Μήπως το μέλλον μας διαγράφεται άκρως κυνικό;

Κυνόδοντας: <αρχαία ελληνική – κυνόδους < κυν- (<κύων) + οδοντ- (<οδούς) + -ας /αρσενικό / ουσιαστικό/ ερμηνεία: το τρίτο από τη μέση δόντι στην οδοντοστοιχία των θηλαστικών, αυτό που βρίσκεται μεταξύ των τομέων στο κέντρο του στόματος και των προγομφίων. Είναι μεγαλύτερο σε ύψος από τα άλλα δόντια και αιχμηρό στην άκρη του / συνώνυμο: σκυλόδοντο.

Σύνοψη

Ο πατέρας, η μητέρα και τα τρία τους παιδιά ζουν σε μια μονοκατοικία έξω από την πόλη.Γύρω από το σπίτι υπάρχει ένας ψηλός φράχτης. Τα παιδιά δεν έχουν φύγει ποτέ από το σπίτι. Διαπαιδαγωγούνται, ψυχαγωγούνται, βαριούνται και αθλούνται έτσι όπως οι γονείς τους πιστεύουν ότι θα έπρεπε, χωρίς κανένα εξωτερικό ερέθισμα. Τα παιδιά επίσης πιστεύουν ότι τα αεροπλάνα που πετάνε πάνω από το σπίτι είναι παιχνίδια και ότι τα ζόμπι είναι μικρά κίτρινα λουλούδια. Ο μόνος άνθρωπος που μπαίνει μέσα στο σπίτι είναι η Χριστίνα, η οποία δουλεύει σαν φρουρός security στο εργοστάσιο του πατέρα. Ο πατέρας κανονίζει τις επισκέψεις της στο σπίτι με σκοπό να κατευνάζει τις σεξουαλικές ορμές του γιού. Όλη η οικογένεια, και ιδιαίτερα η μεγάλη κόρη, λατρεύει την Χριστίνα. Μια μέρα η Χριστίνα κάνει δώρο στην μεγάλη κόρη μια στέκα για τα μαλλιά ζητώντας της κάτι άλλο σε αντάλλαγμα.

 Η ιδέα

 Η ιδέα του Κυνόδοντα γεννήθηκε από σκέψεις σχετικά με το μέλλον της οικογένειας. Το πώς o θεσμός της οικογένειας θα εξελιχθεί στο μέλλον και για το τι θα συνέβαινε αν αυτός ο κοινωνικός οργανισμός σταματούσε να υπάρχει όπως τον γνωρίζουμε. Τι θα έκανε κάποιος για να τον διατηρήσει με κάθε κόστος; Και τι θα συνέβαινε στους ανθρώπους που θα εμπλέκονταν σε αυτή τη διαδικασία. Ποιά θα ήταν η διαστρέβλωση των σωμάτων και των πνευμάτων μετά τον εγκλεισμό και τη διαμόρφωση;

Η υπόθεση

 Η υπόθεση θα μπορούσε να εκτυλίσσεται οπουδήποτε, όμως πρόκειται για μια τυπική ελληνική οικογένεια, έστω και στην υπερβολή της. Χωρίς να είναι γκροτέσκα -απλώς η συνθήκη είναι ακραία. Προσπαθήσαμε να κάνουμε τον Κυνόδοντα το αντίθετο μιας κλειστοφοβικής ταινίας. Γι’ αυτό τοποθετήσαμε τη δράση σε ένα εύπορο σπίτι με πισίνα και πράσινο. Υπάρχουν πολλές σκηνές που διαδραματίζονται εξωτερικά σε έναν όμορφο κήπο, ο οποίος φυσικά περικλείεται από έναν ψηλό φράχτη. Για τα παιδιά αυτά, αυτό είναι ο κόσμος. Ακριβώς αυτό άλλωστε μας ενδιέφερε: ο περιορισμός της αντίληψης ενός ανθρώπου. Το πώς μπορεί κάποιος να πιστέψει ότι φέρ’ ειπείν είναι ο μοναδικός άνθρωπος στον κόσμο ή ότι ο πλανήτης μας είναι ο μόνος στο σύμπαν.

