Ποιήματα και πράξεις

 

“…Μην ξέροντας αν πρέπει ν’αποδώσω

στη φρίκη το κενό κι αν ήμουν μήπως

της ίδιας μου της μοίρας Δούρειος Ιππος

κι αν έπρεπε στη λήθη να ενδώσω,

 

προχώρησα αργά, εν επιγνώσει

ότι ήμουνα νεκρός-οι ψευδαισθήσεις

του πως και του γιατί οι απαντήσεις

μπερδεύονταν διαρκώς και είχαν δώσει

 

στον κόσμο αφορμή να ξαναγίνει

αδιάβατος: διδάκτηκα από κείνη

την τύχη, πως ο νους θα με προδώσει

προτού το μυστικό του φανερώσει…..”

—

 ΕΥΓΕΝΙΟΣ ΑΡΑΝΙΤΣΗΣ – (1980-1993)

Εκδόσεις Ικαρος

Η πρόσκαιρη ομορφιά των υπαινιγμών

Υπό το λυκόφως η φύση μετατρέπεται σε ένα εξόχως υπαινικτικό φαινόμενο και αποκτάει κάποια ομορφιά, μολονότι η κύρια χρησιμότητά της είναι –ίσως– να παραθέτει αποφθέγματα ποιητών.

(Όσκαρ Ουάιλντ)

(το ποίημα)

Χτες ανέγγιχτο, σήμερα απτό

Μιλούσε μαν άλλη γλώσσα,

την ιδιάζουσα διάλεκτο μιας λησμονημένης,

τώρα πλέον, πόλεως,

της οποίας και είτανε, άλλωστε,

ο μόνος νοσταλγός.

(Ν. Εγγονόπουλος)

(Army of Lovers: King Midas)

Volcanos

Φύσα την καρδιά μου στην Οαχάκα
Ξέρω αργά η γρήγορα πως θα χαθώ
Μακριά σου δεν μπορώ να πάρω ανάσα
Μα θα διαλέξω εγώ πώς θα καταστραφώ.

Ασθμαίνω μέσα στο σκοτάδι
Σαν έμβρυο δίχως πνοή
Φιλιά και ανάσες κάθε βράδυ
Μου παίρνουν τη ζωή.

Κενός θα φεύγω πάντοτε σαν φάντασμα στο αγιάζι
Και η θλίψη άμμος θα κυλάει στο σώμα μου καφτή
Εσύ μονάχα θα μετράς τις στάλες στο περβάζι
Και γω θα κείτομαι νεκρός μια νύχτα με βροχή.

Πύρινα μάτια με κοιτάνε
Μορφές που ρίχνουνε σκιές
Πάνω στους δρόμους που γυρνάνε
Η μνήμη όλα πληγές.

Κάτω απ’ το ηφαίστειο πέτρωσα σαν τη λάβα
Δεν έχω μέλλον ούτε παρελθόν
Μου τέλειωσε και το Μεσκάλ απο την κάβα
Και είναι η κάθε μου μέρα, μέρα των νεκρών.

(Διάφανα Κρίνα: Κάτω από το ηφαίστειο)

Χαδάκια

Η τερηδόνα

Φύγε
Το κορμί σου είναι πολύ υπαρχτό.
Τούτη η μουσική που γλιστράει απ’ τα χέρια σου
κι ανακατεύεται με τη θερμή σου ανάσα
Μου αρκεί να γεύομαι της απουσίας σου
την αίσθηση
μου αρκεί να γεύομαι του ιδεατού σου κόσμου
την αφή
Μου αρκεί να γεύομαι την αέναη προσδοκία.

(Γιώργος Ιωάννου)

—

(Amanda Palmer: I want you, but I don’t need you)

—

(Για τα χαδάκια κάθε είδους που θέλουμε μα δεν χρειαζόμαστε και για τις ιδέες των πραγμάτων που υποκαθιστούν τα ίδια τα πράγματα σαν πολύχρωμα παιδικά παιχνίδια)

Ο φόβος του έρωτα σκάβει λαγούμια στο μυαλό τους

Ο επιστρέφων

Σαν άγγελος με ματιά οργισμένη
στην κλίνη σου θα ξανάρθω
κι αθόρυβα μαζί με τους ίσκιους της νύχτας
προς εσένα θα γείρω.

 

Και θα σου δώσω μελαχροινή μου
κρύα σαν φεγγαριού φιλιά
και θωπείες σαν του φιδιού
έτσι όπως αυτό γύρω από ένα χαντάκι στριφογυρνά.

 

Κι όταν θα φθάσει τ’ ωχρό πρωϊνό
άδεια τη θέση μου θά ‘βρεις
ώσπου η ψύχρα να πέσει του βραδιού.

 

Αντίθετα με τους άλλους, που με την τρυφεράδα
τη ζωή και τη νιότη σου θέλουν να κατακτήσουν
εγώ κυρίαρχος θέλω με όπλο τον φόβο να γίνω.

 

…

Charles Beaudelaire (1830)

—

(Sonic Youth: Superstar)

—

“Υποθέτουμε ότι η υλοποίηση ενός ονείρου απαιτεί την πραγμάτωση ενός φόβου σου. Οπότε με κάθε όνειρό σου που γίνεται πράξη και ένας φόβος σου θα γίνεται πράξη. Με ποιο όνειρό σου θα ανταλλάξεις ένα φόβο σου?” -Απάντηση δε βρήκα…

Λόγος και Πράξη

—

“Ο Λόγος γεννήθηκε γιά να αναβάλλει διαρκώς την Πράξη. Την αναβάλλει επειδή δεν γνωρίζει ποιά μπορεί να έιναι αυτή η Πράξη, δεν γνωρίζει αν υπάρχει πράξη που θα πάρει την θέση του [...]. Οι μεγάλες πράξεις, οι μεγάλες Επαναστάσεις θα συμβαίνουν πάντοτε όταν κάποιος λόγος πεθαίνει.“

(Γ. Χειμωνάς)

—

 

(Max Richter – Written on the sky)

 

Dead or alive?

“Αργοπεθαίνει”

«Αργοπεθαίνει όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε ημέρα τις ίδιες διαδρομές, όποιος δεν αλλάζει περπατησιά, όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του, όποιος δεν μιλά σε όποιον δεν γνωρίζει.

Αργοπεθαίνει όποιος αποφεύγει ένα πάθος, όποιος προτιμά το μαύρο από το άσπρο και τα διαλυτικά σημεία στο “ι” αντί ενός συνόλου συγκινήσεων που κάνουν να λάμπουν τα μάτια, που μετατρέπουν ένα χασμουρητό σε ένα χαμόγελο, που κάνουν την καρδιά να κτυπά στο λάθος και στα συναισθήματα.

Αργοπεθαίνει όποιος δεν αναποδογυρίζει το τραπέζι, όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του, όποιος δεν διακινδυνεύει την βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για να κυνηγήσει ένα όνειρο, όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές.

Αργοπεθαίνει όποιος δεν ταξιδεύει, όποιος δεν διαβάζει, οποιος δεν ακούει μουσική, όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του. Αργοπεθαίνει όποιος καταστρέφει τον έρωτά του, όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν, όποιος περνάει τις ημέρες του παραπονούμενος για τη τύχη του ή για την ασταμάτητη βροχή.

Αργοπεθαίνει όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει, όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει. Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις, όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής».

(Πάμπλο Νερούντα)

(Michael Gira: You’ re not real, girl!)

(Αφιερωμένο στους ζωντανούς ταραξίες που τα καταφέρνουν και αναποδογυρίζουν τον κόσμο σε μια στιγμή πατώντας τέρμα τα γκάζια της κάθε μέρας)

Στο αγόρι που το λένε Στράτο -ένα ποίημα κι ένας χορός

“There’s no such thing as adventure and romance, only trouble and desire”

—

“Ο αιώνιος διάλογος”

Κι ο άντρας είπε: πεινώ.

Κι η γυναίκα του’ βαλε ψωμί στο τραπέζι.

Κι ο άντρας απόφαγε.

Κι η γυναίκα τον κοίταζε πάντα.

Κι η γυναίκα είπε: είσαι δυνατός, μα δε σε τρομάζω.

Κι ο άντρας είπε: είσαι όμορφη, κι όμως φοβάμαι.

Κι ο άντρας έδειξε το κρεβάτι τους.

Κι η γυναίκα ανέβηκε, σαν έτοιμη για θυσία.

