Daily Archives: 2 Οκτωβρίου, 2008

Feeling

Η αγάπη έρχεται ξαφνικά, μέσα από το σκοτάδι. Έχει χέρια λευκά και σώμα απαλό που μυρίζει κυκλάμινο και άγγελο. Όταν την δεις ξέρεις πως είναι αυτή που περίμενες, κι ας μην έχετε ανταλλάξει την παραμικρή κουβέντα. Ξεπροβάλλει από τα βάθη μιας μεγάλης σύμβασης και την τσακίζει με μια σπρωξιά. Ξέρει να βαδίζει στον κόσμο και να στέκεται δίπλα σου. Όταν την βρεις, ποτέ πια δεν είσαι μόνος. Έστω και για μια στιγμή να την κρατήσεις στα χέρια σου, η αίσθησή της σε σημαδεύει για πάντα. Η αγάπη έχει όμορφα μάτια και γλυκιά φωνή. Φιλά ωραία και χαϊδεύει σαν άνεμος. Μαντεύει το μέσα σου με μια ματιά και γιατρεύει τον πόνο σου με ένα της άγγιγμα. Η αγάπη είναι ιαματική. Γνωρίζει πριν της διδάξεις. Σε ξεπερνά πριν καν την αντιληφθείς. Η αγάπη είναι η ιδέα της ύπαρξης εκείνου του μοναδικού πλάσματος που όμοιό του δεν υπάρχει στο σύμπαν. Και η προθυμία να δώσεις τα πάντα για χάρη του και να δεχτείς από εκείνο ο, τιδήποτε προορίζει για σένα. Η αγάπη είναι μαγνήτης. Δεν αντέχει τη μοναξιά. Η αγάπη φωλιάζει στις αγκαλιές κι ακυρώνει κάθε τι το ανθρώπινο έξω από αυτήν. Ύστερα, από τη θέση της, κοιτάζει το σύμπαν με μάτια Θεού. Η αγάπη μου.

(Κων/νος Βήτα: Τυχερό αστέρι)

Μανίες

 

Είναι πολύ ωραία όταν πλησιάζει η καταιγίδα. Τα σύννεφα μαζεύονται αργά αργά και χρωματίζονται όλο και πιο μπλε. Σκούρο μπλε, σοβαρό και δυνατό. Επιβλητικά ωραίο. Ύστερα, ξεσπά η βροχή κι είναι σαν να απελευθερώνεται όλη η ενέργεια του ουρανού μέσα σε μια λειψή μολυβί στιγμή που λάμπει.

«Ακόμα κι αν δεν υπήρχε αύριο, πάλι εδώ θα ήμουν«. Μερικοί άνθρωποι έχουν έναν μοναδικό τρόπο να καθυσηχάζουν τους γύρω τους. Και να τους κάνουν να νιώθουν πως ποτέ δεν θα είναι μόνοι. Και να τους πείθουν για μια σταθερότητα η οποία πουθενά αλλού στον κόσμο δεν υπάρχει. Μερικοί άνθρωποι μεταμορφώνουν τους ανθρώπους τους στα πιο τυχερά όντα του πλανήτη, μόνο και μόνο επειδή είχαν την τύχη να συναντηθούν κάποτε μαζί τους.

Ο χορός είναι μια αναπαράσταση της ερωτικής πράξης. Το φαγητό είναι μια εναλλακτική μορφή ερωτικής πράξης. Η ερωτική πράξη λειτουργεί ως μέτρο σύγκρισης με τα υποκατάστατά της. Να δούμε ποιος θα νικήσει.

 Χτες το βράδυ έκανα παρέα με τις μανίες μου. Τις είχα όλες συγκεντρωμένες στο ξύλινο τραπεζάκι του μπαλκονιού και κρυώναμε μαζί. Η μια συμπλήρωνε την άλλη ευγενικά και με συμπάθεια. Είναι σύμπτωση άραγε που όλες τους είναι καταστροφικές;

 Σήμερα το Lif0 δίνει δωράκι ένα ένθετο Κοντροσόλ στο Χάος. Κάτι τέτοιες απλές στιγμές με πιάνει θυμός που δεν ζω στην Αθήνα. Το δε site του περιοδικού πήζει τόσο άσχημα που ακόμα και η πρόσβαση online είναι σχεδόν αδύνατη. Παρήγορο, από την άλλη.

Έβγαλε ήλιο και κόπασε το κρύο των τελευταίων ημερών. Αυτό αλλάζει ανά δίωρο. Αλλοπρόσαλλη εποχή, ευμετάβλητοι οι κανόνες, καμία σταθερότητα. Η πόλη δεν ησυχάζει ποτέ από τους θορύβους και τη ζωντάνια της. Την αγαπώ αυτή τη Βρυξέλλα όταν είναι η Βρυξέλλα μου. Ανεβοκατεβαίνει μέσα μου ανήσυχα, σαν υδράργυρος μέσα σε παιδικό θερμόμετρο εποχής.

Μου άρεσε να παίζω με τις μπαλίτσες υδράργυρου που ξεχύνονταν από το σπασμένο θερμόμετρο. Προσπαθούσα να τις πιάσω και δεν το κατόρθωνα ποτέ. Θυμάμαι ακόμα το μολυβί χρώμα και τη βελούδινη υφή τους. Ακόμα κι αν δεν κατάφερα ποτέ να τις πιάσω, πολλές φορές τις άγγιξα, κι αυτό μετράει ακόμα πιο πολύ.

Το μολυβί χρώμα του υδράργυρου των παλιών μου χρόνων έμοιαζε με το μολυβί χρώμα του ουρανού πριν τη χθεσινή καταιγίδα. Μερικά χρώματα μας ακολουθούν για πάντα. Κι αυτό είναι τόσο ωραίο που σχεδόν δεν πιστεύω στην τύχη μου.

(This_Heat22, χορεύουμε;)

Αρέσει σε %d bloggers: