Όταν το παιδί ήταν παιδί, ήταν η ώρα για αυτά τα ερωτήματα: Γιατί είμαι εγώ, και γιατί δεν είμαι εσύ; Μετά, το παιδί περπάτησε αβοήθητο, ένιωσε αυτό και όχι εσύ, σε λίγο μάλιστα ακροβάτησε από την κούνια και κατέβηκε στο δρόμο με περιέργεια. Σε χρόνο ανεπαίσθητο, η ώρα της αναχώρησης του παιδιού πλησίασε στο ρολόι και τότε όλοι αναρωτήθηκαν προς τα πού θα έδειχνε η καινούρια πυξίδα. Γύριζε τις σελίδες των βιβλίων το παιδί αποθηκεύοντας σφαίρες με πεζοκεφαλαίες αιχμές, παραγράφους και στίξη, γιατί κάποιος φρόντισε και του έμαθε από νωρίς πως «εκεί έξω τα πυρομαχικά στις τσέπες είναι απαραίτητα για να επιβιώσεις, κι η ελευθερία είναι δύσκολο ιδανικό, αλλά ωραίο».
Καινούριες μέρες πηγαινοέρχονται, οι λέξεις συνεχίζουν να τονίζονται μα τα πνεύματα έχουν πια καταργηθεί από τη γραμματική και από τις πόλεις. Τα κοριτσάκια με τα σπίρτα τώρα πια κρατάνε αναπτήρες, οι μικροί πρίγκιπες πετάνε με Jetair και δεν φοβούνται τις αναταράξεις. Το παιδί μιλά μια ξένη γλώσσα που μέσα της δεν έχει πάντοτε τη λέξη «παιδί» έτσι όπως την ήξερε, εκτός αν είναι καθισμένο για μια έσχατη στιγμή στα πονεμένα πια γόνατα της μελαγχολικής μαμάς του.
Σε λίγο θα ανοίξει τα φτερά του – ευτυχώς όχι κέρινα, η τεχνολογία έχει προχωρήσει – κι έτσι οι γύρω του σπεύδουν να ενημερωθούν για το δελτίο καιρού, να μην ανησυχούν εκ των προτέρων για τον κίνδυνο που μπορεί να ελλοχεύει. Οι καιροί αλλάζουν όμως, κι έτσι αύριο το πρωί το παιδί μπορεί να μην πετάξει με υπερηχητικό αεροπλάνο (τα lexotanil για την πτήση τα έκρυψε άλλος στην τσέπη του γιατί αυτός τα χρειαζόταν περισσότερο) μα να χωθεί σε ένα παλιό κίτρινο υποβρύχιο και να γυρίσει τον κόσμο κολυμπώντας, φιλώντας πού και πού γλυκά στο στόμα ένα κόκκινο χρυσόψαρο ή μέχρι και τον ίδιο το θεό Ποσειδώνα.
Όταν το παιδί ήταν παιδί περίμενε το πρώτο χιόνι, και το περιμένει έτσι ακόμη και τώρα. Τουλάχιστον αυτό δεν άλλαξε, κι είναι σίγουρα μια μικρή παρηγορία, όχι για τις φαρμακευτικές εταιρείες που αναπτύσσονται με ραγδαίους ρυθμούς μα για κάτι ωραίους δρόμους γεμάτους συνθήματα που περιμένουν το παιδί και εννοείται πως το χρειάζονται ξεμούδιαστο, κυρίαρχο του εαυτού του, πράγμα που οπωσδήποτε αποτελεί και την ειδοποιό διαφορά ανάμεσα στις γενεές του είδους που τώρα κερνάνε η μια την άλλη μεσκάλ και χημεία, αποστρέφοντας προσεκτικά το βλέμμα από κάθε ά-σφαλτο του παρελθόντος.