 Συντελεστές

Σκηνοθεσία: Γιώργος Λάνθιμος
Σενάριο: Γιώργος Λάνθιμος, Ευθύμης Φιλίππου
Δ/ση Φωτογραφίας: Θύμιος Μπακατάκης
Σκηνογράφος/Ενδυματολόγος: Έλλη Παπαγεωργακοπούλου
Μοντάζ: Γιώργος Μαυροψαρίδης
Ήχος: Λέανδρος Ντούνης
Παίζουν: Χ.Στέργιογλου, Μ.Βάλεϊ, Α.Παπούλια, X.Πασσαλής, Μ.Tσώνη, A.Καλαϊτζίδου
Παραγωγός: Γιώργος Τσούργιαννης
Executive Producer: Ηρακλής Μαυροειδής
Associate Producer: Αθηνά Τσαγκάρη
Δ/ση Παραγωγής: Σταύρος Χρυσογιάννης
Εταιρεία Παραγωγής: BOO PRODUCTIONS
Συμπαραγωγοί: ΕΚΚ, Γιώργος Λάνθιμος, Horsefly Productions

Πηγές

Cinema  Kathimerini  To Vima  Cinemart

 

Ένα παγωμένο ταξίδι στα άδυτα της μοναξιάς

Μπορεί κανείς να σκοτώσει από έρωτα; Αποφασίζει να επιχειρήσει μια τρομοκρατική ενέργεια για χάρη ενός ανεκπλήρωτου πόθου; Φτάνει ως το τέλος; Αν δεν μπορεί να παραμείνει στη ζωή και στη μνήμη του αγαπημένου προσώπου κάπως αλλιώς, γίνεται να αποφασίσει να παραμείνει αξέχαστος εξαιτίας μιας φρικιαστικής πράξης; Αυτά κι άλλα πολλά στο έσχατο πόνημα της χαϊδεμένης μας Αμελί, που απογειώνεται σαν Βασίλισσα των Πάγων για ένα κρύο ταξίδι στην καρδιά του χειμώνα και της απόλυτης μοναξιάς .

Οι συνταγές της Κυριακής

Τις Κυριακές μου αρέσει να μένω μέσα. Ακόμα κι αν έχει ωραίο καιρό, ο κυριακάτικος καναπές και το άσκοπο χουζούρεμα εδώ κι εκεί μέσα στο σπίτι είναι ανυπέρβλητες απολαύσεις για κάποιον που, αν γινόταν, θα περνούσε ολόκληρη τη ζωή του κάνοντας βόλτες σε δωμάτια. Συνήθως περνάω το μεσημέρι της Κυριακής παρακολουθώντας εκπομπές μαγειρικής και κάθε μα κάθε φορά, στη μέση μιας συνταγής, κάτι με πιάνει, κάτι ασυγκράτητο, σχεδόν σκέτη βία, και τότε τρέχω στην κουζίνα και ξεκινάω το μαγείρεμα. Είναι εμπνευστικές οι μαγειρικές εκπομπές, καταφέρνουν πάντα να με παροτρύνουν να ασχοληθώ με μια από τις προσφιλέστερές μου δραστηριότητες: την εξερεύνηση του κόσμου των κατσαρολικών, των μπαχαρικών, των αποσταγμάτων, των χρωμάτων, των όμορφων υλικών. Υπάρχει άλλη τέχνη που συμπεριλαβάνει άραγε και τις πέντε αισθήσεις το ίδιο απολαυστικά; Ό, τι κι αν μαγειρεύω τις υπόλοιπες μέτρες της εβδομάδας, έχω την εντύπωση πως οι συνταγές της Κυριακής το υπερβαίνουν κατά πολύ. Αυτή την Κυριακή λέω να παίξω καινούρια παιχνίδια με το φούρνο μου… Any ideas?

