Μια ερωτική ιστορία

pictures-0611

Το αγαπημένο μου κρησφύγετο ήταν πάντοτε ένα βιβλιοπωλείο. Διάβασα το πρώτο μου λογοτεχνικό βιβλίο αργά, στα δέκα μου χρόνια –μου το χάρισε ο πατέρας μου, από τη δική του συλλογή. Ήταν το «Ένα παιδί μετράει τ’ άστρα», του Λουντέμη. Ό, τι έπρεπε για την ηλικία μου. Εννοείται πως το έχω ακόμα και πως το φυλάω σαν κόρη οφθαλμού.

Πιο πριν διάβαζα παραμύθια, Κλασσικά Εικονογραφημένα, Μίκυ Μάους και Ποπάυ. Από νωρίς ήξερα όμως ποιος ήταν ο ζωτικός μου χώρος και το ηρεμιστικό μου. Η απόλαυση που μου προσέφερε ένα βιβλίο δεν συγκρινόταν με τίποτα (το κόλλημα με τη σοκολάτα ήρθε ύστερα, σαν τις μέλισσες). Λάτρευα τα βιβλία μου και περνούσα ώρες ολόκληρες σε βιβλιοπωλεία, να χαζεύω, να μυρίζω, να ξεφυλλίζω ό, τι υπήρχε στα ράφια. Μέσα στα βιβλιοπωλεία ένιωθα –κι ακόμα νιώθω- ασφαλής. Τότε μου έλεγαν πως από αυτό έπαθα μυωπία, η χαζή, από την άλλη όμως ποτέ δεν με ενόχλησαν τα γυαλάκια μου, ίσα ίσα μάλιστα. Άρα, ακόμα και γι’ αυτό, χάρη χρωστάω στη χάρτινη εμμονή μου.

Όπου κι αν βρεθώ είτε για ταξίδι, είτε για επίσκεψη, το πρώτο πράγμα που θα αγοράσω είναι ένα βιβλίο. Στην πρώτη σελίδα, δε, σημειώνω αμέσως τον τόπο, την ημερομηνία αγοράς και το όνομά μου. Αυτή η ιεροτελεστία δεν άλλαξε ποτέ. Επίσης, μέσα στα βιβλία μου κρύβω πάντοτε μικρούς θησαυρούς: αποκόμματα εισιτηρίων, κάρτες από μαγαζιά, αποδείξεις από καφενεία, ξερές πευκοβελόνες, πατικωμένα λουλούδια, κομματάκια καπνού, σημειωματάκια,  μέχρι και μικρά πλακουτσωτά βότσαλα καμιά φορά. Πιστεύω πως αν κάποιος θελήσει ποτέ από περιέργεια να δει πώς έζησα τη ζωή μου, το μόνο που θα έχει να κάνει είναι να ανοίξει τα βιβλία μου, και τότε θα μάθει πού ταξίδεψα και πότε, τι σκέφτηκα, τι έφαγα, τι μου άρεσε να πίνω και να συλλέγω.

 Ένα στοίχημα που βάζω συχνά με τον εαυτό μου είναι να δω αν ξέρω τις τελευταίες κυκλοφορίες των εκδοτικών οίκων. Μου φαίνεται αδιανόητο να κυκλοφορήσει καινούριο βιβλίο –ειδικά κάποιος από τους αγαπημένους μου συγγραφείς- κι εγώ να το αγνοώ. Πόσο μάλλον να μην το έχω. Μερικές φορές περνάω πολλή ώρα μελετώντας τους καταλόγους των εκδοτών με τα νέα τους βιβλία. Κατόπιν, το όνομα του συγγραφέα εμφανίζεται αυτομάτως στο νου μου δίπλα στον καινούριο του τίτλο. Τότε η ανακούφισή μου δεν περιγράφεται, η χαρά μου το ίδιο.

