονται όχι από τα μάτια αλλά από το λαιμό. Μετά δεν κατεβαίνουν στα χείλη αλλά στο υπογάστριο. Εκείνο το βράδυ πάνω από τα κεφάλια τους έσταζε λεμονάδα. Ανάμεσα στα πόδια τους μπλέκονταν αδέσποτες γάτες. Έξω φύσαγε. Η PJ Harvey τους κρατούσε τρυφερά το χέρι επιβραβεύοντας τις μάταιες προσπάθειές τους, ως συνήθως. Εκείνο το βράδυ γινόταν φασαρία.

2. Την άκουγε να τρώει μια καραμέλα. Το στόμα της έκανε υπόκωφους θορύβους που απλώνονταν στο χώρο διακριτικά. Έγλυφε, δάγκωνε, μάσαγε. Ανοιγόκλεινε τα χείλη καθώς άλλαζε θέση στην καραμέλα με τη γλώσσα της, το σάλιο κυκλοφορούσε αδέσποτο γύρω από τα ούλα. Σε μια στιγμή το πάνω χείλος γυάλισε περισσότερο από το κάτω γιατί μόλις το είχε γλύψει. Μετά αναστέναξε σιγανά αφήνοντας μια μυρωδιά μέντας να την πλαισιώσει για μια στιγμή. Ύστερα μάσησε την άκρη και ακούστηκε ένα κρακ! που το έπνιξε στον ουρανίσκο της αφήνοντας ένα μικρό αναστεναγμό ευχαρίστησης. Πιπίλισε το τελευταίο ζαχαρωτό κομματάκι πλαταγιάζοντας τη γλώσσα κι έπειτα καθάρισε με ένα λευκό χαρτομάντιλο το μισάνοιχτο στόμα της που είχε στις άκρες λίγο σάλιο. Οι συνειρμοί πηγαινοέρχονταν σαν ανεξέλεγκτα τρένα.

3. Κάθονται σε διπλανά τραπέζια. Ο χώρος είναι μικρός, οι καρέκλες στριμωγμένες. Με την πρώτη υποψία παγωνιάς δοκιμάζει να φορέσει το σακάκι του που κρέμεται στην πλάτη της καρέκλας του. Οι αγκώνες τους αγγίζονται φευγαλέα μα κάνουν και οι δυο πως δεν κατάλαβαν τίποτα. Δυο αρώματα φυσάνε πίσω από την πλάτη τους. Συνεχίζουν να κοιτάζονται μυστικά, προσπαθώντας να αποφύγουν τη διασταύρωση των βλεμμάτων τους. Είναι ντυμένοι στα μαύρα, περίπου ίδια ηλικία, όμορφα αγόρια και οι δυο. Αφουγκράζονται ο ένας τη φωνή του άλλου, από τις διαφορετικές παρέες τους. Πώς προφέρει το σίγμα; Τι ωραίο όμικρον, κλειστό και βαθύ. Παρατηρεί τα δάχτυλά του, πώς κρατάει το τσιγάρο, πώς το φέρνει στο στόμα του. Κοιτάζει τα παπούτσια του, ανεβαίνει λίγο προς το γόνατο και αφήνει το βλέμμα του εκεί. Κατά σύμπτωση κοιτάζονται την ίδια στιγμή. Στα μάτια αυτή τη φορά. Σε λίγο σηκώνονται και οι δυο και κατευθύνονται προς το εσωτερικό του μαγαζιού. Χωρίς να ανταλλάξουν λέξη. Αυτό, αντιθέτως, δεν ήταν καθόλου σύμπτωση θα έλεγε κανείς.