Όταν η Σαρλότ Ράμπλιν διαβάζει Καβάφη…

Χτες το βράδυ, στο θέατρο Saint Michel η Σαρλότ Ράμπλιν απήγγειλε στα γαλλικά ποιήματα του Καβάφη υπό τον ήχο μιας κιθάρας, συνοδευόμενη από τον ηθοποιό Πολύδωρο Βογιατζή ο οποίος έκανε δεύτερη φωνή στα ελληνικά. Η ανάγνωση διήρκεσε μία ώρα και στο τέλος η ομάδα καταχειροκροτήθηκε από το κοινό. Βγαίνοντας από το θέατρο σκέφτηκα πως όταν η Σαρλότ Ράμπλιν διαβάζει Καβάφη, εγώ νοσταλγώ μιαν άλλη φωνή:

(Ο Τσαρούχης διαβάζει Καβάφη)

(…και ονειρεύομαι άλλες δύο…)

(Λαμπέτη – Χορν απαγγέλουν Καβάφη)

 

Τρεχάτο φθινόπωρο με γεύση βανίλια και τρούφα

Μετά τις παραστάσεις χορού, καιρός για μαθήματα μαγειρικής τέχνης. Πράσινη ποδίτσα Mmmhhhhhhh!, ο σεφ Κάρλος επικεφαλής και η ομάδα εν δράσει. Καζάνια και κατσαρόλες αχνίζουν ευωδιαστά, υλικά κόβονται στους πάγκους και κοχλάζουν στα τηγάνια, μπαχάρια και λαχανικά αναμειγνύονται με χάρη, σιρόπια και σάλτσες παρασκευάζονται στη στιγμή. Μια πάπια ψήνεται επί δύο ώρες στο φούρνο για να φαγωθεί αργότερα με σάλτσα γλυκού κρασιού και μπαχαρικών, ένας πουρές γλυκοπατάτας σιγοβράζει με κόκκους βανίλιας, ένα σορμπέ βύσινο χυλώνει τη φρέσκια σαντιγί κι ένα ριζότο-πανδαισία με τρούφα και έξτρα μυρωδιές φορμάρεται σε κυκλικά σκεύη και σερβίρεται με τζίντζερ και σκόνη μανταρινιού.

Λοιπόν, λέω να αλλάξω δουλειά. Καλό το γραφείο, αλλά σαν τις μαγείρισσες κανείς! Ελπίζω η επόμενη δραστηριότητα να αφορά πάγκους βιβλιοπωλείων και η μεθεπόμενη σεμινάρια για κατασκευή μαριονέττας. Και τότε είμαι σίγουρη πως και πάλι θα θέλω να αλλάξω δουλειά, γιατί έτσι είναι οι ενθουσιώδεις άνθρωποι, ό, τι ανακαλύπτουν για πρώτη φορά το ερωτεύονται παράφορα. Ένα τρεχάτο φθινόπωρο ανοίγεται μπροστά μας και μας υπενθυμίζει πως είναι ώρα να κάνουμε σήμερα όσα δεν κάναμε ποτέ. Όσο παράταιρα και αλλοπρόσαλλα κι αν είναι. Πάμε, είναι ωραία!

Mmmmmhhhhhhhh!!!

nieuwZwart/Το καινούριο μαύρο

Τα πάντα ξεκινούν από το τίποτα, από μια περιπλάνηση στο δάσος, από μια σύγκρουση με κάποιο διάφανο τοίχο.

Δημιουργία και καταστροφή, Γένεση και Αποκάλυψη, αρχή και τέλος.

Άνθρωποι-χορευτές τρέχουν ανάμεσα στους κρατήρες της νέας πραγματικότητας παλεύοντας με τη γύμνια τους.

Η αιωρούμενη ορχήστρα μαστιγώνει τον αέρα με τη μελωδική ανησυχία του μέλλοντος, τίποτα δεν ηρεμεί ποτέ.

Δεν χρειάζεται να πιάσεις στα χέρια την πραγματικότητα που σε περιβάλλει, αρκεί η προσδοκία της στο νου σου.

Τα σώματα ντύνονται με σάλιο, ιδρώτα, κόλλα, παλεύουν, χτυπιούνται, διεκδικούν. Ζουν. Αυτό είναι το μήνυμα.