 

pictures-0621

 

Μερικές φορές με πιάνει απληστία και αγοράζω πολλά βιβλία μαζί, ξέροντας πως θα αργήσω πολύ να τα διαβάσω. Και πάλι όμως, προτιμώ να έχω απόθεμα παρά να ψάχνω και να μη βρίσκω. Κάτι που με ενοχλεί ιδιαίτερα είναι να δανείζω τα βιβλία μου. Μου έχει συμβεί να δανείσω βιβλίο και να μην μου έχει επιστραφεί ποτέ. Κάτι τέτοιο μπορώ ευκολότερα να το ανεχτώ με χρήματα, ρούχα, δίσκους, αλλά με βιβλία μου φαίνεται τρομακτικό. Κατά τον ίδιο τρόπο, αποφεύγω να δανείζομαι και από άλλους, μιας και τελικά προτιμώ να έχω πάντα το βιβλίο που διάβασα, περνώντας μαζί του ένα κομμάτι της ζωής μου.

Πολλές φορές σκέφτομαι πως θα ήμουν απολύτως ευτυχισμένη αν γινόταν να περάσω κάμποσες βδομάδες καθισμένη αναπαυτικά, με ένα βιβλίο στο χέρι κι έναν καφέ δίπλα μου. Το κέικ σοκολάτα είναι προαιρετικό, σίγουρα όμως θα αποτελούσε σοβαρό ατού για τη σκηνή. 

Το πρώτο πράγμα που κοιτάζω σε ένα καινούριο σπίτι που επισκέπτομαι είναι η βιβλιοθήκη. Κάποτε επρόκειτο να αγοραστεί ένα διαμέρισμα και κατά τις διάφορες επισκέψεις, αντί να κοιτάζω τους χώρους και να ελέγχω τα διάφορα δομικά θέματα, εγώ χάζευα τις βιβλιοθήκες των ανθρώπων. Εννοείται πως πάντα προτιμούσα τα διαμερίσματα εκείνων που είχαν την πιο ενδιαφέρουσα βιβλιοθήκη, ακόμα κι αν ήταν εντελώς άβολα και υπερβολικά ακριβά. Τα βιβλία είναι το μοναδικό φετίχ της ζωής μου. Όποιος με γνωρίζει αρκετά ξέρει πως το καλύτερο δώρο που θα μπορούσε να μου κάνει είναι ένα βιβλίο (ή και περισσότερα). Βιβλία υπάρχουν παντού μέσα στο σπίτι μου, θέλω να τα βλέπω και να τα ανοίγω πάντοτε -στα υπνοδωμάτια, στα μπάνια, στο διάδρομο, στην κουζίνα, πάνω στα περβάζια, στα καλοριφέρ, στο πάτωμα σε ντάνες, μέχρι και πάνω στις ντουλάπες. Η απόκτηση μιας βιβλιοθήκης ακριβώς όπως την ονειρευόμουν -και ο εμπλουτισμός των ραφιών με επιπλέον πολύτιμα αριστουργήματα του ομοΐδεάτη συνεταίρου μου στην επιχείρηση Βιβλιοπόντικας- ήρθε πέρυσι να συμπληρώσει την ευτυχία μου και να μου προσφέρει την ευδαιμονία του Σκρουτζ όταν καμαρώνει την τυχερή του δεκάρα.

 

pictures-0871

 (Το ποστ αφιερώνεται στο maurochali, που με ενέπνευσε και με έκανε να μην κρατηθώ και να αρχίσω να παινεύομαι για τα βιβλία μου σα γύφτικο σκεπάρνι)

(Love: My little Red Book)

About Theorema

Είμαι η Άντζελα Ανακόντα aka @FearOfFireflies

Posted on 12 Νοεμβρίου, 2008, in Χωρίς κατηγορία and tagged . Bookmark the permalink. 19 Σχόλια.

  1. Βίοι παράλληλοι κατά κάποιο τρόπο theorema, μια και το «ένα παιδί μετράει τ’άστρα ήταν το πρώτο βιβλίο του πατέρα μου. μου το έδωσε αλλά ,θα σε στεναχωρήσω πάλι, δεν το διάβασα ποτέ. Αντίθετα 6 χρονών διάβασα το πρώτο μου μυθιστόρημα στα αγγλικά (JAWS…τα σαγόνια του καρχαρία…). εκείνο το καλοκαίρι δεν έκανα μπάνιο, πάρα μόνο όταν έκανε πια πολύ ζέστη… Βέβαια από κει και πέρα κόλλησα με το βιβλίο και γω γενικότερα. Από τότε δεν θυμάμαι περίοδο που να μην διάβαζα κάτι…

