Το ερωτικό μονόπρακτο της σύμπτωσης

.

(Το ζευγάρι είναι ξαπλωμένο στο ξύλινο ανάκλιντρο κάτω από το μοναδικό παράθυρο του δωματίου. Τα πόδια τους είναι σκεπασμένα πρόχειρα με ένα μπλε σεντόνι και από τα μισόκλειστα πατζούρια κατακίτρινες λόγχες ήλιου φωτίζουν λαμπερά τις φθαρμένες σανίδες του πατώματος. Δίπλα τους, ακουμπισμένα πάνω σε μια στοίβα βιβλία, υπάρχουν δυο ποτήρια κόκκινο κρασί .Είναι μεσημέρι κι ο καιρός ζεστός. Τα δάχτυλα των χεριών τους είναι πλεγμένα)

 

Εκείνος: Θα ήθελα να μπορούσα να βαδίζω αναπόδραστα και με απλότητα στο πλάι σου. Να μου αρκεί το παράλληλο βήμα μας πάνω στις πλάκες του πάρκου. Να νιώθω ξεγνοιασιά κρατώντας το χέρι σου όταν περνάμε το δρόμο. Να συμπορευόμαστε στα πάντα. Να είσαι το αγαπημένο μου ατύχημα και να είμαι το δικό σου.

Εκείνη: (γελώντας) Είμαστε δυο μικρά ατυχήματα που συνέπεσαν και δημιούργησαν ένα μεγάλο. «Συμβαίνειν», «συμβεβηκός» κατονομάζουν συχνά για τον Αριστοτέλη αυτό που συνέβη να πηγαίνει μαζί. Αυτό που εξωτερικά συνέπεσε.

Εκείνος: Μάλλον εννοείς το τυχαίο, τη σύμπτωση, το ξαφνικό.

Εκείνη: Ναι. Όπως επίσης και το άκρως αντίθετό τους. Αυτό δηλαδή που ουσιωδώς ή αναγκαία συμπορεύεται με κάτι άλλο.

Εκείνος: Είσαι ένα από εκείνα τα ουσιώδη ατυχήματα που πάντοτε ονειρευόμουν να μου συμβούν.

Εκείνη: Θα έλεγα μάλλον πως καραδοκούσες για τυχηματικά συμβεβηκότα.

Εκείνος: Το αποτέλεσμα παραμένει το ίδιο. Σε συνάντησα τελικά.

 

(Την αγκαλιάζει στοργικά και της χαϊδεύει το κοντοκουρεμένο της κεφάλι. Εκείνη γέρνει στο γυμνό του ώμο και τον φιλάει απαλά στο λαιμό. Γυρνάει προς το μέρος της και τα χάδια ζωντανεύουν. Σε λίγο τα σώματα ενώνονται και αρχίζουν να μετακινούνται άναρχα  πάνω στο ανάκλιντρο, σα να παλεύουν. Το μπλε σεντόνι πέφτει στο πάτωμα σηκώνοντας μια μικρή ανεμοθύελλα από λαμπερούς κόκκους σκόνης. Ένα από τα δυο ποτήρια γλιστρά και το κόκκινο κρασί χύνεται ολόγυρα)

 

Εκείνη: Μερικά πράγματα συμβαίνουν αναγκαστικά. Βαδίζουν αναπόδραστα μαζί.

Εκείνος: Αναρωτιέμαι. Όσα συμπορεύονται με τον τρόπο που λες είναι άραγε μέρη του ίδιου πράγματος ή αποτελούν το ένα μέρος του άλλου;

Εκείνη: Τα χέρια μας κινούνται συντονισμένα επειδή ανήκουν στο σώμα μας. Έτσι παίζουμε πιάνο, για παράδειγμα.

Εκείνος: Τα χέρια μας είναι χωμένα το δικό σου μέσα στο δικό μου και κινούνται σε ένα αρμονικό χάδι. Δεν ανήκουν όμως στο ίδιο σώμα. Κι όμως οι κινήσεις μας είναι συντονισμένες.

Εκείνη: Είναι λοιπόν μια σχέση διαδοχής. Στην περίπτωσή μας αυτή η διαδοχή αφορά το πέρασμα από την κατάσταση δυο χεριών που ανήκουν στο ίδιο σώμα στην επαφή δυο χεριών που ανήκουν σε διαφορετικά σώματα μα καταφέρνουν να συντονιστούν μεταξύ τους.

Εκείνος: Μεταξύ των χεριών μας υπάρχει μια ιδανική τάξη συνύπαρξης.

Εκείνη: Όπως και μεταξύ πολλών άλλων σημείων των σωμάτων μας.

Εκείνος: Ναι, όπως και μεταξύ πολλών άλλων σημείων των σωμάτων μας.

 

(Την πλησιάζει και την φιλά τρυφερά στο στόμα. Εκείνη ανταποδίδει το φιλί με κάπως περισσότερη θέρμη. Γυρνά πάνω του και αρχίζει να τον φιλά στο λαιμό, στο στέρνο, στην κοιλιά. Εκείνος αναστενάζει και με κλειστά μάτια φυλακίζει το κεφάλι της με τα χέρια του. Το καθοδηγεί με ακρίβεια στο κέντρο των μηρών του και παραδίνεται στο στόμα της. Εκείνη του δίνει αυτό που της ζητάει σιωπηρά και σε λίγο πέφτει ξέπνοος στο μεγάλο μαξιλάρι του ανάκλιντρου. Το μπλε σεντόνι παραμένει ξεχασμένο στο ξύλινο πάτωμα)

 

Εκείνος: Μέσα στον άχρονο αιώνιο χρόνο μπορεί μόνο να υπάρξει διάταξη των συνυπάρξεων. Είμαστε μέρη ενός Όλου. Κι επίσης, κάτι διαδέχεται πάντα κάποιο άλλο κάτι. Και οι συμβάσεις που συνάπτονται ανάμεσα στα ενίοτε «κάτι» αποτελούν τα διάφορα σχήματα συνύπαρξης. Στοιχειοθετούν την Ιστορία, κατά κάποιο τρόπο. Αυτή τη στιγμή, εμείς οι δυο συναρμολογούμε την ιστορία μας.

Εκείνη: Μέσα από την  Ιστορία μάς παρέχεται η ανάδυση μιας ριζικής ετερότητας, ενός νεωτερισμού. Η σύμπτωση που μας ένωσε διαγράφει μια πορεία, άγνωστη εκ των προτέρων.

Εκείνος: Η ιστορία δίδεται άμεσα ως διαδοχή. Κι εγώ σε είχα ανάγκη να μου τύχεις. Είσαι το αποτέλεσμα της ανάγκης μου.

Εκείνη: Οι αιτίες βαίνουν μαζί με τα αποτελέσματα, τα μέσα μαζί με τον σκοπό. Στα λατινικά accidens σημαίνει αυτό που «συν-βαίνει».

Εκείνος: Συμπορευόμαστε  λοιπόν στα μονοπάτια μιας ιστορίας με άγνωστο τέλος και συμβαδίζουμε επειδή τα σημεία-κλειδιά γι’ αυτή τη συμπόρευση ταιριάζουν εντυπωσιακά καλά.

 

(Της πιάνει το χέρι και παρατηρεί αυτό το σημείο-κλειδί της ιστορίας τους. Φιλάει τις άκρες των δαχτύλων της, μία προς μία, ψιθυρίζοντάς της πως το καθένα από τα δέκα μικρά αυτά ατυχήματα του δείχνει κι έναν τρόπο με τον οποίο θα μπορούσε να εξελιχτεί  η σύμπτωση που τους έφερε μαζί. Εκείνη του χαϊδεύει το πρόσωπο και του ψιθυρίζει στο αυτί διάφορα, μα το μόνο που ακούγεται πραγματικά είναι σκόρπιες λέξεις -«comitans», «αντίθετο άκρο μιας σύγχυσης…», «εξ ανάγκης…», «γνωστή ψυχολογική αυταπάτη».)

 

 

(Αυλαία)

—

(Spiracle: Soap & Skin)

Ερωτικό μονόπρακτο για την περιγραφική θεωρία της απόφασης

 

(Η Χιονάτη και ο έκτος νάνος σηκώνονται από το ανάκατο κρεβάτι μετά από μια σειρά εναγκαλισμών και βαθύτατων φιλιών σε κάθε πιθανό σημείο του σώματος. Το δωμάτιο λούζει ένα ζεστό φως. Στον χώρο υπάρχει ένα κρεβάτι στρωμένο με λευκά σεντόνια, μία κόκκινη πολυθρόνα, ένα κομοδίνο και δίπλα του μια ξύλινη καρέκλα.)

 

 

Χιονάτη: Έκτε, γιατί δεν μπορούμε να το κάνουμε ποτέ τη νύχτα;

Έκτος: Επειδή εγώ είμαι ο εραστής του μεσημεριού, Χιονάτη. Και μάλιστα όχι κάθε μεσημεριού.

Χιονάτη: Αυτό πιστεύεις για τον εαυτό σου;

Έκτος: Αυτό προτίθεμαι να σου προσφέρω. Τη νύχτα επιστρέφω στην έκτη νάνα.

Χιονάτη: Αποφάσισες λοιπόν για τα ωράρια της σχέσης μας. Η απόφαση είναι μια βίαιη διαδικασία, έκτε.

Έκτος: Μα φυσικά. Είναι εξαιρετικά επίπονη η ιεράρχηση των καταρχήν ισότιμων στοιχείων σε πρωτεύοντα και δευτερεύοντα. Μόνον έτσι όμως αυτοσυντηρείται κανείς.

Χιονάτη: Η απόφαση είναι η κινητήρια δύναμη της συγκρότησης μιας κοσμοθεωρίας. Όταν μου μιλάς για αυτοσυντήρηση σκέφτομαι πως έχεις ανάγκη να διατηρήσεις σε σταθερό επίπεδο τις προσδοκίες σου για το μέλλον.

Έκτος: Δεν θέλω να αναγκαστώ να προσδοκώ λιγότερα πράγματα μέσα στο χρόνο, εξαιτίας της καθημερινής φθοράς, Χιονάτη. Μαζί σου αυτό είναι εφικτό.

 

 

(Η Χιονάτη τον κοιτάζει καθισμένη στην κόκκινη πολυθρόνα κι εκείνος την πλησιάζει και την βάζει να γονατίσει μπροστά στη στύση του. Εκείνη γονατίζει, τον παίρνει στο στόμα και ταυτόχρονα τον χαϊδεύει σε ολόκληρο το κορμί. Είναι και οι δυο γυμνοί. Ο έκτος εκσπερματώνει γρήγορα στο στόμα της βγάζοντας μια διαπεραστική κραυγή ανακούφισης Η Χιονάτη επιστρέφει στην πολυθρόνα κι ο νάνος κάθεται στο πάτωμα, δίπλα στο κρεβάτι.)

 

 

Χιονάτη: Έχεις ωραία γεύση, έκτε. Την καλύτερη από τους επτά.

Έκτος: Είσαι σε θέση να γνωρίζεις.

Χιονάτη: Αναπαριστώ τον αντικειμενικό κόσμο μέσα από την υποκειμενική ματιά μου. Κι έτσι λαμβάνω επισήμως την απόφαση να παίρνω μόνο σε σένα πίπες.

Έκτος: Η απόφαση είναι μια βίαιη διαδικασία. Τους υπόλοιπους τους σκέφτηκες;

Χιονάτη: Με τον έβδομο ταυτίζομαι ψυχολογικά, έκτε. Η ψυχολογική ταύτιση είναι η μόνη αξία που μπορεί να επιτρέψει την εθελούσια εθελοτυφλία μου σε κάτι που είναι υπαρκτό μα δεν μπορεί να ενταχθεί στην κοσμοεικόνα μου μέσω μιας απόφασης. Με τους άλλους πέντε προτιμώ να χρησιμοποιώ άλλους τρόπους σεξουαλικής δράσης.

Έκτος: Οι αξίες ως λειτουργίες και οι αξίες ως περιεχόμενα είναι δύο τελείως διαφορετικά πράγματα, Χιονάτη.

Χιονάτη: Σε μερικές περιπτώσεις η αυτονόμηση των ιδεών και των αξιών είναι αναγκαία.

Έκτος: Μήπως τελικά δεν υπάρχουν ιδέες; Μήπως υπάρχουν μόνον ανθρώπινες υπάρξεις μέσα σε συγκεκριμένες καταστάσεις, που ορίζουν αξίες;

Χιονάτη: Οι ανθρώπινες υπάρξεις δρουν και αντιδρούν με τον ειδοποιό τους εκάστοτε τρόπο, έκτε. Κανένας από τους επτά δεν κάνει έρωτα με τον ίδιο τρόπο μαζί μου. Διαφορετικά εκλαμβάνω τον καθένα σας.

Έκτος: Σε αμοιβαία επαφή δεν έρχονται οι ιδέες, Χιονάτη, παρά μόνον οι ανθρώπινες υπάρξεις. Λογικό, λοιπόν.

Χιονάτη: Όσα κάνουν οι ανθρώπινες υπάρξεις αφορμώνται από τη σχέση τους με άλλες ανθρώπινες υπάρξεις, έκτε. Η σχέση σου μαζί μου διαμορφώνεται σύμφωνα με τη σχέση σου με την έκτη νάνα. Το ίδιο συμβαίνει και με μένα, με τους υπόλοιπους νάνους.

 

 

(Ο νάνος πλησιάζει αμίλητος την πολυθρόνα της Χιονάτης και σκύβει στα σκέλια της. Η Χιονάτη ανοίγει τα πόδια κι αφήνει τον έκτο να βυθίσει το γλώσσα του μέσα της. Ο έκτος παίζει πολλή ώρα και λίγο πριν το τέλος πιέζει δυνατά το μούσι του στο υγρό της σώμα. Η Χιονάτη, βογγά ανασαίνοντας όλο και πιο γρήγορα, κι ύστερα  τελειώνει με κλειστά μάτια αφήνοντας έναν ηχηρό αναστεναγμό. Ο νάνος απομακρύνεται σκουπίζοντας το στόμα του.)

 

 

Έκτος: Όταν μου αντιστέκεσαι σε κοιτάζω σαν ιδέα ανίκητη, αν παραδεχτούμε πως υπάρχουν οι ιδέες.

Χιονάτη: Οι ιδέες ούτε νικούν ούτε νικιούνται, έκτε. Η ήττα ή η νίκη τους συμβολίζει απλώς την επικράτηση ή την καθυπόταξη ορισμένων ανθρώπινων υπάρξεων. Το ίδιο και οι αξίες.

Έκτος: Οι αξίες δεν μάχονται μεταξύ τους, Χιονάτη. Οι ανθρώπινες υπάρξεις το κάνουν αυτό. Οι άνθρωποι προσπαθούν να εδραιώσουν ή να ανατρέψουν ορισμένες σχέσεις μεταξύ τους κι έτσι διατυπώνουν κι ερμηνεύουν αξίες και ιδέες.

Χιονάτη: Τελικά ποιος είναι ο ρόλος του πνεύματος στην ανθρώπινη δράση, έκτε;

Έκτος: Το πνεύμα αγωνίζεται για την αυτοσυντήρηση και για τη διεύρυνση της ισχύος του ανθρώπου, Χιονάτη. Εντούτοις το πνεύμα, δηλαδή οι ιδέες και οι αξίες, δεν αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της ανθρώπινης ύπαρξης, εφόσον θα ήταν δυνατόν και να της λείπει.

Χιονάτη: Εξοβελίζεις κάθε ιδεαλισμό.

Έκτος: Είναι αυτονόητο. Οι ιδέες δεν οντοποιούνται. Οι συνδυασμοί ιδεών αποτελούν έργο των ανθρώπινων υπάρξεων που καλούνται διαρκώς να ξεπερνούν εμπόδια και να αντιμετωπίζουν κινδύνους.

Χιονάτη: Προσπαθείς να ελέγξεις και να εκφράσεις μια μεταβαλλόμενη προσδοκία σου;

Έκτος: Προσπαθώ να σου δείξω μια επιμέρους κοσμοεικόνα όπου διαδραματίζονται μεταβολές πάνω στην κοινωνική μας σκηνή. Οι μεταβολές είναι επίπονες μα και αναγκαίες για την αυτοσυντήρησή μας. Όπως και η διαδικασία της απόφασης.

Χιονάτη: Η μεταβολή οφείλεται πάντοτε σε ζωτικής σημασίας ανάγκες.

Έκτος: Δεν θα εγκαταλείψω ποτέ την προσπάθεια να απενοχοποιηθούν οι έννοιες της μεταβολής και της προσδοκίας των ανθρώπινων υπάρξεων, και ιδιαίτερα ο εξόχως εκρηκτικός συνδυασμός τους. Νομίζω πως το αποφάσισα μόλις.

 

 

 

(αυλαία)

 

(Squarepusher – Love Will Tear Us Apart)

Το ερωτικό μονόπρακτο της Προστακτικής

(Το νεαρό ζευγάρι είναι καθισμένο μέσα σε ένα σκοτεινό δωμάτιο με γυμνούς τοίχους, σε αντικριστές καρέκλες, το ξύλινο τραπέζι ανάμεσά τους είναι άδειο, στο πάτωμα μια λάμπα γραφείου αναμμένη)

 

-Γιατί δεν προσπαθείς να με κοιτάξεις;

-Οι άνθρωποι δεν συνεννοούνται μόνο με τα μάτια.

-Είσαι απρόθυμη, το ξέρεις;

-Μ’ αρέσεις όταν είσαι βυθισμένος στο ημίφως.

-Δείξε μου τη ρώγα σου.             

 

(Παραμερίζει το λευκό φανελάκι και του δείχνει για μια στιγμή την καφετιά ρώγα)

 

-Το άσπρο φανελάκι σου με σαγηνεύει.

-Ο Ενικός αριθμός με σαγηνεύει.

-Η Προστακτική με σαγηνεύει.

 

(Χαμογελώντας περιπαικτικά)

 

-Να περάσω μήπως στην Υποτακτική;

-Θα πεθάνω από σεμνότητα. Έλα κοντά στο αυτί μου.

 

(Κολλάει τα χείλη της στο δεξί αυτί του, το παίρνει στο στόμα και παίζει)

 

-Ποιο είναι το αγαπημένο σου τοπίο πάνω στη γη;

-Η ροζ καραμέλα που κρέμεται λίγο πριν τις αμυγδαλές σου. Εσένα;

-Οι λεπτομέρειες του κάθε πράγματος. Όλων των πραγμάτων.

-Θέλω να σε δαγκώσω στην άκρη των χειλιών, εκεί που λάμπει λίγο σάλιο λεπτομέρεια. Σκύψε.

 

(Σκύβει προς το μέρος του κι εκείνος τη δαγκώνει και τη γλύφει στην άκρη του στόματος)

 

-Με πόνεσες.

-Ναι;

-Ναι. Το συνηθίζεις.

-Έχω ανάγκη να σε πονάω, έστω και λίγο. Δέξου το, είναι μια λεπτή συνήθεια.

-Είναι μάλλον μια φτηνή απόλαυση. Για σένα. Για μένα είναι καυλωτική κι ολέθρια.

-Οι άνθρωποι δεν ανταλλάσσουν μεταξύ τους μόνο άξια πράγματα. Μερικά μπορούν να είναι απολύτως καυλωτικά κι εντελώς ανάξια.

-Η καύλα είναι ένας θηριώδης σύμμαχος της κραιπάλης.

-Ή της δικαιοσύνης…

-Είσαι γεμάτος κακία και ασέβεια.

-Είσαι γεμάτη μυστήριο και σκόνη.

-Αυτά τα δυο θα μπορούσαν να είναι συνώνυμα.

-Αργά ή γρήγορα, τα εντελώς αγνά και καθαρά πράγματα εξαφανίζονται από τον πραγματικό κόσμο. Παύουν να υπάρχουν. Σαν τον αφρό του σαπουνιού σου.

-Είσαι ένα αμαρτωλό γουρούνι της λάσπης που νομίζει πως έχει φτερά.

-Είσαι ένα ευτράπελο παγώνι που θα το ρίξω στο πάτωμα όπου να’ ναι και θα το διακορεύσω με περίσσια αθλιότητα. Τότε θα καταλάβεις.

-Γιατί; Με θες; Τι θες;

-Θέλω να σε χρησιμοποιήσω. Είσαι το μέσον για την ανορθόγραφη απόλαυσή μου.

-Οι επιθυμίες σου καθορίζουν τη μοίρα σου.

-Βγάλε έξω τη γλώσσα σου.

 

(Βγάζει τη γλώσσα της κι αυτός την αρπάζει ατάραχος ανάμεσα στα δόντια. Φιλιούνται δυνατά)

 

-Είσαι τρυφερή και μ’ ερεθίζεις.

-Όταν μου χαμογελάς σκέφτομαι πως είσαι η ίδια η διαφθορά.

-Είμαι αυτός που αρέσκεται να χρονοτριβεί πάνω στην κλειτορίδα σου.

-Τα κλισέ του σεξ απήλ με αφήνουν αδιάφορη.

 

(Την κοιτάζει ειρωνικά και χαμογελάει χαϊδεύοντας αργά την καμπύλη του ώμου της με το δείκτη του αριστερού του χεριού)

 

-Η τρεμάμενη εξουθένωσή σου στις τρεις το πρωί θα διαψεύσει τις δηλώσεις σου.

-Το χιούμορ σου είναι μια καρικατούρα της ζωής σου.

-Με βοηθά να διατηρώ μια σκόπιμη απόσταση από τον κόσμο. Γδύσου τώρα.

 

(Σηκώνεται και την παίρνει προστατευτικά από το χέρι. Ξαπλώνουν στο πάτωμα και πέφτει πάνω της. Πιάνει το κεφάλι της με τα δυο του χέρια και πλησιάζει το πρόσωπό του στο δικό της, σε απόσταση μισής αναπνοής)

 

-Τι θες; Με θες;

-Θέλω να σου ψιθυρίζω άγνωστες λέξεις την ώρα που θα σε χρησιμοποιώ.

-Κάνε αυτό που θέλεις.

-Πάρε αυτό που θέλεις.

-Κανένα τρυφερό παιδί δεν σου γλίτωσε ποτέ.

-Μερικές φορές ένας φόνος είναι ό, τι πιο χρήσιμο μπορεί να συμβεί στους ανθρώπους.
Δες πόσο ευέλικτα κυματίζει μέσα σου η άγνοιά μου. Την ακούς;

-Μυρίζει όμορφα η αδικία σου. Βασίλειο των ζεστών πραγμάτων. Κομψή ανθοδέσμη.

 

(αυλαία)

…

( maurochali , γι’ αυτό το κείμενο ευθύνεστε εσείς και ως εκ τούτου σας το απεθύνω)

.