Τα καινούρια αστέρια που γεννιούνται στο άπειρο είναι αόρατα, μα δεν χρειάζεται να τα δεις για να αναγνωρίσεις την παρουσία τους σαν σημάδι ζωής στο μεγάλο καινούριο μαύρο που σε περιβάλλει και που σου υπόσχεται πως πέρα απ’ όλα αυτά η ζωή θα συνεχίζεται αέναα, ο θάνατος δεν θα είναι ποτέ οριστικός, τα καινούρια αστέρια πάντα θα φωτίζουν το σκοτάδι και θα σπινθιρίζουν προς το μέρος σου το φως απομυζώντας το ένα τ’ άλλο σε μια αιώνια πάλη ουράνιων σωμάτων που χρειάζονται και κυνηγούν. Είσαι η τροχιά τους και μαζί ο γαλαξίας τους.

nieuwZwart presented by: Ultima Vez / Wim Vandekeybus

Get me drunk in class, Margarita

Classic Margarita 

Τι;

40ml Blue agave Tequila Blanco

30ml Lime

20ml Cointreau

Ποτήρι: Martini

Γαρνιτούρα: Lime

Πώς;

Ανακατεύουμε τα συστατικά σε ένα σέικερ με πάγο –σε κύβους ή τριμμένο– και κουνάμε καλά. Βρέχουμε με νερό τα χείλη ένος ποτηριού κοκτέιλ και τα βυθίζουμε στο αλάτι (για να κολλήσει). Γαρνίρουμε με μια φέτα λάιμ ή λεμόνι και σερβίρουμε αμέσως.Απολαμβάνουμε μέχρι τελικής πτώσεως.

Ιστορία:

Και μόνον το γεγονός ότι οι 9 στους 10 μπάρμαν σε ολόκληρο τον κόσμο θεωρούν τη Margarita το δημοφιλέστερο κοκτέιλ αποτελεί ένα σημαντικό όχημα για τη διάδοση της τεκίλας παγκοσμίως. Η μυθολογία και οι θρύλοι για τη margarita είναι ατελείωτοι. Βλέπετε, το μάρκετινγκ της τεκίλας είναι ιδιαίτερα επιτυχημένο. Επειδή, όμως, σε όλους αρέσουν οι ιστορίες, η παρακάτω εκδοχή για τη γέννηση της margarita, έπειτα από πολύ ψάξιμο, μοιάζει η επικρατέστερη. Λέγεται ότι δημιουργήθηκε στο μπαρ Rancho la Gloria το 1935 από τον μπάρμαν Carlos «Danny» Herrera. Το μπαρ αυτό βρισκόταν λίγο έξω από την Τιχουάνα και αποτελούσε σημείο συνάντησης Αμερικανών celebrities. Απέναντι από τον Danny βρισκόταν η ανερχόμενη και πολύ όμορφη ηθοποιός Marjorie (Margarita) King, η οποία αρνήθηκε να πιει σκέτη τεκίλα σε σφηνάκι, όπως της πρότεινε ο μπάρμαν. Τότε, αυτός προσπάθησε να βρει έναν τρόπο για να την κάνει να δοκιμάσει τεκίλα και ανέμειξε διάφορα υλικά από αυτά που είχε στον πάγκο του. Ετσι, έβαλε στο σέικερ 3 μέρη τεκίλα, 2 μέρη Τriple Sec, 1 μέρος χυμό lime, 1 πρέζα ζάχαρη και τα ανακάτεψε. Πρόσθεσε μια «φτυαριά» τριμμένο πάγο στο σέικερ, έπιασε ένα ποτήρι της σαμπάνιας, το χείλος του οποίου έτριψε με μια φλούδα lime και το βούτηξε σε ένα πιάτο με αλάτι. Αδειασε μέσα το περιεχόμενο και ακούμπησε το ποτήρι στο μπαρ μπροστά στη Margarita. Αυτό ήταν. Γεννήθηκε το μυθικό κοκτέιλ, που ο Herrera το βάφτισε με το όνομα της όμορφης Marjorie, η οποία, γυρνώντας στο Χόλιγουντ, το διέδωσε και έγινε αυτό που όλοι ξέρουμε. Η πρώτη αναφορά σε κοκτέιλ με αυτήν τη δοσολογία γίνεται το 1937 στο λονδρέζικο περιοδικό Cafe Royal Cocktail Book, αλλά ιστορικά η πρώτη επίσημη αναφορά στο κοκτέιλ margarita θα γίνει από το αμερικανικό περιοδικό Esquire τον Δεκέμβριο του 1953.