  2. Από τα πρώτα βιβλία που διάβασα,δεν θυμάμαι σε ποια ηλικία,ηταν το »Ένα παιδί μετράει τ’άστρα».Θυμάμαι ότι μου άρεσε πολύ κ ότι το διάβασα παραπάνω απο μια φορά,αλλά δεν θυμάμαι την υπόθεση.Μάλλον έχει περάσει καιρός απο τότε.Ίσως ήρθε η ώρα να το ξαναδιαβάσω…

  3. @papapete και @alienaki

    Θεσμός τελικά Το παιδί που μετράει τ’άστρα, ε?
    Ο,τι καλύτερο για παιδιά που ονειρεύονται κάποια μέρα να μετρήσουν -ή και ν’ αγγίξουν- τα άστρα, ναι!

    Μάκια και στα δυο σας, και ειδικά στο μικρότερο 😉

  4. Εχω δανεισει κι εγώ βιβλια, που δεν επεστράφησαν ποτέ.
    Ένιωθα μεγάλη στενοχώρια με αυτό αλλα μια μέρα διάβασα μια συνεντευξη του Π.Παυλίδη (τότε ακόμα στα Ξύλινα Σπαθιά)που έλεγε ότι «δεν έχω βιβλιά, όσα βιβλια διαβάζω και με ταξιδευουν τα περνάω κατευθείαν σε άλλα χέρια να ταξιδεψουν και τους σνθρώπους που αγαπάω και αυτοι τα δίνουν σε όσους αγαπούν…». Ξαφνικά ένιωσα σαν Σκρουτζ που μαζεύει θησαυρους στη βιβλιοθήκη του, ενώ με αυτούς θα μπορούσε να έχει θρέψει το νου τόσων φίλων του. Από τότε άρχισα να δανείζω βιβλια και όταν δεν επιστρεφονται χαίρομαι ακομα περισσότερο απ’ όταν μου τα επιστρέφουν. Σκέφτομαι ότι ο άλλος κρατάει κάτι δικό μου- θα με θυμάται όταν το πιάνει στα χέρια του.

    Τις προάλλες ο Καθηγητής μου μου δάνεισε ένα βιβλιο που ήταν γεμάτο σημειώσεις του απ’ όταν ήταν εκεινος φοιτητής. Είχαν ημερομηνία… 5 χρόνια πριν τη γέννησή μου!! Το διάβαζα και ήταν σα να το διαβάζω παρέα με τον 20η Καθηγητή, συνομιλούσα με τις σημειώσεις του, ήταν τρομερή αίσθηση μοιράσματος αυτο! Όταν έπρεπε να το επιστρέψω πήγα και το αγόροσα στην καινούρια έκδοση και έγραψα όλες τις σημειώσεις πάνω στο καινούριο, μιμούμενη τον γραφικό χαρακτήρα του. Του είπα ότι θέλω να κρατήσω το παλιό και να το πέρασω σε κάποιον άλλο, και εκεινος να κρατήσει το καινούριο. Αυτος ήταν κάπως «τι να το κάνεις παιδι μου το σκισμένο, το χιλιογραμμένο, το ρετάλι». Εγώ ήξερα! Το παλιό δεν ήταν ένα καλό βιβλίο, ήταν ΤΟ βιβλίο του, ήταν από χέρι- κι αν η διανοηση είναι κολλητική, μ’ αυτο το βιβλιο είχα πάρει το μικροβιο, ήθελα να το δώσω και σε άλλους. Και με τις δικές μου σημειώσεις αυη τη φορά…

    Τέλος ο μόνος λόγος να πλακωθώ για βιβλίο, είναι αν κάποιος το δανειστει και αργει να το διαβάσει. Παθαίνω κάτι, σα να νιώθω ότι χαλάνε την …αυτοεκτίμηση του βιβλιου μου έτσι που το έχουν παρατημένο: δεν καλεις κάποιον στο σπίτι σου, τον παρατάς στον καναπέ και πλένεις πιάτα: άμα καλέσεις κάποιον σπίτι ενδιαφέρσου γι’ αυτόν, μίλας μαζι του, πες τα δικά σου. Αισθάνομαι ότι το αδιάβστο βιβλιο σε ξένο σπίτι είναι σαν ορφανό που θέλει να γυρισει στην βιβλιοθήκη μου. π.χ τον Αλμπερ Καμύ μου να κοιτάζει έξω από ένα παράθυρο και να μετράει σελιδες ημερολογίου μέχρι να τον αφήσουν αν φύγει. Καλέ δώσε του σημασία, είναι πολύ ενδιαφέρον τύπος, μην τον φτύνεις έτσι!!!