Τα δακτυλικά αποτυπώματα του Οκτώβρη

Όσες φορές και να δω το «Χαμένοι στη μετάφραση» δεν το βαριέμαι. Είναι από κείνες τις ταινίες-θερμοφόρες για τις κρύες νύχτες όπου δεν συμβαίνει τίποτα μέσα στα δωμάτια των ανθρώπων και ξάφνου αρχίζουν να συμβαίνουν όλα μονοκοπανιά///Το Τόκυο δεν είναι απλώς μια πόλη, είναι μια κατάσταση μυαλού που μοιάζει με σταυρόλεξο για προχωρημένους λύτες///Με φτιάχνει/// Ειδικά όταν γίνομαι η Σκάρλετ Γιόχανσον και πίνω σκωτς δίπλα στον Μπιλ Μάρρεη που ξενυχτά λίγο πριν του πω I wish you a good fRight στο αεροδρόμιο και συνεχίσω το δρόμο μου συγκινημένη///Έξω πιάσανε τα πρώτα κρύα του φθινοπωρινού βορά και το τζάμι μου είναι παγωμένο το πρωί που ξεκινάω για τη δουλειά. Κάθε μέρα στις 9:00 γίνομαι μια λευκή πολική αρκούδα με ξεκούμπωτο πουκάμισο που ξύνει το παρμπρίζ ενός αυτοκινήτου-σκέητμπορντ φτύνοντας σεμνές βρισιές και χαμηλόφωνη γκρίνια///Χωρίς να ακούει κανείς///Ο αέρας των τελευταίων ημερών είναι αεροστεγής, ελάχιστα πράγματα διαπερνούν την ηθελημένη ηρεμία των πραγμάτων///Στο μυαλό μου φύεται μια ιδεώδης –αν και κάπως κατατονική– Neverland που με φιλοξενεί νυχθημερόν και με αποχαυνώνει ευεργετικά λίγο πριν βυθιστώ στο βραδινό λήθαργο της γλυκιάς πολύτιμης ρουτίνας μου///Αγκαλιάζω τους οικείους μου και τα μαξιλάρια με τρυφερότητα μαθήτριας νηπιαγωγείου και στοργή πιγκουίνου που ξεκινά έναν μακρύ χειμώνα στην Ανταρκτική///Πολύ συχνά κάποιος με πιάνει από το χέρι και με παίρνει μαζί στις ενύπνιες βόλτες του όταν ξεπορτίζει τα βράδια. Και τα πρωινά. Και τα απογεύματα. Διαρκώς///Μου αρέσει να κάνω βόλτες πιασμένη χέρι χέρι with the dreamer who’s still asleep///Κυρίως επειδή κρατάω το χέρι Του, κι έτσι δεν με νοιάζει καν προς τα πού τραβάω///Τα Σάββατα ποτίζω τους κάκτους με φρέσκο νερό από την τσαγιέρα και τραβάω τις κουρτίνες στα παράθυρα. Μαγειρεύω νοσταλγικά γλυκά στραπατσάροντας τις αυθεντικές συνταγές και σκέφτομαι κατά προσέγγιση με λέξεις άλλων///Χαζεύω τα περαστικά αεροπλάνα που κρύβονται στα σύννεφα και προσπαθώ να φανταστώ τους προορισμούς τους. Νομίζω πως όλα πηγαίνουν στην Αθήνα και τα χαιρετάω κουνώντας την παλάμη μου///Ζωγραφίζω χάρτες της Αυστραλίας με ξυλομπογιές και σχεδιάζω τα βουνά, τις πεδιάδες και τις ερήμους της ηπείρου με το μάτι. Μετά βρίσκω αυτοκόλλητα ζωάκια από παλιά άλμπουμ και στολίζω το οικοσύστημα με στοργή και τα απαραίτητα///Ο κόσμος μια ζωγραφιά στα χέρια μου, η φύση ένα αυτοσχέδιο κολάζ γεμάτο δακτυλικά αποτυπώματα///Στα διαλείμματα, αφήνω διάφορες εμβόλιμες σκέψεις να τρυπάνε το μυαλό μου κι έπειτα τις κοιτάζω να χάνονται σαν μπαλόνια σε άδειο ουρανό. Οι τρύπες κλείνουν αμέσως μετά κι οι σκέψεις είναι σα να μην έγιναν ποτέ///Όσες μένουν τις κάνω διηγήματα και τις κλείνω στο συρτάρι μέχρι την επομένη///Όταν δεν οδηγώ διαβάζω ένα όμορφο βιβλίο και ανακαλύπτω έκθαμβη πως είναι ακόμα δυνατόν να εκμηδενίζεται ο χρόνος χάρη σε μερικές κίτρινες σελίδες Καστανιώτη που χαϊδεύω με το χέρι μου καθώς περνάνε τα γεγονότα και οι φράσεις μαρσάροντας μαζί με το λεωφορείο///Αν με πιάσουν οι γνωστές αϋπνίες των δώδεκα χώνω στις τσέπες μου μικρές σοκολάτες και ταΐζω με μικρές μπουκιές τους ανήσυχους καλικάτζαρους που κρύβονται μέσα στην κοιλιά μου και πίσω από τα έπιπλα///Μετά αρχίζω να κυκλοφορώ ξιπόλιτη με ένα ποτήρι νερό στο χέρι και να βεβαιώνομαι πως οι πόρτες είναι κλειδωμένες και τα παράθυρα κλειστά. Στην τηλεόραση παίζουν ελληνικές σειρές του ‘70 από την ΥΕΝΕΔ///Νομίζω πως αυτό το βαριεστημένο Οκτώβρη η ζωή είναι φίλη μου και δεν παρεξηγείται με τίποτα///Τα σέβη μου.

Άπνοια

Δεν ξέρω τι να παίξω στα παιδιά. Καινούριες νότες δεν ακούγονται από πουθενά. Πάλι τα ίδια τραγούδια, ξανά οι ίδιοι στίχοι; Κουράζεται ο κόσμος με την επανάληψη, βαριέται τα ίδια και τα ίδια. Κι οι σκέψεις δεν έχουν τη σημασία που είχαν άλλοτε, ηχούν χιλιοειπωμένες, παλιές. Ανούσιες. Η σιωπή είναι χρυσός, έλεγε μια σοφή γυναίκα κάποτε. Οι παλιοί ήξεραν, είχαν τη γνώση. Τσαλακωμένα χαρτάκια και άδεια πίξελ οι εμπνεύσεις μου, καιρός για διάλειμμα, να πάρουμε μια ανάσα.

Sex and politics

Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα της Ε.Μ.Α.Σ (Εταιρεία Μελέτης Ανθρώπινης Σεξουαλικότητας) η ερωτική διάθεση των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ αυξήθηκε σημαντικά τους τελευταίους μήνες ενώ οι ψηφοφόροι της ΝΔ δήλωσαν πως παρατήρησαν σημαντική πτώση στις σεξουαλικές τους επιδόσεις. Ο νικητής στην πολιτική είναι και νικητής στο κρεβάτι; Και, αντιστρόφως, ο ηττημένος της πολιτικής χάνει και στο σεξ; Η απάντηση είναι ναι.

Το 62% των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ δήλωσαν πως όχι μόνο η λίμπιντός τους αλλά και οι ίδιες οι επιδόσεις τους παρουσίασαν αξιοσημείωτη πρόοδο ενώ το 51% των ψηφοφόρων της ΝΔ δήλωσαν πως η ερωτική επιθυμία ήταν σχεδόν ανύπαρκτη γι’ αυτούς τον τελευταίο καιρό. Παλαιότερες μελέτες της Ε.Μ.Α.Σ είχαν δείξει πως οι οπαδοί μιας ποδοσφαιρικής ομάδας που υφίσταται ήττα παρατηρούν μείωση της λίμπιντο σε σχέση με τους οπαδούς της αντίπαλης νικήτριας ομάδας. Η εξουσία αποτελεί αποδεδειγμένα ένα από τα ισχυρότερα αφροδισιακά.

Διαπιστώθηκε επίσης πως τα διάφορα διεγερτικά βοηθήματα ελάχιστα κατάφεραν να ανατρέψουν τα αποτελέσματα των στατιστικών, εφόσον η ισχύς τους αποδείχτηκε περιορισμένη. Το γεγονός ότι η οικονομική κρίση έχει επιδράσει αρνητικά στην ερωτική διάθεση των Ελλήνων αποδεικνύεται από τις μετρήσεις που απέδειξαν πως το 90% των ερωτηθέντων απάντησαν αρνητικά ως προς την ερωτική τους ζωή. Οι εκλογές συμπλήρωσαν τη ζοφερή εικόνα, ειδικά για τους ψηφοφόρους του ηττημένου κόμματος, οι οποίοι διαισθάνθηκαν την αποτυχία και προσαρμόστηκαν αναλόγως στο αρνητικό αποτέλεσμα εκ των προτέρων.

Από την άλλη, το 40% των ερωτηθέντων δήλωσαν πως, τον τελευταίο καιρό, παρά την οικονομική κρίση και την επερχόμενη ήττα (ΝΔ) έχουν αυξήσει αρκετά τα… έξοδά τους! Κάποτε τα αντικαταθλιπτικά και το σεξ βοηθούσαν τον κόσμο να ξεπεράσει την όποια κρίση. Απ’ ό, τι φαίνεται όμως, το φάρμακο του μέλλοντος είναι ένα: shopping therary against psychotherapy. Η σύγχρονη ατομοκεντρική αντίληψη αποδεικνύει ως άκρως αποτελεσματική μέθοδο καταπολέμησης της κατάθλιψης μια απλή βόλτα στα μαγαζιά η οποία δρα ως τονωτικό ενός ανασφαλούς Εγώ το οποίο τονώνεται μέσω της ματαιοδοξίας και της επίδειξης.

“Παλιότερα, σε πιο συλλογικές μορφές οργάνωσης το σεξ λειτουργούσε σαν αντίδοτο της φτώχειας και της μίζερης πραγματικότητας. Τώρα το σεξ δεν λειτουργεί σαν αντικαταθλιπτικό και αντίδοτο της αλήθειας της κρίσης αφού δεν είναι το ζητούμενο. Σαν αντικαταθλιπτικό της σύγχρονης ατομοκεντρικής αντίληψης είναι το Αγοράζω άρα Υπάρχω” (Κ. Κωνσταντινίδης, πρόεδρος της Ε.Μ.Α.Σ).

Ονειροπαγίδα

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα όμορφο σπίτι που είχε ένα και μοναδικό δωμάτιο. Το δωμάτιο αυτό ήταν γεμάτο με αγόρια που χρησιμοποιούσαν γάλα αντί για μελάνι όταν ήθελαν να γράψουν ένα γράμμα και με κορίτσια που έκρυβαν μια γιγάντια τιγρέ γάτα μέσα στην τσάντα τους.

Από το δωμάτιο έβγαιναν όλοι μαζί όταν ήθελαν να κάνουν μια βόλτα στη θάλασσα, κάτω από τα κύματα, εκεί όπου κρύβονταν οι φίλοι τους οι ιππόκαμποι και τα κατακόκκινα κοράλλια. Τότε έμπαιναν όλοι μαζί μέσα σε έναν φολιδωτό δράκο-καράβι και το ταξίδι άρχιζε. Τα νερά της θάλασσας ήταν καταπράσινα και μερικές φορές η παρέα έβγαζε από το φινιστρίνι ένα ροζ καλαμάκι και ρούφαγε λίγο αλμυρό νερό κάνοντας μπουρμπουλήθρες.

Πότε πότε ανέβαιναν στην επιφάνεια του νερού για να χαιρετήσουν κάποιον περαστικό Πήγασο που πετούσε προς την Αφρική ή κάπου αλλού. Αν ο Πήγασος δεν βιαζόταν πολύ ανέβαιναν όλοι μαζί στην πλάτη του και έπαιζαν με τα ολόλευκα φτερά του καθώς τους ταξίδευε πάνω από καφετιά χωράφια και ανθισμένες κερασιές.

Μετά από λίγο, όταν άρχιζαν να πεινάνε κατέβαιναν και πάλι στη γη και τρύπωναν στη φωλιά ενός λαγού, όπου υπήρχαν γλυκά και μπισκότα, φρούτα και νιφάδες χιονιού, κι έτρωγαν μαζί με την Αλίκη που αναζητούσε διαρκώς ένα επόμενο θαύμα.

Το βράδυ φώναζαν με τις μελωδικές φωνές τους όσα άγνωστα ονόματα μπορούσαν να σκεφτούν και από το δάσος κατέφθαναν χιλιάδες πυγολαμπίδες που τους οδηγούσαν χορεύοντας και πάλι πίσω, στο σπίτι με το μοναδικό δωμάτιο, όπου έμεναν όλοι τους παρέα με τις τεράστιες τιγρέ γάτες και το γάλα-μελάνι.

Οι συνταγές της Κυριακής

Τις Κυριακές μου αρέσει να μένω μέσα. Ακόμα κι αν έχει ωραίο καιρό, ο κυριακάτικος καναπές και το άσκοπο χουζούρεμα εδώ κι εκεί μέσα στο σπίτι είναι ανυπέρβλητες απολαύσεις για κάποιον που, αν γινόταν, θα περνούσε ολόκληρη τη ζωή του κάνοντας βόλτες σε δωμάτια. Συνήθως περνάω το μεσημέρι της Κυριακής παρακολουθώντας εκπομπές μαγειρικής και κάθε μα κάθε φορά, στη μέση μιας συνταγής, κάτι με πιάνει, κάτι ασυγκράτητο, σχεδόν σκέτη βία, και τότε τρέχω στην κουζίνα και ξεκινάω το μαγείρεμα. Είναι εμπνευστικές οι μαγειρικές εκπομπές, καταφέρνουν πάντα να με παροτρύνουν να ασχοληθώ με μια από τις προσφιλέστερές μου δραστηριότητες: την εξερεύνηση του κόσμου των κατσαρολικών, των μπαχαρικών, των αποσταγμάτων, των χρωμάτων, των όμορφων υλικών. Υπάρχει άλλη τέχνη που συμπεριλαβάνει άραγε και τις πέντε αισθήσεις το ίδιο απολαυστικά; Ό, τι κι αν μαγειρεύω τις υπόλοιπες μέτρες της εβδομάδας, έχω την εντύπωση πως οι συνταγές της Κυριακής το υπερβαίνουν κατά πολύ. Αυτή την Κυριακή λέω να παίξω καινούρια παιχνίδια με το φούρνο μου… Any ideas?