Η τεκίλα Don Julio, η οποία ήρθε πρόσφατα στην ελληνική αγορά, είναι επίσης μια εξαιρετική επιλογή. Η ραφιναρισμένη, ώριμη γεύση της σε όλες τις ετικέτες οφείλεται στο γεγονός ότι φτιάχνεται από 100% γαλάζια αγαύη, η οποία αργοψήνεται σε πέτρινους χτιστούς φούρνους και υφίσταται παλαίωση σε δρύινα βαρέλια. Σε αυτό το επίπεδο, τη διαφορά την κάνει η λεπτομέρεια.

Εξαιρετική επιλογή αποτελεί και η Heradura, τεκίλα με μεγάλη ιστορία και εξαιρετικές επιδόσεις στη γεύση. Τέτοια φημολογείται πως έπινε και ο Ζορό, όταν χρειαζόταν να ξεδιψάσει μετά από μια κοπιαστική ξιφομαχία με τους κακούς.

Πού;

Η καλύτερη Margarita της Ελλάδας σερβίρεται στο LEMON, καθότι για την παρασκευή της χρησιμοποιούνται τα ειδικά λουτρακιώτικα λεμόνια από την αυλή καθώς και οι επιτηδευμένες κινήσεις του Χριστόφορου που κατέχει τα μυστικά του μαγικού ελιξιρίου όσο κανένας άλλος στη χώρα. Μετά, ο πελάτης γίνεται ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος του κόσμου. Το αποδεικτικό βιντεοκλίπ που ακολουθεί γυρίστηκε live στην αυλή του LEMON και, όχι, δεν πίνουν κρασί, κοκτέηλ πίνουνε! Τα σέβη μας.

Όταν οι φίλοι σου κάνουν ωραία πράγματα που αγνοείς

«Έχουμε συστήσει μία καινούργια εταιρεία που λέγεται Audiovisual Alphabet, γιατί ουσιαστικά ψάχνουμε για ένα καινούργιο οπτικοακουστικό αλφάβητο, και το Τhe Wave είναι το πρώτο project αυτής της εταιρείας» λένε. «Εκμεταλλευόμαστε την εξέλιξη της τεχνολογίας και τις δυνατότητες που σου δίνει για να φτιάξουμε οπτικοακουστικές αφηγήσεις. Το Τhe Wave είναι μια προσπάθεια να προσεγγίσουμε με το δικό μας τρόπο μια μεγαλύτερη θεατρικότητα. Το κεντρικό θέμα είναι οι μετανάστες. Έχουμε πάρει συνεντεύξεις από οικονομικούς μετανάστες και πολιτικούς πρόσφυγες και θα χρησιμοποιήσουμε αυτά τα κείμενα ως πρώτη ύλη για την performance. Ουσιαστικά έχουμε συλλέξει εμπειρίες και ιστορίες από ανθρώπους που έφυγαν από κάποιους τόπους και ήρθαν στην Ελλάδα και μας διηγήθηκαν τις εμπειρίες τους απ‘ το ταξίδι. Υπάρχει και το θέμα του αποκλεισμού, απλά οι μετανάστες είναι ένα παράδειγμα. Ο αποκλεισμός έχει πάρα πολλές μορφές, έτσι κι αλλιώς. Ο ένας αφηγητής ήταν στη Σχολή Καλών Τεχνών στη Βαγδάτη όταν τον βασάνισαν, και περπάτησε 40 μέρες για να φτάσει εδώ. Τα κομμάτια της ιστορίας θα ακούγονται σε πρώτο πρόσωπο, αλλά όχι από τον ίδιο το μετανάστη, και θα είναι παρουσιασμένα με τον τρόπο των Erasers, που δεν είναι γραμμικά αφηγηματικός. Κι επειδή είναι κοινωνικό και πολιτικό το θέμα, δεν θα έχει διδακτικό χαρακτήρα. Θα έχει πολύ μεγάλη αμεσότητα». 

http://the-erasers.org/

 

Ολόκληρο το άρθρο εδώ:

http://www.lifo.gr/content/x8/1455

Η ροζ μπαλαρίνα χορεύει ανάποδα

New Weird America ή αλλιώς Freak Folk///Τετάρτη βράδυ στις Βρυξέλλες. Μπαίνουμε στο Ancienne Belgique και παίρνουμε θέση  πάνω στην εξέδρα με τα κόκκινα βελούδινα καθίσματα, περιμένοντας τους Animal Collective και χαζεύοντας το γιγάντιο λευκό μπαλόνι που κρέμεται επί σκηνής. Ο χώρος είναι ασφυκτικά γεμάτος και οι αναθυμιάσεις από το διπλανό joint αρχίζουν να μας κάνουν καλό///Γύρω στις εννιά και τέταρτο η ομάδα βγαίνει στη σκηνή και αρχίζει να κάνει θόρυβο///Αλλόκοτοι ήχοι γεμίζουν με δύναμη τον τόπο, οι εναλλασσόμενοι φλούο φωτισμοί της σκηνής αποσταθεροποιούν το βλέμμα και συντρίβουν το αίσθημα ισορροπίας που ενδέχεται να διατηρούσαν μερικοί θεατές, τα γύρω μπαλκόνια  θυμίζουν αρένες και τα εφηβικά σώματα που κρέμονται από τα κάγκελα μοιάζουν έτοιμα να αρχίσουν να αιωρούνται στο κενό σαν μικρά λευκά μπαλόνια-φίλοι-του-κεντρικού- γιγάντιου///Το βλέμμα φλουτάρει πάνω κάτω αδύναμο να εστιάσει πραγματικά, οι δωρεάν ωτοασπίδες που μοιράζονταν στο ισόγειο λίγο πριν την είσοδο χώνονται στα αυτιά, ο ρυθμός του συνεχούς κρότου αρχίζει να συμβαδίζει με τον παλμό της καρδιάς και να καταλήγει σε μηχανικό τικ των κάτω άκρων/// Η μουσική –αν μπορεί να ονομαστεί έτσι το ηχητικό αποτέλεσμα των noisy παιχνιδιών της Κολεκτίβας των Ζώων- γεμίζει τα πάντα σαν πανικός που πλημμυρίζει ένα πλήθος υπό απειλή///Ένα αγόρι που έκανε το όνομά του να μοιάζει με το ρήμα «σκίζω», ένα αγόρι που αυτοαποκαλείται «πάντα» –το ασπρόμαυρο ζωάκι των παραμυθιών- από τότε που ήταν παιδί, ένα αγόρι που νόμιζε πως σπουδάζει Γεωλογία ενώ σπούδαζε Βιολογία κι ένα αγόρι που αλληλογραφούσε με τον αγαπημένο του δανειζόμενο το ύφος των συγγραφέων του ΧΙΧου αιώνα και υπογράφοντας ως  Conrad Deacon κάνουν τα κόκαλα μας να τρίζουν και το μυαλό μας να μουδιάζει από μια παράξενη ανακούφιση που συναντά κανείς μόνο σε άυλους εικονικούς ξερότοπους και κρυφά σημεία ακραίων αυτοσχεδιασμών///Μερικές φορές το σώμα μπερδεύει τον πανικό με την έξαψη. Οι αισθήσεις συγχέονται και παύουν να σημαίνουν τα γνωστά. Ο νους αφήνεται σε κάτι που αρχικά μοιάζει τρομακτικό μα στο τέλος δικαιώνει την έννοια της λέξης «παραλήρημα»///Αν η χθεσινή συναυλία είχε ένα όνομα αυτό θα μπορούσε να ήταν απλώς και μόνο η λέξη «Αδρεναλίνη»///Τα κορίτσια μου, Πυροτεχνήματα, Το κόκκινο μπουκάλι, Μαρμελάδα φράουλα, Χειμωνιάτικος έρωτας, Καλοκαιρινές φορεσιές, Μέσα στα λουλούδια, Ένας γλυκός δρόμος, Το κορίτσι από σοκολάτα, Λιοντάρι σε κώμα, Ο λευκός τραγουδιστής, και μερικά άγνωστα –σε μένα- κομμάτια τους έκαναν κατάληψη στα αυτιά μας για μιάμιση ώρα θορυβώδους και συναρπαστικού πανικού///Έφυγαν αποχαιρετώντας το κοινό με μια καληνύχτα στα γαλλικά και δεν έκαναν encore///Βγαίνοντας, μπροστά στην τουαλέτα ένα αγόρι κι ένα κορίτσι φιλιόντουσαν παραληρηματικά, αναπαράγοντας τις πιο ξέφρενες ερωτικές κινήσεις του κρεβατιού τους κολλημένοι στον τοίχο///Νοερό σεξ στα όρθια, πάνω από τα ρούχα και κάτω από τη σκηνή, υπό τους ήχους μιας ξέφρενης ομάδας που μπορούσε να τρελάνει τον άνθρωπο απλώς και μόνο πατώντας τα κουμπάκια ενός ημιφωτισμένου λάπτοπ και χτυπώντας μια ηλεκτρική κιθάρα με κάτι δάχτυλα-μαστίγια που δεν θα ησύχαζαν επ’ ουδενί αν δεν τράβαγαν τα πράγματα μέχρι ένα κάποιο τέλος///Δυο βήματα πριν την έξοδο ψώνισα ένα μαύρο φανελάκι///Πάνω του, μια ροζ μπαλαρίνα με φουρό χορεύει ανάποδα την ώρα που ολόγυρά της, παράξενα μακρόστενα γράμματα σχηματίζουν τις λέξεις Animal Collective///Έξω από το κτίριο η πόλη λαμποκοπούσε αντικατοπτρίζοντας τους τριγμούς μιας εμπειρίας εσωτερικής που παλλόταν ακόμα στην κοιλιακή χώρα και στα ζαλισμένα τύμπανα των υπνωτισμένων οπαδών///Ο κόσμος που ξεχύθηκε στο πεζοδρόμιο βγαίνοντας από τους μονωμένους τοίχους του Ιδρύματος Ακραίων Εκδηλώσεων φαινόταν να υπερίπταται της βέλγικης πραγματικότητας, έχοντας μόλις προ ολίγου καταφέρει να ακουμπήσει ένα όραμα βαβούρας και να νιώσει ένα καρδιοχτύπι συγκλονιστικής εγγύτητας με κάτι εξ ορισμού ανέγγιχτο και δυνατό, που φαινόταν να του καίει ακόμα τα τύμπανα –και κυρίως τα δάχτυλα///Επόμενη συναυλία ο Bonnie Prince Billy. Αυτή τη φορά οι νότες δεν θα ξύσουν τα αυτιά μας σαν αδηφάγα νύχια. Η καρδιά δεν θα χτυπάει πανικόβλητη μαζί με τα ντραμς. Απλώς αναμένεται μια βελούδινη φωνή να μας χαϊδέψει το μυαλό και να μας ανταμείψει για την καλή μας διαγωγή και για το εξαίρετό μας γούστο///Τα σέβη μου.