    Η μαμά μου μας αγόραζε άπειρη παιδική λογοτεχνια και νομιζω το πρώτο «μυθιστόρημα» ήταν κι εμένα εκει στα δέκα ο Μεγάλος περιπατος του Πέτρου. Μέχρι το Λύκειο διάβαζα είτε παιδική- εφηβική λογοτεχνία ή δοκιμιακού τύπου βιβλια- π.χ Εριχ Φρομ, Νιτσε κλπ. Το πρώτο μυθιστόρημα για μεγάλους το διάβασα Β’ Λυκείου, ήταν το «του έρωτα και της σκιάς» της Ιζαμπελ Αλιέντε και μας το είχε προτεινει η καταπληκτική φιλολογος για βιβλιο χριστουγεννιάτικων διακοπών. Εκεινη μας είχε πει και για φθηνα βιβλια «σε ένα μικρο υπόγειο στην Ασκληπειού» (το υπογειο έχει πιάσει όλο το τετρέγωνο της Ασκληπειου πλέον, είναι η Πολιτεια)!!! 🙂

  5. α, πα, πα…. σεντονι ολοκληρο έγραψα και δεν το κατάλαβ! Βρε πώς περναει ο χρόνος σε αυτο το μπλογκ!

  6. @Ινδιάννα

    Τέτοια σεντόνια να μου αφήνεις κάθε μέρα!!!!! 🙂 Κι ακόμα μεγαλύτερα, όσο μεγαλύτερο το σεντόνι τόσο μεγαλύτερη κι η απόλαυση!
    Έχεις δίκιο γι’αυτό που λες περί κοινωνίας της γνώσης. Κι είναι πάρα πολύ ενδιαφέρον να σκέφτεσαι πως το αγαπημένο σου αντικείμενο χρησιμοποιείται από κάποιον που αξίζει να το πάρει από σένα και να το κάνει δικό του. Για όσο. Το στιγμιότυπο με τον Καθηγητή σου απίστευτο! Άλλη μια λεπτομέρεια που φανερώνει την αφωσίωσή σου στα μικρά χάρτινα φετίχ και στις ιδέες που φέρουν πάνω, μέσα, πίσω τους.
    Δεν με πειράζει αν δεν διαβαστεί ένα δανεισμένο βιβλίο, γιατί νομίζω πως το κάθε τι έχει την ώρα του. Με πειράζει να μην μου επιστραφεί γιατί μαζί του νιώθω πως χάνω και τις στιγμές μου εκείνες που περάσαμε μαζί. Τις δικές μας. Γι’αυτό κολώνω με τα δανεικά, και για μένα και για τους άλλους.
    Επίσης, χαλιέμαι να δανείζομαι, γιατί μετά το νιώθω δικό μου, κι όταν πρέπει να το δώσω πίσω με πιάνει κάτι σαν στεναχώρια. Η αγορά ενός καινούριου δεν διορθώνει το κακό. Αυτό που άγγιξα θέλω να έχω, όχι τον τίτλο στη βιβλιοθήκη μου.
    Απίστευτο που ήξερες την Πολιτεία πριν γίνει Πολιτεία!…
    Εγώ είχα την τύχη να δω την παλιά Πρωτοπορία.
    Τότε που ήταν ντυμένη με κόκκινες σημαίες, σαν παράγκα, με ντάνες βιβλιών και φρικιά εδώ κι εκεί. Μαγεία…

    Είδες? Κι εγώ σεντόνι έγραψα…
    Δεν είναι το μπλογκ, είναι η παρέα!
    Με εμπνέεις! 🙂

