Jacking It In For The Last Drive Now

Έτος 1987. Αθήνα, Αμπελόκηποι. Ο Βάιος παίζει βέλγικα βινύλια στο Maze και όσοι ανθεκτικοί κατάφεραν να εντοπίσουν το μαγαζί του πίσω από το ετοιμόρροπο τοιχάκι που το κρύβει, στο κατασκότεινο στενό κάπου στην Πανόρμου και Λαρίσης, πίνουν κονιάκ με κόκα κόλα καθισμένοι στα ψηλά σκαμπώ ή δίπλα στην κονσόλα του ήχου.

Έτος 2008. Αθήνα, Ερμού. Ο Χριστόφορος παίζει σιντί από όλο τον κόσμο στο PoP και όσοι ανθεκτικοί κατάφεραν να εντοπίσουν το μαγαζί του ανάμεσα στα δαιδαλώδη δρομάκια του κέντρου, στο σχετικά φωτισμένο στενό της Κλειτίου, πίνουν τεκίλες και Captain Morgan με κόκα κόλα καθισμένοι στα ψηλά σκαμπώ δίπλα από το μπαρ ή δίπλα από την πόρτα.

Οι ίδιοι ακριβώς άνθρωποι, στην ίδια πόλη, με σχεδόν 22 χρόνια να έχουν περάσει ανάμεσα στις δυο περιγραφές, πίνουν μέχρι τελικής πτώσης, χορεύουν ολονυχτίς, λένε μυστικά ή απλώς φωνάζουν ο ένας στο αυτί του άλλου γιατί από το θόρυβο δεν ακούγεται τίποτα εκεί μέσα, όπως και τότε. Είναι ευχαριστημένοι γιατί κάποιος αξιόπιστος τους διαβεβαίωσε πως υπάρχει ένα μέρος γι’αυτούς και τους φίλους τους στην κόλαση.

Το θέμα είναι να παραμένουμε όλοι μαζί. Από το Maze στο PoP κι ακόμα πάρα πέρα. Κι έτσι η κόλαση μπορεί να περιμένει λιγάκι ακόμα. Τουλάχιστον μέχρι το επόμενο κομμάτι.

 

(The Last Drive : Every Night)

 (Αφιερωμένο εξαιρετικά στον Treble και στον This_Heat22 της φωτογραφίας, από την Theorema του ίδιου κλισέ)

 

 

 

 

About Theorema

Είμαι η Άντζελα Ανακόντα aka @FearOfFireflies

Posted on 30 Σεπτεμβρίου, 2008, in Χωρίς κατηγορία and tagged , . Bookmark the permalink. 13 Σχόλια.

  1. Θεουλη μου.Υπαρχουν ακομη τετοια μαγαζια;;

  2. @vinumbonum

    Ναι, υπάρχουν, αλλά ως ώρας μόνο στην Ελλάδα τα έχω συναντήσει. Ενδέχεται βέβαια, στην περίπτωσή μου, να φταίει κι η παρέα αποκλειστικά. Τα μέρη νομίζω πως δεν τα κάνει μόνο το περιβάλλον αλλά κυρίως οι άνθρωποι που βρίσκονται εκεί.

  3. Είσαι πάρα πολύ τυχερή που έχεις ανθρώπους δίπλα σου, μια ολόκληρη ζωή!
    Είναι πολύ σημαντικό, ξέρεις… Μπορεί κάποια στιγμή, όταν τους κοιτάς αφηρημένα, να συνειδητοποιείς τον χρόνο που κυλάει, τα πρώτα γκριζάκια στους κροτάφους, τις πρώτες ρυτίδες, κι όλα όσα φέρνει ο χρόνος, αλλά είναι πολύ σημαντικό το γεγονός ότι τους γνώρισες όταν ήταν ακόμη παιδιά, κι ότι μετά από τόσα πολλά χρόνια, παραμένετε φίλοι για πάντα!
    Είσαι πάααρα πολύ τυχερή!!
    Εύχομαι να παραμείνετε έτσι, αγαπημένοι, για πάντα.
    Φίλοι για πάντα!

  4. χθες το βραδυ τα επινα στο pop !!!!!!

  5. Εγώ πάλι πέρασα από το Booze, δεν σας βρήκα, όλοι έπαιζαν σκάκι, κι έτσι κατέληξα στο Μπαρ 4…

  6. … Επίσης ήθελα να μας πεις τι απέγινε το Maze.

  7. @Alouv
    Οι φίλοι είναι ευλογία, καλή μου, έχεις δίκιο. Νιώθω πολύ τυχερή που έχω κάποιους τέτοιους στη ζωή μου. Όπως και όλα τα πρόσωπα που αγαπώ και ξέρω πως μ’αγαπούν το ίδιο. Οι ανθρώπινες σχέσεις τροφοδοτουνται από το συναίσθημα, είτε είναι φιλικές είτε οικογενειακές είτε ερωτικές, όλες.
    Είμαι τυχερή που ΣΕ έχω!
    Χίλια φιλιά!!! 🙂

    @photonio
    Πωπω ζήλειαααααααααααααααααα!… Πώς ήταν????? 😉

    @manos
    Μάνο μου, είπαμε να μην πάμε Booze λόγω πολυκοσμίας. Ενώ το ΠΟΠ που είναι άνετο και μεγάλο, και συνεχώς άδειο, μας κάνει περισσότερη εντύπωση! Αχ, αυτοί οι μπαρόβιοι, με βγάζουν έξω από τα ρούχα μου πολλές φορές (ζηλιάρα!!)… 🙂

    Το Maze έκλεισε. Δυστυχώς. Δεν ξέρω τι απέγινε ο Βάιος, νομίζω όμως πως το μπαρ έγινε πολυκατοικία. Στα θεμέλια βρίσκονται οι αναμνήσεις μας και οι πιο δυνατές στιγμές που ζήσαμε ως παρέα σε μπαρ. Όλα είχαν ένα ειδικό βάρος εκείνη την εποχή. Τέλειωνε η εφηβεία και ξεκίναγε μια νέα περίοδος για όλους. Ήμασταν ευτυχείς και κάπως ταραγμένοι. Κι αυτό το στέκι ήξερε καλά τις ανάγκες μας και τις κάλυπτε απλόχερα…

  8. (photonio) h (krasi kai nero) μια χαρα ηταν , κοσμος οσος πρεπει και μουσικες πολυ καλες , χθες ξανα πηγα με την παρεα , την τριτη ημουν μονος . και τα δυο μπλογκ ειναι δικα μου για να μην μπερδευτεις που απαντω απο αλλο μπλογκ .

  9. @krasi kai nero

    Κάτι τέτοια βράδια είναι καλυτερα κι από μεγάλη έξοδο! Αυτά μετράνε.
    Στο ΠΟΠ ακόμα και μόνος έχει κανείς παρέα!

  10. Το Maze νομίζω έκλεισε κάπου το 93-94. Το στενό ήταν η Μικρομάνης και τα pick up κάθονταν πάνω σε μεγάλα καρούλια από συρματόσχοινο.
    Ένα απ’ τα καλύτερα μαγαζιά που θυμάμαι ποτέ στη ζωή μου με το Γρηγόρη σε διαολεμένη φόρμα εκείνη την εποχή.

  11. @Vertigo

    Έχουμε συναντηθεί εκεί, μήπως;… 🙂

  12. @Theorema
    Μπορεί και ναι μπορεί και όχι. Εγώ το έζησα για τρία χρόνια περίπου 89-90-91. Μετά έφυγα για Κρήτη όπου έκανα ότι σπούδαζα. Και για μένα ήταν το τέλος της εφηβείας (είμαι γεννημένος το ’73). Πιο χαρακτηριστική μου στιγμή: μετά τη συναυλία των Droogs το 1990 (μόλις είχαν βγάλει το θεϊκό Mad Dog Dreams) ήταν μια βραδυά που τη θυμάμαι πολύ καλά.
    Μήπως ήσουν κι εσύ εκεί άραγε? Πάντως τώρα και στο POP ψιλοπάω. Όντως αρκετά συμπαθητικό.

  13. @Vertigo

    Δεν ήμουν σε αυτήν, Βέρτιγκο, ήμουν όμως σε διάφορες άλλες αξέχαστες. Είσαι κατάτι νεώτερος (εγώ είμαι του ’68) αλλά όχι τόσο ώστε να μην έχουνε συναντηθεί στη φωλιά του κούκου, ανάμεσα στα σκαμπό, με κονιάκ-κόκα κόλα στο χέρι (μα τι πίναμε οι άνθρωποι…) και πανέτοιμοι για μια ακόμα αυτοκτονική νύχτα δίπλα στο βαμπίρ της κονσόλας.

    (Το λατρεύω το ΠΟΠ. Από τα καλύτερα μαγαζιά της Αθήνας)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: