- Ο Στάινμπεκ έπινε ουίσκι, η Νοτόμ ορκίζεται στο νέκταρ μιας παγωμένης Veuve Cliquot, ο Μπουκόφσκι τσάκιζε τα κοκκινέλια, η Σαγκάν κυκλοφορεί σε κάθε σελίδα με ένα ποτήρι λευκό κρασί στο χέρι, ο Ρεμπώ ζούσε διαρκώς μεθυσμένος, ο Αλκαίος έλεγε «Εν οίνω αλήθεια», ο Σαίξπηρ εμπνεόταν μόνο υπό την επήρεια αλκοόλ, ο Καμύ άφηνε το ποτό να ξυπνήσει μέσα του το θαυμαστό κτήνος, ο Μπωντλέρ φώναζε «μεθύστε!». Όλοι οι συγγραφείς που θαυμάζω περπατάνε χεράκι χεράκι με το αλκοόλ. Μα καλά, όλοι οι ξεχωριστοί άνθρωποι είναι υποχρεωτικά αλκοολικοί;
-Υπήρχε κι ένας που δεν έπινε!
-Ποιος;
-Ο Χίτλερ.
—————————————————————————————————————–
- Ο Τζακ Άμποττ σκότωσε έναν συγκρατούμενό του στη φυλακή με μαχαίρι. Ο Βασιλιάς Δαβίδ δολοφόνησε την ερωμένη του. Ο Κρίστιαν Μπάλα σκότωσε τον εραστή της γυναίκας του. Ο Τζακ ο Αντεροβγάλτης ξεκοίλιαζε τις πόρνες του Λονδίνου και μετά τους έγραφε ποιήματα στα κρυφά του ημερολόγια. Ο Κοκτώ βάζει τους ήρωές του να σκοτώνουν κατά συρροή. Ο Καμύ δολοφονεί Άραβες μεταμφιεσμένος σε Μερσώ. Ο ντε Σαντ δολοφονεί βασανίζοντας αθώες κορασίδες. Ο Μπατάιγ κάνει εκτρώσεις. Μα καλά, όλοι οι μεγάλοι συγγραφείς είναι φονιάδες;
- Είδες; Κάνουν παρέα μεταξύ τους, τα καθάρματα. Φονιάδες που καίγονται στην Κόλαση.
-Καλά, έντιμοι άνθρωποι δεν υπάρχουν; Αυτοί με ποιους κάνουν παρέα;
-Υπάρχουν. Έντιμοι είναι οι πολίτες όπως εσύ, εγώ, η κατατονική γειτόνισσα με τις τρεις απόπειρες αυτοκτονίας στο παρελθόν της, ο σπιούνος μπακάλης που ξέρει ποιος κεράτωσε ποια πριν καν συμβεί το κεράτωμα, ο κλέφτης ασφαλιστής του αυτοκινήτου σου που σε άφησε τις προάλλες στα κρύα του λουτρού μέσα στην εθνική, ο οργισμένος οδηγός του λεωφορείου που σε πάει το πρωί στη δουλειά και φρενάρει στο παρά πέντε για να φρικάρει τον μπροστινό του, η αγάμητη καθηγήτρια που παιδεύει το γιο μας με την καλλιγραφία της, η συντετριμμένη ξανθιά τηλεπαρουσιάστρια που αναγγέλλει με θλιμμένο ύφος μια νέα τρομοκρατική επίθεση στη Ρηγίλλης, ο πνευματικός σου που σε συμβουλεύει να μην χαϊδεύεις το σώμα σου γιατί είναι αμαρτία και θα κολαστείς, ο πρωθυπουργός που κάνει «το παν» για να ξαναφυτευτούν δέντρα στα καμένα, η εφορευτική επιτροπή που αν σε πιάσει να αντιγράφεις σε αποκλείει από το διαγωνισμό, η μαμάδες που φοβερίζουν τα παιδιά τους με το «Γύφτο» αν δε φάνε όλο το φαγάκι τους, ο ιδιοκτήτης της Φολκσβάγκεν που σου κάνει καλύτερη τιμή αν δεχτείς να κάνεις μια διαφήμιση στην εταιρεία του, ο Ψινάκης που δίνει ελπίδα στα νέα ταλέντα, ο Καρατζαφέρης που θα πέθαινε για την πατρίδα του αφού πρώτα ξεκοιλιάσει έναν Αλβανό. Υπάρχουν λοιπόν έντιμοι άνθρωποι. Εμείς! Κι όλοι κάνουμε παρέα μεταξύ μας, σε αυτό τον επίγειο παράδεισο, χωρίς να έχουμε κανένα κρίμα στο λαιμό μας.