«Με λένε Κ. και μόλις αποφοίτησα από τη Σχολή Δημόσια Διοίκησης, όπου μου βγήκε ο κώλος για να καταφέρω να περάσω μετά από τέσσερις αποτυχημένες προσπάθειες. Η πέμπτη ήταν η καλή και να’ μαι τώρα με το χαρτί στο χέρι, έτοιμη να διοριστώ στο Εφετείο και να ξεκινήσω μια λαμπρή καριέρα. Σε δυο τρία χρόνια από τώρα, μόλις στρώσω στη δουλειά δηλαδή, θα παντρευτώ τον Ε. και αμέσως μετά το γάμο θα κάνουμε ένα παιδί. Θα μένουμε στο δεύτερο όροφο της ιδιόκτητης πολυκατοικίας μας στο Ψυχικό, μαζί με την οικογένειά μου. Στο ισόγειο μένει η μαμά, στο δεύτερο η αδελφή μου και στον τρίτο ο αδελφός μου με το γκόμενό του. Αυτόν τον βάλαμε στον τρίτο για να μη φαίνεται πολύ, αρκετά μας ξεφτίλισε τόσα χρόνια με τις ανωμαλίες και τα ανόητα φερσίματά του.
Βέβαια, μέχρι να παντρευτώ σκοπεύω να λιώσω στη ντόλτσε βίτα, στους γκόμενους και στις διακοπές στα νησιά. Τα καλοκαίρια θα φεύγω με το σκάφος της κολλητής μου και θα οργώνουμε το Αιγαίο. Θα βρω έναν καλό ψυχίατρο για τις Παρασκευές κι ένα σύγχρονο γυμναστήριο για τα υπόλοιπα απογεύματα της εβδομάδας. Θα οργανώνω γκαλά ντίνερ στο σπίτι και θα γνωρίσω όλη την αφρόκρεμα της αθηναϊκής κοινωνίας. Μπορεί να γραφτώ και στο ΠΑΣΟΚ, αν είναι ακόμα κυβέρνηση, ποτέ δεν ξέρεις πότε μπορεί να χρειαστείς και ποιον.
Μετά το γάμο ο Ε. κι εγώ θα κάνουμε παρέα μόνο με ζευγάρια φίλων μας. Τα μπακούρια τέλος. Το παιδί θα πηγαίνει στου Ντιρή και ο Ε. θα αναλαμβάνει υποθέσεις από κοινού με δικηγόρους του ύψους του, σαν τον Κούγια ας πούμε. Ενίοτε θα βγαίνει και στην τηλεόραση. Τη διακόσμηση του διαμερίσματός μας θα την αναθέσω στον Laki Gavala ο οποίος εκτός από εξαιρετικά βραδινά φορέματα haute couture αναλαμβάνει και τη διακόσμηση εσωτερικών χώρων για όλα τα celebrities της Αθήνας. Θα οδηγώ μια ασημένια BMW κάμπριο και θα πίνω πάντα Martini on the rocks. Δεν θα ασχοληθώ με φιλανθρωπίες προς το παρόν, αυτό θα το αφήσω για κάπως αργότερα.
Γενικώς έχω συγκεκριμένα σχέδια για τη ζωή μου. Αποφεύγω να πολυψειρίζω τα πράγματα, έχω πρακτικό νου και υψηλούς στόχους. Δεν έχω χρόνο για χάσιμο. Επίσης, έχω ευαισθησίες κι ας λένε πως είμαι σκύλα. Έχω ευαίσθητη καρδιά, κι ας μοιάζει με κώλο όταν την ζωγραφίζουν τα παιδιά της αδελφής μου και μου ζητάνε μετά να κολλήσω τη σελίδα με μαγνητάκια στο ψυγείο».
—
(Μετά απ’ όλα αυτά η Κ. κατευθύνθηκε προς το τζακούζι, αφού πρώτα άναψε τα επτά κόκκινα χαλαρωτικά κεριά του καλού φενγκ σούι. Λίγο πριν βυθιστεί στις ευωδιαστές μπουρμπουλήθρες του αγαπημένου της αφρόλουτρου Armani η εύθραυστη καρδιά της έβγαλε μια ύστατη φωνή και σταμάτησε να τροφοδοτεί το αγαλματένιο κορμί της με αίμα. Κάτι τέτοιες καρδιές καταφέρνουν πάντα να κάνουν τα πράγματα κώλο, σκέφτηκε ο αδελφός της το ίδιο βράδυ όταν την ανακάλυψε γυμνή πάνω στα γαλάζια Balenciaga πλακάκια του μπάνιου).
Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα όμορφο σπίτι που είχε ένα και μοναδικό δωμάτιο. Το δωμάτιο αυτό ήταν γεμάτο με αγόρια που χρησιμοποιούσαν γάλα αντί για μελάνι όταν ήθελαν να γράψουν ένα γράμμα και με κορίτσια που έκρυβαν μια γιγάντια τιγρέ γάτα μέσα στην τσάντα τους.
Από το δωμάτιο έβγαιναν όλοι μαζί όταν ήθελαν να κάνουν μια βόλτα στη θάλασσα, κάτω από τα κύματα, εκεί όπου κρύβονταν οι φίλοι τους οι ιππόκαμποι και τα κατακόκκινα κοράλλια. Τότε έμπαιναν όλοι μαζί μέσα σε έναν φολιδωτό δράκο-καράβι και το ταξίδι άρχιζε. Τα νερά της θάλασσας ήταν καταπράσινα και μερικές φορές η παρέα έβγαζε από το φινιστρίνι ένα ροζ καλαμάκι και ρούφαγε λίγο αλμυρό νερό κάνοντας μπουρμπουλήθρες.
Πότε πότε ανέβαιναν στην επιφάνεια του νερού για να χαιρετήσουν κάποιον περαστικό Πήγασο που πετούσε προς την Αφρική ή κάπου αλλού. Αν ο Πήγασος δεν βιαζόταν πολύ ανέβαιναν όλοι μαζί στην πλάτη του και έπαιζαν με τα ολόλευκα φτερά του καθώς τους ταξίδευε πάνω από καφετιά χωράφια και ανθισμένες κερασιές.
Μετά από λίγο, όταν άρχιζαν να πεινάνε κατέβαιναν και πάλι στη γη και τρύπωναν στη φωλιά ενός λαγού, όπου υπήρχαν γλυκά και μπισκότα, φρούτα και νιφάδες χιονιού, κι έτρωγαν μαζί με την Αλίκη που αναζητούσε διαρκώς ένα επόμενο θαύμα.
Το βράδυ φώναζαν με τις μελωδικές φωνές τους όσα άγνωστα ονόματα μπορούσαν να σκεφτούν και από το δάσος κατέφθαναν χιλιάδες πυγολαμπίδες που τους οδηγούσαν χορεύοντας και πάλι πίσω, στο σπίτι με το μοναδικό δωμάτιο, όπου έμεναν όλοι τους παρέα με τις τεράστιες τιγρέ γάτες και το γάλα-μελάνι.
Δεν ήθελε να δει όσα συνέβαιναν μπροστά στα μάτια της. Είχε επιλέξει να μην τα βλέπει. Και δεν τα έβλεπε. Δεν υπήρχαν. Έτσι είχε αποφασίσει κι έτσι γινόταν. Όσα δεν έβλεπε απλώς δεν συνέβαιναν για κείνην, παρόλο που το μόνο σίγουρο ήταν πως αποτελούσαν ρεαλιστικές καταστάσεις στα οπτικά πεδία όλων των άλλων.
Της είπε πως πάει μια βόλτα στο δάσος, έτσι για ξεκούραση και λίγο ξεμούδιασμα. Και φυσικά ποτέ δεν τον φαντάστηκε κάπου αλλού, τον καλό της Λύκο. Τα παραμύθια περί Κοκκινοσκουφίτσας αφορούσαν άλλωστε μόνο τα παιδιά, αυτό ήταν αυτονόητο. Έμεινε στο σπίτι και ετοίμασε φαγητό, να έβρισκε ένα ζεστό πιάτο όταν επέστρεφε, να χόρταινε την πείνα του μετά από μια κουραστική μέρα περιπλάνησης ανάμεσα σε δέντρα και λουλούδια. Όταν γύρισε της είπε πως δεν πεινούσε, είχε χορτάσει την πείνα του εκτός. Εκείνη έβαλε το φαγητό στο ψυγείο, τον φίλησε τρυφερά κι έπεσε για ύπνο αποκαμωμένη.
Μέσα σε ένα στοιχειωμένο ξενοδοχείο του 1881, με ροκοκό στολίσματα και μεγαλειώδη ξέφτια στους τοίχους, στις μοκέτες και στα παραθυρόφυλλα, με ιστορία δυσεπίλυτων φόνων και ανυπέρβλητης λογοτεχνίας στο δωμάτιο 411, με ένα μυστικό κλειδί ακουμπισμένο τρυφερά πάνω σε βελούδινο μαξιλάρι, με φωτογραφίες ηρωικών προγόνων στις ξύλινες κορνίζες, με καγκελωτό ασανσέρ που τρίζει σαν κουρασμένη τροχαλία, με ένα ζευγάρι κατασκοπικά γάντια ακουμπισμένα με κομψότητα στο δωμάτιο 105, με τούρκικα μπάνια εποχής και μπαλκόνι που κοιτάζει το Βόσπορο, με λίγη από κείνη την οθωμανική μελαγχολία των παραμυθιών στην άκρη της νυχτερινής μου ζάλης, με ξεχασμένα ποτήρια γεμάτα ίχνη άγαρμπων χειλιών στην κομόντα του 218, με τη μυρωδιά του Orient Express να κρέμεται σαν πεταλούδα από τις κρυστάλλινες σταγόνες των πολυελαίων, με μαντεμένιες σόμπες και μπροκάρ ριχτάρια που μυρίζουν ξένες επιδερμίδες από αλλοτινούς καιρούς, εκεί θα ήθελα να ξεχειμωνιάσω, μονιασμένη με βιβλία, αφεψήματα, ναργιλέ με γεύση φράουλα και σιροπιαστές μπουκιές με άρωμα φιστίκι.
Κι αν καμιά φορά τις νύχτες ο ύπνος αργεί να΄ ρθεί, να πιάνω κουβέντες και φιλίες με τα φαντάσματα του πρώτου ορόφου, να αφουγκράζομαι μαζί τους κάποιες τραγουδιστές αιώνιες φωνές και να φεύγουμε για μια μυστηριώδη βόλτα αλά μπρατσέτα, στα παραμερισμένα κρόσσια της επείγουσαν ανάγκης μου για περιπλάνηση μέσα στα δικά τους, αλλότρια κατατόπια. Το πρωί να με ξυπνά ο Μουεζίνης με την τρυφερή φωνή του, ”Αλλάχ αλ άκμπαρ”, και όλα γύρω μου να στάζουν μέλι και ρύζι, σαν αιφνίδια βροχή αιώνιας ευδαιμονίας.
-Γίνε ευτυχισμένη!, της είπε παρακλητικά κοιτώντας την στα μάτια καθώς τελείωνε το τρίτο ποτό. Μετά, σιωπή.
Ήταν το πιο τρυφερό πράγμα που είχε ακούσει τις τελευταίες εβδομάδες. Μια φράση μαγικό κλειδί. Γύρω τους οι θαμώνες μιλούσαν μεγαλοφώνως σε μια ξένη γλώσσα κι έπιναν κάτι τεράστια ποτήρια μπίρα. Ένα περαστικό κορίτσι είχε ζωγραφισμένα δυο μεγάλα φτερά αγγέλου στην πλάτη της, μια μεσήλικη κουβαλούσε στην αγκαλιά της ένα σκύλο, ένας ακορντεονίστας έπαιζε ωραία μουσική, δυο τζάνκια κοιμόντουσαν στο παγκάκι, μια πορτοκαλιά ομπρέλα έκρυβε το πρόσωπο του ιδιοκτήτη της. Έβρεχε λιγάκι, και το πλακόστρωτο γυάλιζε. Βράδυ στην πόλη.