  7. @to All
    Mono egw ksekinisa me to «Polemos kai Eirini»? ypo alles synthikes tha to eixa paratisei sto prwto 10selido,alla logw egnosmenou yferpontos mazoxismou peismwsa,kai to teleiwsa!Apo tote vevaia,o ethismos den me egkatelleipse pote,se simeio o adelfos mou na gkriniazei:»eisai ikanos na diavazeis akoma kai ta sous-ver stis kafeteries an den exeis kati allo mazi sou!» xwris na exw na antiparathesw aksiomaxo epixeirima…i alitheia einai oti panta ena vivlio me goiteuei-kathe vivlio,apo «vareia» logotexnia,opws o anwterw Mr. Tolstoi,mexri ta diafimistika twn efimeridwn!Oso gia ton daneismo,ton apofeugw,oxi gia kanenan allo logo,oso giati kserw oti ta vivlia pou exw mazepsei den einai men spania,einai omws akriva,kai an den eimai apolyta sigouros oti o daneizomenos tha ta ektimisei deontws,den vlepw ton logo giati na ta sterithw…an kai sto spiti pote den mas elleipse to eidos,apo egkyklopaideies(polles!!!!) mexri Barbara Curtland(theos fylaksoi..).Peftei poly gelio kathe fora me ton kathe dystyxo plasie vivliwn pou prospathei epi mataiw na mou pasarei vivlia pou exw idi apo xronia,kai diapistwnei oti to skouro kafe syntheto sto saloni den einai gemato mono me porselanes,alla kyriws me vivlia! Auta,kai euxaristw gia tin katanoisi 🙂

  8. @ theorema @ ινδιάννα
    Θα συμφωνήσω με την ινδιάννα (pocahontas μήπως? 🙂 )
    πως τα βιβλία είνα καλύτερα να μοιράζονται. Βέβαια έχω κρατήσει και γω κάποια (πλήρης συλλογή Stephen King, Douglas Adams, Nick Hornby κλπ) και έχω κάνει και πολλές μετακομίσεις, οπότε το έχω δει το θέμα και από την ανάποδη.
    θέλω να πάω ενάντια σε αυτό το ένστικτο του μαζώματος, και θέλω να το μάθω και στα παιδιά μου. Νιώθω πως όσο περισσότερα αποκτάς και μαζεύεις γύρω σου, τόσο περισσότερο φορτώνεσαι, στην πραγματικότητα αλλά και πνευματικά, ακόμη και σε θέμα χρόνου. Πιστεύω πως όσο λιγότερα έχεις τόσο πιο ελεύθερος είσαι..

    Έτσι κι αλλιώς μαζί μας θα τα πάρουμε? Κάποια στιγμή θα την…»κάνουμε» και θα τα πάρουν οι «κληρονόμοι» Και βλαστήμια που θα κόψουν!! Τότε να δεις τι θα λένε για μας, τα τέκνα μας… χαχαχα

    Τι λένε οι red hot chilli peppers? Give it away, give it away, give it away now…

    Και ένα τελευταίο. Λένε ότι το καλό το δώρο είναι αυτό που αξίζει για αυτόν που το δίνει. Δίνοντας το αγαπημένο σου βιβλίο, του επιτρέπεις να φτάσει αυτήν την μέγιστη αξία του. Κατάλαβες?

    άντε μωρή δώστα… (@ theorema) χαχαχα

  9. Λοιπόν, εγώ το «Ένα παιδί μετράει τ’ άστρα ήταν το δεύτερο βιβλίο που διάβασα -το πρώτο ήταν «ο Χριστός Ξανασταρώνεται», στα 6. Από τότε φυσικά έχω διαβάσει τα πάντα -ότι πέσει στα χέρια μου δεν μένει αδιάβαστο, ποτέ. Κι εμένα το αγαπημένο μου κρησφύγετο ήταν πάντοτε ένα βιβλιοπωλείο. Κι ακόμα τα αγαπημένα μου στέκια είναι. Και το πρώτο που κοιτάζω όταν μπαίνω σε ένα σπίτι είναι η βιβλιοθήκη, και υποφέρω που έχω ακόμα βιβλία στο υπόγειο, και δεν έχω βρει χώρο και χρόνο να τα φτιάξω -ελπίζω μέχρι τις διακοπές να τα καταφέρω, φέτος 🙂
    Δεν έχω ακόμα καταφέρει να μην στενοχωριέμαι για τα βιβλία που δεν μου επέστρεψαν… Αλλά κι εγώ τα γεμίζω χαρτάκια, εισητήρια, σημειώσεις -και υπογράφω πάντα, αλλά στην τελευταία τους σελίδα.