—————————————————————————————————————–
-Χάλια η σημερινή κοινωνία. Τα παιδιά είναι παχύσαρκα, οι έφηβοι ναρκομανείς, οι γονείς έχουν χοληστερίνη και καταπίνουν ψυχοφάρμακα. Είναι δυνατόν στην κοινωνία της αφθονίας να μην μπορούμε να ελέγξουμε τι καταναλώνουμε;
- Ελέγχανε τι κατανάλωναν όσοι ζούσαν στην κοινωνία της στέρησης. Η μητέρα μου δοκίμασε καραμέλα για πρώτη φορά σε ηλικία οκτώ ετών. Κρέας τρώγανε μία φορά το μήνα, λόγω οικονομικής δυσχέρειας. Τυρί πήζανε από την κατοικίδια κατσίκα. Σύκα κόβανε από τη συκιά του κήπου και θαλασσινά έτρωγαν μόνον όταν η τράτα του παππού έβγαζε ψαριά. Αυτοί όμως δεν ζούσαν στην κοινωνία της αφθονίας, περάσανε Κατοχή.
-Καλά, το καινούριο Κάλβιν με κάνει να νιώθω άλλος άνθρωπος. Το φοράω και πετάω. Πολύ σέξι.
-Πάλι καλά που το πήρες, σώθηκες! Κι εγώ μόνο αυτό φοράω. Δε μου λες, είσαι έτοιμη να γλεντήσουμε;
-Είμαι έτοιμη να γλεντήσουμε. Εσύ είσαι έτοιμη να γλεντήσουμε;
-Είμαι έτοιμη να γλεντήσουμε!
Μπήκαν στην αίθουσα 8 του σινεμά Toison d’ Or, με ανάλατο ποπ κορν και κόκα λάιτ στο χέρι, κάθισαν στα μεσαία καθίσματα, κοντά στο κέντρο, και περίμεναν να αρχίσει η ταινία. Για μία ώρα κι ενενήντα λεπτά η ζωή τους θα γινόταν ένα γλέντι μοναδικό. Οι πρωταγωνιστές φορούσαν Κάλβιν, μιλούσαν ελάχιστα, έκαναν όμως πολύ καλή παρέα μεταξύ τους πάνω στους βελούδινους καναπέδες του στούντιο και μετά επέστρεφαν ο καθένας σπίτι του σα να μην είχε συμβεί το παραμικρό.
Για μία ώρα κι ενενήντα λεπτά η καρδιά τους χτυπούσε δυνατά κάτω από τη μεγάλη οθόνη. Έγιναν κι αυτές δύο πρωταγωνίστριες με Κάλβιν που μιλούσαν ελάχιστα, έκαναν στενή παρέα με το υπόλοιπο καστ της ταινίας πάνω στους γκριζωπούς καναπέδες και μετά επέστρεψαν σπίτι τους σα να μην είχε συμβεί το παραμικρό.
Έβγαλαν τη διαδρομή αμίλητες. Έξω από τα νοτισμένα τζάμια η πόλη ήταν κατάφωτη και το στομάχι τους ακόμα κάπως αναστατωμένο από την υπερένταση των βελούδινων καναπέδων και των στενών τζιν. Λίγο πριν σταματήσει το λεωφορείο στη γνωστή στάση, μια φωτισμένη διαφημιστική αφίσα με την καινούρια χειμερινή συλλογή denim του Calvin Klein που υποσχόταν δυνατές συγκινήσεις αναβόσβηνε σαν ελαττωματική λάμπα-παγίδα για τις μύγες.
-Με πόνεσαν τα πόδια μου με τις δεκάποντες. Κι η μέση με τσακίζει.
-Φόρα Adidas. Έχει αποδειχθεί πως οι γυναίκες που περπατάνε πάνω σε τακούνια μετά από λίγα χρόνια αποκτούν πρόβλημα στη σπονδυλική στήλη. Είναι όμως ωραίες γκόμενες.
-Άμα φορέσω Adidas δεν θα έχω πρόβλημα;
-Όχι. Ούτε η μέση θα σε πονάει ούτε γκόμενα θα είσαι.
1. “Αυτή η ανοιχτωσιά του μυαλού είναι το ζητούμενο της κάθε γυναίκας με ενσυναίσθηση του τι έχει ανάμεσα στα πόδια της και πόσο αντέχει να δείξει το μουσκεμένο της βρακάκι στον ιππότη της πολυθρόνας απέναντι της…
Δεν φτάνει πλειστάκις μόνο η αιώνια ματιά μεταξύ τους…όλα καταλήγουν στο τέλος σ΄ένα ξέφρενο γαμήσι…”.
2. “Είναι τεράστια πολυτέλεια να συναναστρέφεται κανείς αποκλειστικά και μόνο με ανθρώπους τους οποίους εκτιμά. Προσπαθώ να εξασφαλίζω στον εαυτό μου αυτή την πολυτέλεια όσο περισσότερο γίνεται, γι’ αυτό κάνω παρέα μόνο μαζί σου”.
3. “Είναι μερικά πράγματα που αντέχεις να τα ζήσεις μόνο μία φορά, έστω κι αν νομίζεις πως θα άντεχες να τα ζήσεις περισσότερες. Ή που συμφωνείς να τα ζήσεις μόνο μία φορά, έστω κι αν νομίζεις πως θα έπρεπε να τα ζήσεις περισσότερες. Ή που…”.
-Πόσο καιρό έχεις να δεις έναν πραγματικά ωραίο άντρα;
-Από την τελευταία φορά που είδα το “Νονό”.
-Αν τον συναντούσες σήμερα, έτσι όπως είναι γερασμένος και σπασμένος, τι θα έκανες;
-Αυτό που ήθελα να κάνω μαζί του πάντα. Να καθίσω απέναντί του, σε μια αναπαυτική δερμάτινη πολυθρόνα, κατά προτίμηση χρώματος καφέ, και να απολαύσω ένα κονιάκ κοιτώντας τον. Αμίλητη.
-Κι εκείνος τι θα ήθελες να κάνει;
-Ακριβώς το ίδιο με μένα. Να καθίσει απέναντί μου και να απολαμβάνει το κονιάκ του κοιτώντας με.
-Και να μην πείτε ούτε λέξη;
-Ούτε λέξη. Θα μου αρκούσε μια νύχτα όπου το στόμα θα έπινε και όλα τα υπόλοιπα θα μπορούσαν να συμβούν απλώς και μόνο με το βλέμμα.
-Όλα;
-Όλα.
(Εκεί κάτω στο κοινό υπάρχει ένα χεράκι άκρως συγκινητικό. Παρακαλώ να το παρατηρήσετε έτσι όπως χαϊδεύει όμορφα τον αέρα)
«Θέλω να γράψεις ένα βιβλίο με μικρές ιστορίες καθημερινότητας. Αυτά που ζούμε ή θα θέλαμε να ζούμε όλοι. Έχω παρατηρήσει πως στα περισσότερα βιβλία οι ιστορίες είναι εξωπραγματικές. Θέλω κάτι απτό, κάτι που να έχω ακούσει να συμβαίνει σε γνωστούς ή φίλους, κάτι που θα μπορούσα να ζήσω σε ένα μέρος αν όχι τόσο βαρετό όσο το Λουξεμβούργο-έστω στις Βρυξέλλες ή στην Αθήνα, ή στην Βοστώνη. Είδες η Βιέννη; Τέτοια κούκλα πόλη, να χαίρεται το μάτι σου και να είναι η νούμερο 1 βαρετή πόλη στον κόσμο σε γκάλοπ. Η Αθήνα είναι 78η.»
Αυτή η γυναίκα είναι φίλη μου, τη λένε Μαρία, σκέφτεταιέτσικαι ξέρει να μιλάει έτσι. Παραθέτω τα λόγια της όπως μου τα έγραψε μια μέρα, σκόρπια, επειδή έπληττε εκεί που ήταν. Κι επειδή έχει μια σπάνια ομορφιά που για μένα είναι πολύτιμη. Μαράκι, γεια σου!
«Μου αρέσουν τα κρουασάν με καφέ (ρίχνεις έναν δυνατό εσπρέσσο μέσα στον καπουτσίνο) το πρωί και ένα τσιγάρο μετά. Αν είσαι κι εσύ άντε όλο το πακέτο. Και το κουτσομπολιό μαζί. Και το γέλιο σου, αχ αυτό το γέλιο, πόσο μου έχεις λείψει.
Το πηγουνάκι της Κάλλης. Η τρυφεράδα της.
Η μαμά μου όταν με παίρνει δέκα τηλέφωνα.
Η χορταστική αγκαλιά της Κικίτσας και το χιούμορ της Έλιας.
Οι τσάντες της bottega veneta. Όλες.
Τα παπούτσια της Hogan.
Οι κουρτίνες της madura που παρήγγειλα και θα έρθουν στο τέλος του μήνα.
Η Βουκουρεστίου το πρωί.
Η Louvigny Σάββατο μεσημέρι με ήλιο.
Τα macarons και το gateau à partager framboise του Wenge. Σου μένει και το κασπό.
Τα λινά. Οι μπαλαρίνες. Παρήγγειλα τις glue cinderella της Kartell.
Το « Table du pain » τα χειμωνιάτικα μεσημέρια με την Κική με σούπα και μπρουσκέτες με σολωμό.
Η αμεσότητα και η γοητεία του Γεωργελέ.
Η πένα του Τατσόπουλου.
Όχι ο Γιάλομ. Ούτε ο άλλος με το σύμπαν.
Τα Εις Εαυτόν του Αυρήλιου.
Ξαναδιαβάζω τον Ηλίθιο. Μπορεί και να καταλάβω κάτι. Ο Στράτος μου είπε κάτι για Αριστοτέλη, νομίζω πως είναι νωρίς ακόμα για μένα.
Το almost lipstick black honey της clinique. Δεν το βρίσκω πια.
Το άρωμα La cologne του Thierry Mugler. Η Κάλλη λατρεύει το Angel (ξέρεις εσύ) αλλά δεν μπορώ να το μυρίσω, παθαίνω ναυτία. Κατά μία περίεργη σύμπτωση αυτό το άρωμα αρέσει πολύ και στη μαμά μου.
Μία βιβλιοθήκη στήλη της Minotti, ούτε αυτήν βρίσκω.
Θέλω να βάψω έναν τοίχο στο σπίτι μου πορτοκαλί αλλά μια απόχρωση περίεργη, αν βρεις κάτι στείλε.
Να αγοράσω ένα χαλί 3 x 3 χωρίς να πληρώσω τρία χιλιάρικα.
Να δεις το “Πριν ο διάβολος καταλάβει ότι πέθανες”. Ο τίτλος είναι από μια πρόποση που κάνουν οι Ιρλανδοί: “Να εύχεσαι να μείνεις μισή ώρα στον παράδεισο πριν ο διάβολος καταλάβει ότι πέθανες”. Το 80% είναι αλκοολικοί.
Θάθελα να έρθω στις Βρυξέλλες και να με πας στο Sablon. Στο Aρκάδι δεν νομίζω πως μπορώ γιατί έχω πέτρα στη χολή θα σκάσω.
Δεν μου αρέσει η υπέρμετρη φιλαρέσκεια στις γυναίκες. Μπορώ να ερωτευθώ έναν άντρα από τον τρόπο που καπνίζει. Ή που οδηγεί.
Δίδυμοι: ”Όπως έχουμε ξαναπεί σε προηγούμενο επεισόδιο, ο Δίας φέτος θα διευρύνει τους ορίζοντές σου, θα σπρώξει προς τα μπρος την καριέρα σου και θα σου δώσει απίστευτη θετική ενέργεια και αισιοδοξία και μάλιστα θα αρχίσει από τώρα. Το ενδιαφέρον είναι ότι έχεις επίσης την ευκαιρία να βάλεις τα πράγματα σε μια σειρά και εσωτερικά, και είναι κάτι που χρειάζεσαι επειγόντως. Συμβουλή: όσο κι αν σου φαίνεται δύσκολο (ακόμη και να το παραδεχτείς), υπάρχουν συναισθήματα μέσα σου που αρνείσαι με εξαιρετική επιδεξιότητα να δεις. Αντί να τα αφήνεις να σου κάνουν απόστημα, προσπάθησε να αποκτήσεις επαφή μαζί τους. Α, και ο Άρης στον όγδοο οίκο σου είναι πολύ σεξουαλικός. Απόλαυσέ το, αλλά μη χάσεις και τη μπάλα”.
—
-Άνοιξη κι αισιοδοξία. Τα άστρα το ορκίζονται, τι να κάνω, άνθρωπος είμαι, ας τα πιστέψω (τα άστρα!).
-Εσωτερικό νοικοκυριό υπόσχονται! Μα μπορεί ένας δίδυμος να είναι ποτέ τακτοποιημένος μέσα του; Απορώ…
- Συναισθήματα που αρνούμαι με εξαιρετική επιδεξιότητα να δω. Μα τι μας λέτε, άστρα; Μιλάτε σε έναν δίδυμο, μαιτρ της εκλογίκευσης!… Και εξαιρετικά επιδέξιο διαχειριστή συναισθημάτων. Άκυρη η παρατήρηση λοιπόν.
- Επαφή με τα εν λόγω συναισθήματα; Μα αν αποκτήσω επαφή μαζί τους κινδυνεύω να χάσω την επαφή μου με την πραγματικότητα. Αυτό σας λέει κάτι, λαμπερά μου αστέρια;…
-Να απολαύσω τον σεξουαλικό Άρη; Χμ, καλά. Μήπως ξέρει κανείς πού πήγε και μού κρύφτηκε εκείνη η μπάλα;