Δεν υπάρχει προστακτική του ρήματος “ευτυχώ”, σκέφτηκε. Τουλάχιστον όχι στο β’ ενικό. Κι αν υπάρχει, σίγουρα μου διαφεύγει. Να θυμηθώ να ψάξω τις γραμματικές όταν γυρίσω σπίτι, μπορεί κάπου να εντοπίσω τον άγνωστο τύπο.
Μέσα από το μάτι μιας βελόνας έβλεπα όμορφα τοπία, ονειρικά. Μέχρι που ένα μεγάλο, τεράστιο κύμα που με αφορούσε άμεσα άρχισε να πλησιάζει από το βάθος του ωκεανού. Ο κόσμος σκορπίστηκε, άρχισε να τρέχει έντρομος εδώ κι εκεί, προσπαθώντας να γλιτώσει τον βέβαιο πνιγμό. Έστειλα ένα βιαστικό μήνυμα στον καλύτερό μου φίλο, κάτι σαν αποχαιρετισμό, λέγοντάς του πως είναι ο καλύτερός μου φίλος επειδή μόνο αυτός σκέφτεται να μου κάνει νοήματα μέσα από στίχους τραγουδιών. Του είπα κι άλλα, μα δεν περιγράφονται εδώ και τώρα. Μετά ξάπλωσα στην άμμο και περίμενα τη θάλασσα, η οποία ήρθε τελικά με τερατώδη ορμή, με ανασήκωσε ψηλά, με τρόμαξε μα δεν με σκότωσε. Ήμουν η πρωταγωνίστρια ενός θεατρικού έργου και υποδυόμουν όλους τους ρόλους. Τους καλούς και τους κακούς. Αυτό σημαίνει πως, ακόμα και αν ήμουν η νικήτρια σε μερικά πράγματα, με τίποτα δεν θα έπαυα να είμαι συγχρόνως και η χαμένη.
Το απόγευμα εκείνης της Δευτέρας η γυναίκα που την έλεγαν Sincetta καθόταν στο πεζούλι και έπινε καφέ καπνίζοντας. Μπροστά της το παλαιό φρούριο δέσποζε βλοσυρό και ωραίο. Η ώρα πέρασε χωρίς να το καταλάβει. Η ιόνια νύχτα κατέβηκε στο παραπέντε και θρονιάστηκε πάνω στους ώμους της αποφασιστικά, ως συνήθως. Δε μου γλιτώνεις κούκλα, της ψιθύρισε, θα σε λιώσω και πάλι. Τα γνωστά, σκέφτηκε η γυναίκα. Και δεν ανησύχησε, καθώς γνώριζε πια.
Σε λίγο ένα διεθνές αεροπλάνο κατέφθασε στο νησί. Η γυναίκα το παρακολούθησε να προσγειώνεται ομαλά, όμορφα. Καλώς τους, είπε από μέσα της, τους τυχερούς. Στον κατάμαυρο ουρανό μια ασημένια γραμμή άφησε το ίχνος της πίσω από το μαγευτικό επίτευγμα της σύγχρονης τεχνολογίας. Η γυναίκα θαύμασε την ουρά της πτήσης και συνέχισε να την κοιτάζει έκθαμβη και να φαντάζεται τους επιβάτες έναν προς έναν.
Η ώρα περνούσε και η ασημένια γραμμή παρέμενε στον ουρανό, ευθεία και σταθερή. Ακόμα και μετά την προσγείωση του αεροπλάνου. Η γυναίκα συνέχισε να την παρατηρεί με περιέργεια. Τι μεγάλη διάρκεια ουράνιου ίχνους, σκέφτηκε παραξενεμένη. Καθώς τα λεπτά προσπερνούσαν τον εαυτό τους και κάθε λογική, η γυναίκα εστίασε ξανά στη λαμπερή ουρά της πτήσης. Και τότε κατάλαβε.
Αυτό που θαύμαζε ως υπόλειμμα μιας διεθνούς πτήσης δεν ήταν άλλο από την ασημένια λάμψη ενός σκοινιού για τα ρούχα που οι γείτονες είχαν κρεμάσει ανάμεσα σε δύο αντικρυστά παράθυρα, κατά την παραδοσιακή συνήθεια του νησιού. Το σύρμα έλαμπε κάτω από το φεγγάρι την ώρα που η γυναίκα διέκρινε πάνω του το ουράνιο σήμα μιας μακρινής διαδρομής που είχε περάσει από πάνω της στο παρά τρίχα.
Δεν είναι πια αστείο, σκέφτηκε η γυναίκα. Εφόσον επιμένω να διακρίνω ουράνιες διαδρομές και σημαντικά νοήματα στα σκοινιά μιας κοινής μπουγάδας, η ασθενής όραση και όποια αντίληψή μου πάσχουν από μια σοβαρή διαταραχή σύνδεσης της πραγματικότητας με μιαν απελπισμένη φαντασία.
Μπήκε στο σπίτι κι έβαλε μια τεκίλα, άναψε ένα καινούριο τσιγάρο και συλλογίστηκε τον καλύτερό της φίλο, κάπου στην Αθήνα. Μετά σκέφτηκε πως τον αγαπούσε απελπιστικά πολύ. Και του αφιέρωσε όλες τις υπαρκτές κι ανύπαρκτες λάμψεις και διαλείψεις του μυαλού της, γιατί μόνο εκείνος γνώριζε τι σημαίνει παρεξήγηση και σύγχυση, και αυτό την παρηγορούσε τρομερά κάτω από τον ουρανό του Ιονίου.
Η γυναίκα άνοιξε τα μάτια της και κοίταξε τη θάλασσα. Της πήρε μερικά δευτερόλεπτα ώσπου να καταλάβει πού ακριβώς βρισκόταν. Ο μεσημεριάτικος ήλιος την έκανε να μισοκλείσει τα μάτια και η βρεγμένη πετσέτα κόλησε στα πόδια της καθώς έκανε να σηκωθεί. Γύρω η ζωή είχε συνεχιστεί κανονικά αυτή την τελευταία ώρα που εκείνη είχε αποκοιμηθεί στα βότσαλα της λαϊκής παραλίας όπου έκανε τα μπάνια της ολόκληρο το καλοκαίρι. Παιδάκια έτρεχαν εδώ κι εκεί πλατσουρίζοντας στο κύμα, έφηβοι έκαναν βουτιές από την ξύλινη εξέδρα, μαμάδες τάιζαν φρουτόκρεμα τα μωρά τους, γιαγιάδες αντάλλασσαν ντόπιες συνταγές για μελιτζάνες κατσαρόλας και κοκκινιστό.
Η γυναίκα κοίταξε τα χέρια της και σκέφτηκε πως ο ήλιος την είχε πιάσει για τα καλά. Το ίδιο και στα πόδια. Επιπλέον, μια ελαφρά φαγούρα στο πρόσωπο την έκανε να καταλάβει πως το επικείμενο έγκαυμα θα της κόστιζε άλλη μια νύχτα με γιαούρτι στο σώμα και τσούξιμο πάνω στα σεντόνια. Έτσι είναι τα καλοκαίρια, σκέφτηκε μειδιώντας μαζοχιστικά, καίνε και πονάνε, μα ο κόσμος συνεχίζει να τα ονειρεύεται και να τα περιμένει διακαώς. Χάρηκε με το εσωτερικό λογοπαίγνιο και κοίταξε τον ασυννέφιαστο ουρανό. Ένα αεροπλάνο χάραζε τη γαλάζια επιφάνεια αφήνοντας πίσω του μια λευκή γραμμή καπνού. Η αισθητική παραφωνία την επανέφερε στην πραγματικότητα και της πήρε αρκετή από τη χαρά του καλοκαιρινού απογεύματος που πλησίαζε στο τέλος του. Όμοια με το ίδιο το καλοκαίρι.
Λίγο πριν σηκωθεί οριστικά, η γυναίκα ένιωσε πως κοίταζε μια οθόνη τηλεόρασης που την έκοβε στα δυο η άκρη μιας θλιβερής σιδερώστρας.
Κάποτε αγαπούσα πολύ τα ζώα. Δεν φοβόμουν να τα πλησιάσω, τα άγγιζα τρυφερά, ευχαριστιόμουν πολύ με τα υγρά μουσούδια τους ή με τα απαλά φτερά τους. Σιγά σιγά τα πράγματα άρχισαν να αλλάζουν -ούτε που κατάλαβα πότε ακριβώς ή για ποιο λόγο.
Η πολική αρκούδα με την οποία ήμουν ερωτευμένος, και με την οποία συναντιόμασταν στο ονειρότερο – σόρρυ, στο ορεινότερο ήθελα να πω – μέρος του κόσμου άρχισε να πίνει Coca Cola στα πεδινά. Ο αστείος κάστορας που μαζί του σκάρωνα ζαβολιές και αυτοσχέδιες συναυλίες με τα υπόλοιπα ζώα αποφάσισε πως του ταίριαζε περισσότερο ν΄αρχίσει να πλένει τα δόντια του με Oulodent και σταμάτησε τους πειραματισμούς με νέους καρπούς στα δάση, στρέφοντας ολοκληρωτικά την προσοχή του στο πολύτιμο σμάλτο του. Η καλόβολη αγελάδα που με πότιζε γάλα και κρυφά χάδια στα καταπράσινα λιβάδια της προσωπικής μας Εδέμ απέκτησε ονοματεπώνυμο και σκουλαρίκι. Ο γλάρος Ιωνάθαν που με συνόδευε στις φοιτητικές θαλάσσιες περιπέτειές μου με το φέρρυ μποτ – αξέχαστα τα φουγάρα του “Αλέξανδρος” ή η παντόφλα “Αικατερίνη” που έκανε μισή μέρα για μια διαδρομή Ηγουμενίτσα-Κέρκυρα - έγινε λογότυπο στα πλευρά ενός ταχύπλοου με βελούδινα καθίσματα και αιρκοντίσιον.
Η μόνη σχέση που έχω πλέον με τα ζώα είναι νοερή. Σα να μην αντέχω πια την επαφή με τις μεταλλαγμένες γούνες τους ή με τα διαφημιστικά χαμόγελά τους. Μπορεί απλώς και να τα φοβάμαι, και να μην μπορώ να το ομολογήσω ανοιχτά ούτε καν στον εαυτό μου. Νιώθω πολύ μόνος μερικές φορές. Απελπισία. Είμαι σίγουρος πως οι περισσότεροι άνθρωποι συνεχίζουν ν’ αγαπούν τα ζώα κι έχουν εντελώς διαφορετική άποψη από μένα, αλλά τι να γίνει. Τα ζώα είναι καλά, αλλά δεν είναι όλα καλά για όλους. Αναπολώ την εποχή των δεινοσαύρων και δακρύζω, μα ούτε καν τα απολιθώματα δεν δύναμαι να αγγίξω μιας και τώρα, μέχρι κι αυτά έγιναν ντεκόρ πίσω από μια βιτρίνα πλυμένη με Azax.
(Μετά από όλα αυτά, ο Άρχοντας των Μυγών κατευθύνθηκε προς τη ζούγκλα του Αμμαζονίου, εκεί που είχε καταφέρει να διατηρήσει ένα μυστικό κρησφύγετο, κι έκλεισε τα αυτιά του στο κάλεσμα των Σειρήνων ενός σύγχρονου πλου αεροστάτου που είχε πάψει πια να τον ενδιαφέρει)