 

—

 

 

 

 

 

(Animal Collective: We tigers)

 (This_Heat22 ακούστηκε τίποτα από την ανταπόκριση;)

 

 

 

 

Πλίνθοι και κέραμοι ατάκτως εριμμένοι

“Άσπρες μέρες έχουμε τον τελευταίο καιρό εδώ στο Λουξεμβούργο”, είπε ο Κοσμάς. Ξαφνικά άρχισαν να ασπρίζουν και οι Βρυξέλλες. Ένα χαρούμενο χιονάκι χορεύει έξω από το παράθυρό μου, για πρώτη φορά φέτος. Μικρές νιφάδες στροβιλίζονται κυκλικά κι έπειτα παραδίνονται στον παγωμένο αέρα. Ανοίγω διάπλατα τα χέρια ν’ αγκαλιάσω το χειμώνα.

Σχεδιάζω (με ξυλομπογιές) χριστουγεννιάτικα ψώνια, κάνω λίστες (αναμονής), ονειρεύομαι φωταγωγημένους δρόμους και (μουσικά) αστέρια στα πεζοδρόμια, φαντάζομαι συναντήσεις με φίλους (σε φιλώ), κρασοκατανύξεις (θρησκευτικές), ευωδιαστές συνταγές (επιτυχίας), κάλαντα (calendas graecas) και γκι (-γιώμ Απολιναίρ).

“Ως ένα σημείο δηλαδή ένας άνθρωπος μπορεί να ασχολείται με αγάπες του. Μετά αρχίζει και κλείνεται στον εαυτό του. ” -Βασίλης Διοσκουρίδης, εκδότης στο Ροδακιό, μιλώντας περί βιβλίων και ανάγνωσης.

“Η πολυμάθεια δεν μας διδάσκει να έχουμε μυαλό” , συμφώνησε ο Ηράκλειτος.

“Δεν θα ξανακοιμηθώ ποτέ μέρα!” – “Γιατί;” – “Επειδή έχασα το απόγευμα και δεν τέλειωσα τα μαθήματά μου γι’ αύριο…” – “Δεν πειράζει. Θα διαβάσεις το πρωί, έχεις χρόνο!” – “Όχι, έχασα τη μέρα μου, δεν διορθώνεται…” - Κι αναρωτιέμαι: Γεννιέται ένοχος κανείς ή γίνεται στην πορεία; 

Στο κυλικείο, ο Κυρ Φάνης κι η κυρά Σάβη (εκ του Ελισάβετ), βγάζανε το ξυλιασμένο χέρι έξω από τον πάγκο τους και μας δίνανε τα Τσακίρης και τις καυτές τυρόπιττες, παίρνοντας το τάληρο.  Η καστανού, που λέγανε πως έβραζε τα κάστανα στο ίδιο καζάνι με τα βρακιά της, στεκόταν στο πεζοδρόμιο μαυροφορεμένη και διαλαλούσε την πραμάτεια της ακούραστα. Συχνά σκεφτόμουν πως ήταν μέρος του λουτρακιώτικου χειμώνα, μια εικόνα της κρύας εποχής που διαρκούσε όσο κι η αχνιστή παραγωγή της από τα Γεράνεια, και πως τις άλλες εποχές δεν ζούσε πραγματικά. Στο ίδιο βορειοευρωπαϊκό καζάνι βράζουμε κι εμείς οι πρώην πελάτες της, πολλά χρόνια μετά, σαν βρακιά και κάστανα ατάκτως εριμμένα.

“Ο θάνατος δεν μας φοβίζει. Όταν είμαστε εμείς εδώ, εκείνος λείπει. Κι όταν έρθει αυτός, λείπουμε εμείς” – Επίκουρος. Για τις παράπλευρες απώλειες, ούτε λέξη ο ποιητής.

  http://www.lifo.gr/content/x8/1066 - Ένα άρθρο που μου άρεσε πολύ. Ταυτίστηκα. Ακούς εσύ, άτομο του χώρου, και η αγαπημένη κοινή γνωστή μας;

Προχτές το βράδυ το κέφι της παρέας ήταν ανεβασμένο, το cd player πέταγε φλόγες, το μπαλκόνι ζητούσε πάρτι και η νύχτα ήταν ακόμα στα σπάργανα. Έλειπε καύσιμο. Βγήκα χοροπηδώντας στο δρόμο, κάτω από τη βροχή, με φούξια ινδικά πασουμάκια, μπλε αθλητική φόρμα, λευκό φανελάκι γυμναστικής και γκρι κυριλέ παλτό εργασίας (όλα αυτά μαζί, ναι) -πετάχτηκα στο κοντινότερο nightshop κι αγόρασα ένα μπουκάλι κόκκινο. Κάποιος γέλασε που με είδε. Γέλασα κι εγώ. Καμιά φορά η χαρά της ζωής κρύβεται σε απερίσκεπτους αυτοσχεδιασμούς της στιγμής. Και γελάει ωραία.

“Εσείς οι Έλληνες είστε μυστικοπαθείς!” – “Γιατί το λες;” – “Τρεις είστε στη μονάδα, και οι τρεις μου είπατε να μην το πω σε κανέναν…”. – “Ε, να μην το πεις! Κράτα το στόμα σου κλειστό…”.

“Ανούσιες φλυαρίες“, ψιθύρισε ο Χάιντεγκερ αποστρέφοντας με δυσαρέσκεια το βλέμμα.

 Ένα μικρό αριστούργημα εδώ: http://poetryscale.wordpress.com/2008/12/03/pm/

“Θα επιστρέψω εκεί όπου η παιδική μου ηλικία, για μια στιγμή έστω, ατένισε συγχρόνως τη φυσική Ωρίμανση και το Μαγικό. Καλούμαι να πενθήσω τη φαντασιακή αυτή Κέρκυρα ώστε να ξαναβρώ την αληθινή, όποια κι αν είναι.” - Ε. Αρανίτσης. -Ακούς Πέτρο;

Πάμε τώρα. Βράδιασε.

(Missy Elliott: Get Ur Freak On)