Κι ο άντρας είπε: διψώ.

Κι εκείνη σήκωσε, σαν πηγή, το μαστό της.

Κι ο άντρας την άγγιξε.

Κι η γυναίκα επληρώθη.

Κι η γυναίκα ακούμπησε ταπεινά το κεφάλι της στα πλευρά του.

Και κείνος κοίταζε πέρα, πολύ μακριά.

Κι ο άντρας είπε: θα’ θελα να’ μαι θεός.

Κι η γυναίκα είπε: θα γεννήσω σε λίγο.

Κι η γυναίκα αποκοιμήθηκε.

Κι ο άντρας αποκοιμήθηκε.

Και μια μέρα καινούρια ξημέρωσε.

[Τάσος  Λειβαδίτης "Ποιήματα (1958-1964)"]

(Hal Hartley: Simple Men Dance)

(wunbad, ευχαριστώ για το σπουδαίο μουσικό υλικό)

Απονομή Όσκαρ

Ζούμε σε μία εποχή όπου μόνο τα περιττά πράγματα είναι απολύτως απαραίτητα. Όσκαρ Ουάιλντ

Η πείρα δεν έχει καμία ηθική αξία. Είναι απλώς το όνομα που δίνουμε στα λάθη μας. Καταδεικνύει πως το μέλλον θα είναι ίδιο με το παρελθόν. Όσκαρ Ουάιλντ

Όταν ερωτεύεσαι ξεκινάς εξαπατώντας τον εαυτό σου και καταλήγεις εξαπατώντας τους άλλους. Και αυτό ο κόσμος το ονομάζει ρομαντικό ειδύλλιο. Όσκαρ Ουάιλντ

Ένα τσιγάρο συνιστά τον τέλειο τύπο μιας τέλειας απόλαυσης: είναι έντονο και σου αφήνει την αίσθηση του ανικανοποίητου. Όσκαρ Ουάιλντ

Υπάρχει πάντα κάτι το γελοίο στα πάθη των ανθρώπων που έχεις πάψει να αγαπάς. Όσκαρ Ουάιλντ

Η ανειλικρίνεια συνιστά απλώς μία μέθοδο πολλαπλασιασμού των προσωπικοτήτων μας. Όσκαρ Ουάιλντ

Οι σωστές αποφάσεις συνιστούν μια ανώφελη απόπειρα παρέμβασης στους νόμους της επιστήμης. Πηγή τους είναι η καθαρή ματαιοδοξία. Επιπτώσεις τους: το απόλυτο μηδέν. Όσκαρ Ουάιλντ

Μπορώ να αντέξω την κτηνώδη βία, μα η κτηνώδης λογική μού είναι αβάστακτη. Υπάρχει κάτι το άδικο στη χρήση της. Καταφέρνει το χτύπημά της κάτω από τη νόηση. Όσκαρ Ουάιλντ

Μόνο οι μελοδραματικοί άνθρωποι μπορούν να επαναλάβουν ένα συναίσθημα. Όσκαρ Ουάιλντ

Στην περίπτωση μιας εξαιρετικά γοητευτικής γυναίκας, το σεξ είναι πρόκληση, όχι άμυνα. Όσκαρ Ουάιλντ

Η αποκάλυψη ξένων μυστικών μάς δίνει ιδιαίτερη ευχαρίστηση -αποσπά τη δημόσια προσοχή από τα δικά μας. Όσκαρ Ουάιλντ

Κυνικός είναι αυτός που γνωρίζει την τιμή των πάντων και την αξία του τίποτα. Όσκαρ Ουάιλντ

Είναι εξαιρετικά επικίνδυνο να πέσεις πάνω σε γυναίκα που δείχνει απόλυτη κατανόηση. Τέτοιες συναντήσεις καταλήγουν πάντα σε γάμο. Όσκαρ Ουάιλντ

Οι φύσει “κύριοι” είναι οι χειρότεροι “κύριοι” που γνωρίζω. Όσκαρ Ουάιλντ

Η ευτυχία ενός παντρεμένου άντρα εξαρτάται από τους ανθρώπους με τους οποίους δεν είναι παντρεμένος. Όσκαρ Ουάιλντ

Η αμβλύνοια είναι το γήρας της σοβαρότητας. Όσκαρ Ουάιλντ

(Oscar Wilde: The film)