    Τελικά δες πόσα κοινά!

  10. @nitens_lux
    Φαίνεσαι παιδί μου πως είσαι διαβαστερό, εσύ. Ό,τι και να σου πουν ξέρεις πότε και από ποιον ειπώθηκε, σχετική βιβλιογραφία, πηγές, κ.λπ! Έλεος, δηλαδή… Και ταυτόχρονα, Μπράβο!

    @papapete
    Καμάρι μου, θα σου φέρω μια βαλίτσα την επόμενη φορά, να δω πότε θα προλάβεις να τα διαβάσεις! Χεχεχεχε…
    Αυτό που λες με την κληρονομιά κι εγώ το έχω σκεφτεί, ακριβώς έτσι. Τα πολυτιμότερα κληροδοτήματα είναι τα βιβλία!
    Μάζευε, έχεις να δώσεις………….

    @νατασσΆκι
    Πράγματι, πάρα πολλά κοινά νατασσάκι μου! Δεν ξέρεις πόσο πολύ χαίρομαι όταν ακούω πως κι άλλος κόσμος κάνει μερικά μικρά που κάνω κι εγώ. Και απ’ ό,τι βλέπω, κι εσύ από τους ίδιους καημούς πάσχεις!… Τέτοιες στιγμές νιώθω λιγότερο freak 🙂
    Σου εύχομαι να αποκτήσεις την ωραιότερη βιβλιοθήκη και να τα χωρέσεις ΟΛΑ!!!

  11. Στην Ιπποκράτους παλιότερα τα πουλούσαν με το κιλό. Διάλεγες, τα βάζαν στη ζυγαριά και σου λέγαν την τιμή. Δεν ξέρω γιατί τόγραψα αυτό. (Μάλλον για να πω κάτι νοσταλγικό κι εγώ)

  12. @Herr K.

    Καλά κάνατε κύριε Κάπα.
    Εδώ στα μέρη μας τη νοσταλγία την έχουμε περί πολλού.
    Ευχαριστούμε!

  13. @herr k.
    αφοπλιστική η ειλικρίνεια σου.

    Έχω μια μικρή ιστορία, κάπως σχετική… Πριιν χρόνια δούλευα στο μαγαζί του πατέρα μου. Τότε (αλλά και πάντα, και τώρα!) όπως κάθε αντρας που σέβεται τον εαυτό του είχα ένα η δύο βιβλία στην τουαλέτα. Και δη σε όλες τις τουαλέτες που σύχναζα, οπότε και στο μαγαζί. Δεν Θυμάμαι ποιό ήταν, αλλά πιστεύω ήταν του frank Herbert. Μια μέρα έρχεται ένας από τους καλύτερους πελάτες μας και ζητάει να πάει στην τουαλέτα. Ήταν ένας πρόσχαρος, μπουνταλάς, Νεο Ζηλανδός επιχειρηματίας. Φεύγοντας με χαιρετάει γελώντας και λέει: «You’ve run outa loo paper mate, and I had to use some pages out of a book I found lying around…»

    Χρησιμοποίησε τις τελευταίες.

  14. Και δεν τον πυροβόλησες???
    Ούτε καν μια μήνυση????…

  15. Γεια σου Papapete! Η τελευταία σου ιστορία μου θυμίζει αυτήν του Αρκά με το ποντίκι και το περιστέρι…

  16. Ωραία η βιβλιοθήκη. Εύχομαι να δω και την υπόλοιπη κάποια στιγμή.

  17. Θενξ, Μαράκι μου.
    Σου έχω περιοδικό φρέσκο-φρέσκο. Να αναμένεις ταχυδρομείο.

  18. Ευχαριστώ μόλις μου έφεραν και κουλούρι Θεσσαλονίκης. Τι άλλο να ζητήσει κανείς;
    Αργεί φοβερά όμως αυτή η ναβέτ ..

  19. @Maria

    To Down Town πάντως εστάλη, μικρή μου ευτυχισμένη Μαρία 😉
    Μπορεί να μπήκε σε πειρασμό ο ταχυσδρόμος και να είπε να ρίξει μια ματιά…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: