Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα της Ε.Μ.Α.Σ (Εταιρεία Μελέτης Ανθρώπινης Σεξουαλικότητας) η ερωτική διάθεση των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ αυξήθηκε σημαντικά τους τελευταίους μήνες ενώ οι ψηφοφόροι της ΝΔ δήλωσαν πως παρατήρησαν σημαντική πτώση στις σεξουαλικές τους επιδόσεις. Ο νικητής στην πολιτική είναι και νικητής στο κρεβάτι; Και, αντιστρόφως, ο ηττημένος της πολιτικής χάνει και στο σεξ; Η απάντηση είναι ναι.
Το 62% των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ δήλωσαν πως όχι μόνο η λίμπιντός τους αλλά και οι ίδιες οι επιδόσεις τους παρουσίασαν αξιοσημείωτη πρόοδο ενώ το 51% των ψηφοφόρων της ΝΔ δήλωσαν πως η ερωτική επιθυμία ήταν σχεδόν ανύπαρκτη γι’ αυτούς τον τελευταίο καιρό. Παλαιότερες μελέτες της Ε.Μ.Α.Σ είχαν δείξει πως οι οπαδοί μιας ποδοσφαιρικής ομάδας που υφίσταται ήττα παρατηρούν μείωση της λίμπιντο σε σχέση με τους οπαδούς της αντίπαλης νικήτριας ομάδας. Η εξουσία αποτελεί αποδεδειγμένα ένα από τα ισχυρότερα αφροδισιακά.
Διαπιστώθηκε επίσης πως τα διάφορα διεγερτικά βοηθήματα ελάχιστα κατάφεραν να ανατρέψουν τα αποτελέσματα των στατιστικών, εφόσον η ισχύς τους αποδείχτηκε περιορισμένη. Το γεγονός ότι η οικονομική κρίση έχει επιδράσει αρνητικά στην ερωτική διάθεση των Ελλήνων αποδεικνύεται από τις μετρήσεις που απέδειξαν πως το 90% των ερωτηθέντων απάντησαν αρνητικά ως προς την ερωτική τους ζωή. Οι εκλογές συμπλήρωσαν τη ζοφερή εικόνα, ειδικά για τους ψηφοφόρους του ηττημένου κόμματος, οι οποίοι διαισθάνθηκαν την αποτυχία και προσαρμόστηκαν αναλόγως στο αρνητικό αποτέλεσμα εκ των προτέρων.
Από την άλλη, το 40% των ερωτηθέντων δήλωσαν πως, τον τελευταίο καιρό, παρά την οικονομική κρίση και την επερχόμενη ήττα (ΝΔ) έχουν αυξήσει αρκετά τα… έξοδά τους! Κάποτε τα αντικαταθλιπτικά και το σεξ βοηθούσαν τον κόσμο να ξεπεράσει την όποια κρίση. Απ’ ό, τι φαίνεται όμως, το φάρμακο του μέλλοντος είναι ένα: shopping therary against psychotherapy. Η σύγχρονη ατομοκεντρική αντίληψη αποδεικνύει ως άκρως αποτελεσματική μέθοδο καταπολέμησης της κατάθλιψης μια απλή βόλτα στα μαγαζιά η οποία δρα ως τονωτικό ενός ανασφαλούς Εγώ το οποίο τονώνεται μέσω της ματαιοδοξίας και της επίδειξης.
“Παλιότερα, σε πιο συλλογικές μορφές οργάνωσης το σεξ λειτουργούσε σαν αντίδοτο της φτώχειας και της μίζερης πραγματικότητας. Τώρα το σεξ δεν λειτουργεί σαν αντικαταθλιπτικό και αντίδοτο της αλήθειας της κρίσης αφού δεν είναι το ζητούμενο. Σαν αντικαταθλιπτικό της σύγχρονης ατομοκεντρικής αντίληψης είναι το Αγοράζω άρα Υπάρχω” (Κ. Κωνσταντινίδης, πρόεδρος της Ε.Μ.Α.Σ).
Εκλογές 2009///Φεύγουν οι φίλοι μου σιγά σιγά, πάνε στην πατρίδα να ψηφίσουν. 40 ευρώ το εισιτήριο μετ’ επιστροφής της ΝΔ, 50 του ΠΑΣΟΚ –τζάμπα πράμα///Ευκαιρία για Σαββατοκύριακο στον ήλιο, και μια μέρα δώρο απ’ τη δουλειά, νάτο το τριήμερο, καθότι το εκλογικό δικαίωμα παραμένει απαραβίαστο δικαίωμα κάθε ευσυνείδητου ευρωπαίου πολίτη και η Υπηρεσία το επικροτεί///Τους κοιτάζω πότε λυπημένη πότε με λίγη ζήλεια. Όχι γιατί πάνε ταξίδι αλλά γιατί κάποιοι από αυτούς εξακολουθούν να πιστεύουν///Αναρωτιέμαι σε τι ακριβώς: στη Δημοκρατία, στους πολιτικούς, στο εκλογικό σύστημα, σε ένα καλύτερο μέλλον;///Οι οραματιστές της Ιστορίας μιλούσαν κάποτε για εκλεκτούς της Δημοκρατίας, για υψηλά φρονήματα, για κράτος ελευθέρων. Κοιτώντας την καλοθρεμμένη κορμοστασιά του Κωστάκη και την αψεγάδιαστη οδοντοστοιχία της Ντόρας, προσπαθώντας να αφουγκραστώ την εκάστοτε σπάνια διάλεκτο του Γιωργάκη, παρατηρώντας τα μουντά –και ψιλοτσαλακωμένα– ταγιέρ της Αλέκας και τα χορευτικά των υπόλοιπων παραγόντων του μεγάλου πολιτικού τσίρκου της χώρας μου δεν αντέχω, νιώθω άσχημα, νιώθω πως είναι κρίμα///Γιατί όσο και να ψάχνω, ιδέες δεν εντοπίζω πουθενά. Όραμα δεν διακρίνω στα μάτια κανενός. Ψήγματα αλήθειας σε καμία τους κουβέντα///Βλέπω μόνο αλαλάζοντα κανάλια και θεωρίες συνωμοσιολογίας, στρατευμένους καθοδηγητές με επιτηδευμένο λέγειν και καλά φροντισμένο ίματζ, επίδοξους πατέρες της μελλοντικής Ιστορίας με χαμηλό δείκτη κινητικότητας σπερματοζωαρίων, σωτηριολόγους ζητιάνους που τσαρλατανίζουν στο γυαλί και ποζάρουν σαν τρομακτικοί γίγαντες με χάρτινα χαμόγελα στις εθνικές οδούς πίσω από τις καντίνες με τις Σπράιτ και τα σουβλάκια/// Μακάρι σε κάποιον από αυτούς να είχα διακρίνει την αφέλεια, έστω, ενός ουτοπικού ονείρου. Όσο ήταν καιρός///Μακάρι κάποιος να κλόνιζε τις χυδαίες αυτές εικόνες με μια παρεμβολή απρόβλεπτη, που να διαρκούσε, με μια αληθινή πρόταση για το όποιο μέλλον, με μια παρότρυνση συλλογικότητας ουσιαστικής και όχι μόνο για το θεαθήναι. Όσο ήταν καιρός για μένα, γιατί νομίζω πως πλέον δεν είναι κι ούτε σκοπεύω να το προσπαθήσω ξανά///Μπορεί να ζητάω πολλά από ένα σύστημα που απλώς δεν έχει. Δεν έμαθα ποτέ όμως να δρω διαφορετικά, τουλάχιστον αυτό ελπίζω///Σε κανέναν τομέα της ζωής μου///Τουλάχιστον αυτό ελπίζω///Από τότε οι φωνές των μπαλκονιών μού φαίνονταν αποκρουστικές σαν ψείρες. Με παραξένευαν οι αγέλες που ζητωκραύγαζαν κουνώντας χρωματιστές σημαίες μεγέθους Α4, ζήλευα όσους είχαν πίστη και αφοσιώνονταν σε κάποιον αγώνα πεπεισμένοι. Απορούσα ευχάριστα με όσους ιδεολόγους αφιερώνονταν ψυχή τε και σώματι σε κάποιο τρομερό σχέδιο «αλλαγής του κόσμου». Σεβόμουν την ευαισθησία τους///Γνώρισα και τέτοιους στη ζωή μου κι εκείνους τους θαύμασα πραγματικά. Τους πίστεψα. Μου άρεσε να τους βλέπω να ζουν με το όραμα της «Επανάστασης» και να παλεύουν γι’ αυτό. Σάστιζα με το πάθος και τη ζέση τους. Ένιωθα σεβασμό για την ουσία της σκέψης τους που έμοιαζε να ξεχειλίζει σαν αφρός μέσα από καζάνι που κοχλάζει///Ήθελαν να αλλάξουν τον κόσμο, έλεγαν, κι ήμουν σίγουρη πως αυτό θα γινόταν///Σήμερα νιώθω διαφορετικά. Εκείνους τους λαμπερούς ιδεολόγους τους μαθαίνω βολεμένους σε πολιτικές ομάδες και γραμματείες κομμάτων. Τους άλλους τους ονειροπαρμένους ασίγαστους που τόσο θαύμασα τους μαθαίνω απολίτικους πια. Τους λεβέντες που κουνάγανε σημαίες τους μαθαίνω διορισμένους σε υπουργεία και επιχειρήσεις. Τους αριστερούς αλλοτινούς φίλους μου σιγά σιγά τους βλέπω να συμπεριφέρονται σαν δεξιότεροι των δεξιών///Οι πάλαι ποτέ άτακτοι τακτοποιήθηκαν. Οι παλιοί αντάρτες-ινδάλματα γίναν κοιλαράδες. Μεσολαβούν για το διορισμό της μοντέλας συμβίας τους στον υπουργό και οδηγούν Μερσεντές βρίζοντας τους ταξιτζήδες. Η Ωραία Αθήνα των αλλοτινών ονείρων μου σήμερα προκαλεί καρκίνο, οι πράσινες βουνοπλαγιές των παιδικών μου εκδρομών φιλοξενούν ντιζάιν τερατογενέσεις με δεκαοκτώ ορόφους και εξακόσια λουξ δωμάτια. Οι καλλιτέχνες αφήνουν τα πινέλα και τρέχουν στα έδρανα, κι όμως όλοι αυτοί οι άνθρωποι κάποτε είχαν όραμα, στόχευαν σε κάτι υψηλό, έλεγαν την αλήθεια///Κι εγώ η ίδια άλλαξα με τον καιρό, και δε σκοπεύω να το αρνηθώ, εννοείται///Τίποτα δεν έμεινε όρθιο από τις παραμυθίες του παρελθόντος///Χαλασμένο βλέπω το ιδανικό της Δημοκρατίας, η περίφημη πάλαι ποτέ συλλογικότητα χάσκει σαν ξεδοντιασμένο στόμα απέναντι στην μοναξιά των πάντων, οι διαψεύσεις κάθε υπόσχεσης πέφτουν βροχή και όλοι γύρω μου μού φαίνονται ανέμπνευστοι, τυφλοί, παραλυμένοι, κουφοί που παρακμάζουν///Κι είναι κάπως άδικο, γιατί αν σήμερα γνωρίσω άλλον έναν από αυτούς τους εξαίρετους που οραματίζονται ένα καλύτερο μέλλον απλώς και μόνο δεν θα τον πιστέψω, δεν θα επενδύσω πάνω του για πολύ. Όχι περισσότερο από όσο το ονειρεύεται, τουλάχιστον, και όχι πέρα από μια στιγμή. Το έχω ξαναδεί το έργο και οι επαναλήψεις απλώς με κουράζουν γιατί πέρασε ο καιρός, μεγάλωσα, και δεν τα χάφτω πια όσα μου λένε ακόμα κι αν τα λένε με ψυχή///Στις προηγούμενες εκλογές ψήφισα ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Όταν κάποτε η ΑΝΤΑΡΣΥΑ γίνει μεγάλο και τρανό κόμμα νομίζω πως θα πάψω να την ψηφίζω///Τα σέβη μου.
Ώρα 13.00, έξω από τα γραφεία της ΜΕΑ στο κέντρο της πόλης: Καμιά εκατοστή διαδηλωτές, λίγοι περίεργοι περαστικοί, μερικά εμπνευσμένα πανό, πέντε-έξι ένοπλοι αστυνομικοί κάτω από την ελληνική σημαία, ένας ευρωβουλευτής, μία κλούβα δια παν ενδεχόμενο, κάποια ωραία συνθήματα, σύννεφα και κρύο. Ευτυχώς, έστω και με αυτά τα ελάχιστα, μαζευτήκαμε, ακούστηκαν φωνές, νιώσαμε λίγο Άνθρωποι.
Αύριο το μεσημέρι, στις 13.30 πραγματοποιείται πορεία διαμαρτυρίας και διαδήλωση έξω από τα γραφεία της Μόνιμης Ελληνικής Αντιπροσωπείας (ΜΕΑ) στο Βέλγιο, στην οδό:
-Όταν η εν ψυχρώ δολοφονία ενός παιδιού αποκαλείται «ατυχές μεμονωμένο περιστατικό»
-Όταν ο κυβερνητικός εκπρόσωπος νίπτει τας χείρας του δηλώνοντας πως «δεν υπάρχουν πολιτικές ευθύνες για τη δολοφονία του 15χρονου»
-Όταν η απώλεια της ζωής ενός ανθρώπου τείνει να συμψηφιστεί με τις όποιες κατεστραμμένες βιτρίνες
-Όταν πράξεις ωμής βίας αστυνομικών οργάνων κατά πολιτών παραμένουν ατιμώρητες εφόσον το κράτος θεωρεί την Αστυνομία άμοιρη ευθυνών
-Όταν οι ενέργειες των σωμάτων καταστολής αποτελούν συνώνυμα του τραμπουκισμού και αποδίδονται σε σαδιστική διακοσμητική «ζαρντινιέρα»
-Όταν η μόνη αλλαγή στο καθεστώς της εξουσίας είναι η διαδοχή εκπροσώπων της
-Όταν οι -πάσης φύσεως- βανδαλισμοί αντιμετωπίζονται με -σκόπιμη- απραξία εκ μέρους της κυβέρνησης
-Όταν τα κοινωνικά δικαιώματα και ο σεβασμός στη ζωή και στην αξιοπρέπεια των πολιτών επαφίενται στο οπλισμένο χέρι και στην αυθαίρετη κρίση «ειδικών φρουρών»
-Όταν η Δημοκρατία γίνεται στάχτη μπροστά στα μάτια μιας αναποφάσιστης κυβέρνησης
-Όταν πληρώνουν οι αθώοι αντί για τους ένοχους
-Όταν τα σενάρια επιστημονικής φαντασίας περιγράφουν την πραγματική κατάσταση της δημόσιας τάξης μιας χώρας
(Βρείτε τις διαφορές ανάμεσα στους ειδικούς φρουρούς της 8ης Δεκεμβρίου και του ειδικού φρουρού από τον Πόλεμο των Άστρων)
Αφού δεν είσαι καλός θα σε σκοτώσω. Για να μάθεις. Δεν με ενδιαφέρει το ότι δεν θα μάθεις τελικά επειδή θα είσαι νεκρός, με ενδιαφέρει που μπορώ να σε τρομάξω κι έπειτα να δώσω τέλος στη ζωή σου και μάλιστα με το νόμο. Ξέρω βέβαια πως αν σε σκοτώσω για κάποια κακή σου πράξη δεν θα τιμωρηθείς εσύ. Θα τιμωρηθούν όσοι θα αφήσεις πίσω σου. Μόνο αυτοί θα μάθουν. Μόνο αυτοί θα βασανιστούν από την απουσία σου. Ας είναι αθώοι, αδιαφορώ. Αν σε κράταγα ζωντανό και σε καταδίκαζα σε μια άθλια ζωή θα τιμωρούσα εσένα. Μπορεί και να μετάνιωνες. Εσύ, που είσαι ο φρικτός φταίχτης. Αυτό θα ήταν πιο τίμιο, πολύ πιο αποτελεσματικό και θα σου άξιζε. Αλλά όχι, προτιμώ να καθαρίσω μαζί σου, να ακουστεί στα πέρατα του κόσμου η δύναμή μου, να επιβληθώ στη φύση και στους νόμους της επιβάλλοντας τους δικούς μου. Το μαρτύριο κι η αγωνία σου θα διαρκέσουν ελάχιστα, το τέλος σου θα έρθει σε λίγα μόλις δευτερόλεπτα κι ύστερα κενό. Ας είναι όμως. Κατά βάθος είμαι επιεικής. Αν ήθελα να τιμωρηθείς πραγματικά για το φταίξιμό σου θα προτιμούσα να σε υποβάλλω σε κάποιο αργό και φρικτό βασανιστήριο. Όχι όμως. Προτιμώ να ξεμπερδεύω μια κι έξω. Το βλέπεις ότι είμαι καλός, τελικά; Το βλέπεις πως δεν θέλω να σε βασανίσω ή να σε παραδειγματίσω παρά μόνο να σε αφανίσω;
Το τηλεφώνημα των δώδεκα δεν κατάφερε να σε σώσει. Επικύρωσε την άθλια μοίρα σου και την απέραντη εξουσία μου. Καλά να πάθεις, κι εσύ και οι δικοί σου. Να βλέπουν και οι υπόλοιποι, όλοι μαζί, να ξέρουν τι τους περιμένει αν παρεκτραπούν. Ακόμα κι αν, τελικά, αυτό που τους περιμένει είναι λίγο μιας και ο θάνατος είναι μόλις μια στιγμή. Καμιά φορά οι παροιμίες μετράνε κι απ’την αντίστροφη, ξέρεις. Αμαρτίες τέκνων παιδεύουσι γονείς. Έτσι, να σαρώνονται όλα, να μη μείνει τίποτα όρθιο, οφθαλμόν αντί οφθαλμού και οδόντα αντί οδόντος. Βέβαια, αν σε σκότωνε -και δικαίως- η μάνα της κοπέλας που καθάρισες, θα αυτοδικούσε. Θα είχε άδικο στα μάτια του νόμου. Εγώ σε σκοτώνω κι απονέμω δικαιοσύνη, κι ας μην πόνεσα όσο αυτή. Κι έχω δίκιο.
Εγώ μπορώ, εκείνη όχι. Εγώ είμαι η Πολιτεία, εκείνη είναι απλός πολίτης.
(Ο Χοσέ Μεντεγίν, 33 ετών, εκτελέστηκε χτες τα χαράματα στην πολιτεία του Τέξας, για φόνο)
“Δεν υπάρχει έργο που να μην στρέφεται κατά του αυτουργού του: το ποίημα θα συντρίψει τον ποιητή, το σύστημα τον φιλόσοφο, το γεγονός τον άνθρωπο τις δράσης. Καταστρέφεται όποιος, ανταποκρινόμενος στην κλίση του, και επιτελώντας την κινείται στο εσωτερικό της ιστορίας, σώζεται μόνον εκείνος που θυσιάζει χαρίσματα και ταλέντα, ώστε, έχοντας αποποιηθεί την ανθρώπινη ιδιότητά του, να μπορεί να σεμνύνεται εντός του είναι.“
Έξω από το παράθυρό μου γίνεται πόλεμος. Ιταλοί, Πορτογάλοι, Ισπανοί και Γάλλοι ψαράδες διαδηλώνουν από τα χαράματα για ένα πιάτο φαΐ. Δεν έχουν λεφτά να πάρουν καύσιμα για τα καΐκια τους, δεν μπορούν να σταθμεύσουν σε λιμάνια που ζητάνε υπέρογκο ενοίκιο, οι τιμές των προϊόντων τους ευτελίζονται όλο και περισσότερο και ο αθέμιτος ανταγωνισμός δίνει και παίρνει.
Το πρωί έπεσα πάνω σε μια κανονική μάχη ανάμεσα σε αστυνομία και διαδηλωτές. Ο δρόμος έκλεισε μέσα σε μερικά δευτερόλεπτα. Έκανα στροφή επιτόπου και προσπάθησα να γυρίσω πίσω. Αδύνατον. Ο δρόμος είχε μπουκώσει από διαδηλωτές, μπάτσους, μηχανάκια και αυτοκίνητα. Πάρκαρα όπως όπως το αμάξι όπου βρήκα, κι άρχισα να τρέχω. Όπως όλοι γύρω μου.
Έφτασα στη δουλειά μετά από κανα τέταρτο. Μπήκα στο κτίριο κι ανέβηκα στον 13ο όροφο όπου βρίσκεται το γραφείο μου. Η θέα είναι συγκλονιστική. Τα ελικόπτερα που πετάνε όλη την ημέρα πάνω από την περιοχή μοιάζουν με κουνούπια που βρυχώνται. Τα περιπολικά σφυρίζουν. Οι ντουντούκες και τα δακρυγόνα φτάνουν ως τον όροφό μου. Ο κόσμος στους δρόμους τρέχει εδώ κι εκεί. Στην είσοδο οι φύλακες κατέβασαν τα ρολά ασφαλείας για προληπτικούς λόγους, μιας και βρισκόμαστε στην καρδιά της διαδήλωσης.
Έφτασε απόγευμα. Να βγω από το κτίριο δεν μπορώ. Να ψάξω το αμάξι μου αποκλείεται. Να βγω για τσιγάρο αδύνατον, είμαστε κλεισμένοι μέσα σαν τα πολύτιμα ποντίκια.
Μένει ο κήπος του κτιρίου. Εκεί θα πάω.
Πριν κανα δίωρο, ασφαλείς στην αίθουσα τελετών, γιορτάσαμε με σαμπάνια, γκουρμέ τυριά και ντελικατέσεν σοκολατάκια τη νίκη της μονάδας μας στον προχθεσινό διαγωνισμό φαγητού.
Η έννοια “αισχύνη” πλημμυρίζει σαν δακρυγόνο τους διαδρόμους του ουρανοξύστη.
Treble, κι αυτό το άσμα για σένα, γιατί οι Sonic Youth κάποτε μας στοίχησαν μερικά δακρυγόνα στους αθηναϊκούς δρόμους και νοστάλγησα.
ΣΥΜΒΟΛΑΙΟ ΣΥΜΒΙΩΣΗΣ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΚΑΠΟΙΟΥΣ; ΟΧΙ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ / A DOMESTIC PARTNERSHIP THAT DISCRIMINATES? NO THANKS
Στην Ελλάδα οι γκέι, οι λεσβίες και οι τρανσέξουαλ γνωρίζουν από διακρίσεις. Τις αντιμετωπίζουν καθημερινά στην οικογένεια, την κοινωνική ζωή και τον επαγγελματικό στίβο.
Καμιά φορά όμως φτάνει μια σταγόνα για να ξεχειλίσει το ποτήρι.
Σύμφωνα με δημοσιεύματα του τύπου το Υπουργείο Δικαιοσύνης ετοιμάζεται να καθιερώσει ένα ‘συμβόλαιο συμβίωσης’ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ για τα ετερόφυλα ζευγάρια. Δεν θεωρούμε ότι ένα απλό ‘συμβόλαιο’ μπορεί να λύσει τα ζητήματα των ζευγαριών ίδιου φύλου, ούτε να εξασφαλίσει την ισότιμη μεταχείρισή τους. Πιστεύουμε όμως ότι η προτεινόμενη διάκριση είναι κατάφωρα αντίθετη τόσο με το ελληνικό Σύνταγμα όσο και με τις ευρωπαϊκές συνθήκες για τα δικαιώματα του ανθρώπου. Πόσο μάλλον όταν 18 ευρωπαϊκές χώρες ήδη παρέχουν νομική κατοχύρωση στα ζευγάρια ίδιου φύλου.
Σκοπός αυτής της πρωτοβουλίας είναι να ενημερωθούν σχετικά οι ευρωπαϊκοί θεσμοί, οι οργανώσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα, ιστοσελίδες και ιστολόγια σε όλο τον κόσμο. Αυτό που ζητάμε είναι ίσα δικαιώματα για όλους. Τίποτα παραπάνω, τίποτα λιγότερο.
Αυτή τη φορά δεν θα μείνουμε σιωπηλοί. Αυτή τη φορά δεν θα κάτσουμε με σταυρωμένα χέρια.
ΕΛΛΗΝΕΣ ΜΠΛΟΓΚΕΡ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΩΝ ΔΙΑΚΡΙΣΕΩΝ
In Greece gays, lesbians and transexuals know about discrimination. They face it daily from their families, in their social lives and in the professional field.
But sometimes, all it takes is a single straw to break the camel’s back.
According to press reports, the greek government is preparing to introduce a domestic partnership ‘contract’ EXCLUSIVELY for unmarried heterosexual couples. We do not believe that a mere ‘contract’ can resolve the issues same-sex couples face or ensure their fair treatment under the law. However this discriminatory proposal is a direct contravention of the greek Constitution, as well as european human rights treaties. Especially since same-sex couples already enjoy legal rights in 18 european nations.
The aim of this intervention is to make sure that european institutions, human rights organisations, websites and weblogs from around the world learn about these proposals. What we ask for is equal rights for all. Nothing more and nothing less.
This time around we will not sit idly by. This time around we will not keep silent.
