Το αίνιγμα της γοργόνας

Κάθε φορά που πηγαίνω στη μάζωξη των αγγέλων ξέρω πως θα ζήσω μια εντελώς περιπετειώδη νύχτα. Οι άγγελοι οργανώνουν πάρτι μία ή δύο φορές το μήνα σε διαφορετικά σημεία της πόλης. Διαλέγουν ένα μπαρ στην τύχη κι έπειτα καλούν το κοινό τους στόμα με στόμα. Ποτέ δεν κυκλοφορούν γραπτές προσκλήσεις, κάρτες ή διαφημιστικά φυλλάδια. Μόνο από στόμα σε αυτί μεταδίδεται το νέο. Δεν κλείνουν ποτέ το μπαρ εκ των προτέρων, το θέμα της γιορτής είναι άγνωστο, η είσοδος είναι ελεύθερη και οι πελάτες κυκλοφορούν ανάμεσα στους καλεσμένους ανώνυμα. Το πλήθος μπερδεύεται, ο κόσμος γνωρίζεται, η νύχτα παφλάζει σαν κύμα.

 

Χτες το βράδυ το πάρτι έγινε στην ψαραγορά. Αυτό ήταν και το θέμα της βραδιάς. Έχει ανοίξει εκεί ένα μικρό μαγαζάκι, ανάμεσα στα ψαράδικα, δίπλα από καφάσια με αλάτι, υπολείμματα ψαριών, λέπια και κουβάδες με θαλασσινό νερό. Ο κόσμος τρελαίνεται εκεί μέσα. Νομίζει πως κολυμπάει σε ενυδρείο, αλλά από την έξω μεριά, κι αυτή είναι μια εντελώς παράξενη αίσθηση. Η αυλή γεμίζει με πολύχρωμα ψαράκια διαφόρων ηλικιών που ανοιγοκλείνουν στόματα και μάτια κουνώντας χαλαρά την ουρά τους. Χτες ο τόπος είχε γεμίσει από χρυσόψαρα, καρχαρίες, σαρδελίτσες και χταπόδια έως πιράνχας και μπαρακούντα. Η γιορτή είχε τέτοια προσέλευση που τα πτερύγια των διαφόρων ειδών δεν μπορούσαν παρά να αγγίζονται φευγαλέα μεταξύ τους κάθε φορά που κάποιο ψάρι άλλαζε θέση στο χώρο ή προσπαθούσε να εξασφαλίσει ένα ποτό.

 

Όταν μπήκα στο μαγαζί, γύρω στις έντεκα, παρατήρησα πως η τζαμαρία του φωτιζόταν από ένα μπλε ελεκτρίκ χρώμα, πολύ λαμπερό, που σαφέστατα παρέπεμπε σε ενυδρείο. Στο εσωτερικό έφεγγαν κάτι μικρά φούξια φωτάκια και πάνω από τον πάγκο του μπαρ ήταν κρεμασμένα δίχτυα γεμάτα κοράλλια κι αχιβάδες. Στις γωνίες του μαγαζιού, πίσω από τις καρέκλες, υπήρχαν σακιά με άμμο και βότσαλα. Οι τουαλέτες ήταν γεμάτες φύκια και καύκαλα από αχινούς. Τη θέση της μπανιέρας είχε πάρει ένα κομμάτι βάρκας που έστεκε ετοιμόρροπο στην άκρη του χώρου. Το μαγαζί μύριζε θάλασσα και έμοιαζε με πραγματικό βυθό. Σκέφτηκα πως αυτή η νυχτερινή κατάδυση φαινόταν πολύ ενδιαφέρουσα.

 

Βρήκα τους φίλους μου στο βάθος του μαγαζιού, να μιλάνε φωνάζοντας ο ένας μέσα στο αυτί του άλλου, με το ποτό στο χέρι και τα χαμόγελα σε πρώτο πλάνο. Ήπια τα δυο πρώτα ποτά σχεδόν μονορούφι, «σα να διψούσα», όπως σωστά σχολίασε η κολλητή μου τσουγκρίζοντας το τρίτο ποτήρι της με το δικό μου. Όταν πίνω ο κόσμος μου φαίνεται κάπως πιο αστείος, λιγότερο μίζερος και βαρύς. Όλα γίνονται ανάλαφρα και χαρούμενα, ελάχιστα σημαντικά, ξεφεύγω από τον εαυτό μου και γίνομαι ένα ψάρι του γλυκού νερού. Η νύχτα γλιστρούσε ευέλικτα ανάμεσα σε βράχια και ξέρες σαν θάλασσα που τη φωτίζει η πανσέληνος, κι  έτσι ξέρει πού πατάει. Ο κόσμος γύρω μου έκανε βουτιές στα βαθιά και πλατσούριζε στα ρηχά, πιτσιλίζοντας με δροσερές αλμυρές σταγονίτσες τον περίγυρο. Όλα πήγαιναν καλά, μέχρι που άνοιξε η πόρτα και στο κατώφλι εμφανίστηκε η Νέλλυ.

 

Η Νέλλυ είναι η περίφημη γοργόνα της πόλης, έχει καταπράσινα γατίσια μάτια και μαύρα μαλλιά. Της αρέσει να λέει τα πράγματα όπως είναι και δεν διστάζει να σου πετάξει κατά πρόσωπο πως δεν έχεις καμία σημασία γι’ αυτήν και άρα δεν σε υπολογίζει διόλου. Αυτό το κορίτσι φαινόταν από νωρίς πως θα γινόταν σκληρή και ξεροκέφαλη γυναίκα. «Μπορείς είτε να σταθείς όρθιος είτε να πέσεις, αυτό δεν έχει σημασία. Όταν όμως λυγίζει η θέλησή σου και σου γλιστρά η ζωή μέσα από τα χέρια, όταν δεν έχεις πια χρόνο για αστεία, τότε να ξέρεις πως κάτι δεν πάει καλά», συνήθιζε να λέει όταν κάποιος τη ρωτούσε τι σκεφτόταν για τους ανθρώπους και για τον ίδιο της τον εαυτό. Από την άλλη, στο τέλος της φράσης της δεν παρέλειπε να προσθέσει, σχεδόν σαν ψίθυρο: «Δεν σημαίνεις τίποτα για μένα, ενδέχεται όμως να σημαίνεις και τα πάντα…». Η Νέλλυ μάγευε όσους μιλούσαν μαζί της, κανείς όμως δεν κατάφερε ποτέ να την γλιτώσει από την απόλυτη μοναξιά της.

 

Χτες το βράδυ η γοργόνα είχε νεύρα. Δεν δέχτηκε να χορέψει με κανέναν, ήταν πιο προσβλητική και αγενής από ποτέ και φαινόταν εντελώς κακόκεφη. Το πέλαγος ξαφνιάστηκε με την άρνηση της γοργόνας να πάει με τα νερά του. Οι παρέες χωρίστηκαν λυπημένα σε μικρά πηγαδάκια και συνέχισαν τις κουβέντες χαμηλόφωνα και κάπως πιο συγκρατημένα. Το κέφι πάγωσε σαν να μας χτύπησε παγόβουνο. Εγώ παρακολουθούσα από το βάθος χωρίς να σκέφτομαι τίποτα.

 

Η Νέλλυ έγνεψε στον dj Starfish που εμφανίστηκε ξαφνικά πίσω από τον πάγκο παραγγέλλοντας το ποτό της. Της το έδωσε αγγίζοντάς της απαλά τα ακροδάχτυλα καθώς άλλαζε χέρι το ποτήρι. Ήταν παράξενο, καθώς η Νέλλυ δεν άφηνε ποτέ κανέναν να την αγγίζει, και κυρίως τα θαλάσσια όντα. Φοβόταν τη θερμοκρασία τους, σιχαινόταν τα λέπια και τη μυρωδιά τους. Δεν αναγνώριζε τη φυλή της η γοργόνα, ένιωθε πάντα διαφορετική ακόμα και από την ίδια της την οικογένεια. Κάτι ψιθύρισαν τότε μεταξύ τους και ξαφνικά το κέφι της άλλαξε, σηκώθηκε από το σιδερένιο σκαμπό κι άρχισε να χορεύει τρελά, τινάζοντας με δύναμη την ασημένια ουρά της δεξιά κι αριστερά, χάνοντας κάθε έλεγχο και πάλι. Ο κόσμος ξαναμπήκε στην πρίζα και το κέφι ξανάρχισε. Τα χρυσόψαρα μαζεύτηκαν γύρω της κι οι αχιβάδες άνοιξαν σαν διψασμένα στόματα ακολουθώντας το ρυθμό του τραγουδιού. Άρχισα να χορεύω με την κολλητή μου, γελώντας με ανακούφιση.

 

Πίσω από τη γαλάζια κουρτίνα που κυμάτιζε απαλά, ο άγγελος Ποσειδώνας μειδιούσε παρατηρώντας το βασίλειό του. «Παράξενος που είναι ο κόσμος μου», σκέφτηκε με λύπη. «Μέσα σε αυτή την υπέροχη λίμνη κολυμπά ελεύθερα κάθε λογής πλάσμα, το καθένα με το δικό του ρυθμό. Γιατί άραγε να χρειάζεται πάντα να στείλω έναν από μηχανής αστερία για να εξευμενίσει τη λύπη τους και να την εμποδίσει να γίνει οργή και σπαραγμός; Γιατί να υπάρχουν όρια ακόμα και στη στιγμιαία ευτυχία; Και γιατί αυτή η απλή χαρά μιας νύχτας στην καρδιά της ψαραγοράς να κινδυνεύει να σπάσει ανά πάσα στιγμή σαν μια ακρούλα της ουράς ενός ιππόκαμπου; Κάτι δεν έκανα σωστά. Κάποιο μυστήριο νόμο παρέβλεψα κι είναι τα πλάσματά μου τόσο ευάλωτα στη λύπη. Ίσως θα πρέπει να αναθεωρήσω τις απόψεις μου για τη ζωή, να ελευθερώσω τα κύματα και να πάψει το μεγάλο ψάρι να τρώει το μικρό. Τότε, αν ο κόσμος μου γίνει κάπως πιο δίκαιος και αναγνωρίσει το δικαίωμα και την ικανότητα του μικρού ψαριού να γλιτώνει από τα δόντια του μεγάλου, ίσως καταφέρω να κάνω τη θάλασσα έναν επίγειο παράδεισο δροσιάς κι ευτυχίας. Μέχρι τότε όμως, η χαρά της Νέλλυς, ο χορός των χρυσόψαρων και το κυνήγι του καρχαρία θα εξαρτώνται από τις υπάρχουσες δομές της θαλάσσιας κοινωνίας μου… Μοναδική λύση θα παραμείνουν οι αστερίες, που θα συνεχίσουν να σπεύδουν σαν ασθενοφόρα σε περιπτώσεις εκτάκτου ανάγκης για να γλιτώσουν κάποιο από τα πλάσματά μου από βέβαιο πνιγμό. Έστω και προσωρινά. Μέχρι να αλλάξει κάτι οριστικά στο μεγάλο χάρτη της Θάλασσας».

(Suede: Trash)

About Theorema

Είμαι η Άντζελα Ανακόντα aka @FearOfFireflies

Posted on 27 Νοεμβρίου, 2008, in Χωρίς κατηγορία and tagged . Bookmark the permalink. 14 Σχόλια.

  1. Να χαρείτε, μπορείτε να μας διηγηθείτε κάτι, οτιδήποτε, τις τελευταίες ειδήσεις, τον κόσμο γύρω μας, τον τηλεφωνικό κατάλογο, ό,τι σας φωτίσει, ΜΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ; Please, please, please! Save us all!

  2. η γοργόνα είχε τα νεύρα της…

    ε, ποτέ δεν περίμενα ότι θα διάβαζα κάτι τέτοιο! για κάποιο λόγο μου φαίνεται υπέροχο και πολύ διασκεδαστικό!

  3. etsi einai oi Gorgones…sto metaixmio metaksy sterias-thalassas,anthrwpou-psariou-logiko den einai na exei neura?

  4. @Post-Xylocaine Syndrome
    Για σας, τα πάντα!

    @bonnie
    Είναι η τρελλή γοργόνα, ξέρεις, εκείνη που ψάχνει κάτι που δεν υπάρχει και τρομάζει τον κόσμο με τις έμμονες ιδέες της…

    @nitens_lux
    Φυσικά και είναι!…

  5. Δεν έχετε υπόψη σας, πώς «αγκαλιάζουν» οι αστερίες την τροφή τους, έτσι δεν είναι;
    Αυτό το άγγιγμα στ’ ακροδάχτυλα, θα έχει σίγουρα κακό τέλος — για την Γοργόνα βέβαια.

    (Απολογούμαστε που «χαλάμε» το ωραίο αφήγημα με ζωολογικούς σχολαστικισμούς — απολογούμαστε, μα το κάνουμε. Τι να πεις;)

  6. @maurochali

    Τουναντίον! Κάνετε άριστα, καλό μου μαυροχάλι. Μου δίνετε μάλιστα την ευκαιρία, με το εύστροφο σχόλιό σας, να πω το εξής: Αν δεν υπάρχει ο παραμικρός κίνδυνος σε ό,τι βιώνουμε, αν δεν κρύβεται το παραμικρό μυστήριο πίσω από τις κινήσεις και τα ενδεχόμενα της ζωής μας, τότε προς τι ο κόπος?…
    Γνωρίζει προφανώς η Γοργόνα. Απλώς καμιά φορά ποντάρει στα επικίνδυνα.

    Χαίρομαι απίστευτα που παρατηρήσατε αυτή τη μικρή -αδιόρατη-λεπτομέρεια. Αλήθεια.

  7. Ωραίο!

    τι να της ψιθυρισε ο dj Starfish? ε;

  8. @ell

    🙂 Ποιος να ξέρει, καλή μου ελλ… Προφανώς κάτι που της άλλαξε το κέφι. Μπορεί απλώς να την παρότρυνε να παρατήσει την κακή διάθεση και να ριχτεί αμέσως στο χορό!

  9. Πάντως οι έννοιες «μικρο/μεγάλο ψάρι» δεν είναι τόσο ξεκάθαρες κ μεταβάλλονται συνεχώς

    π.χ. Μεγάλο ψάρι (αν κ θα ταιριαζει βρωμοκαρχαρίας κ άλλα χειρότερα) – Μυλωνάς πρόεδρος του ΣΒΕΕ

    όταν τον απήγαγαν, προφανώς κ για λίγο έγινε το μικρό ψαρι
    οι καταστάσεις λοιπόν, όπως κ αν είσαι σε διδάσκουν ότι για να καταφέρεις καποια πραγματα έτσι όπως είναι η κοινωνία πρέπει να γίνεις αρπακτικό, εκτός βέβαια αν έχεις γεννηθει κόρη του Μυλωνα κ είσαι στα πουπουλα από όλες τις απόψεις

    δεν ξέρω αν ποτέ θα υπάρξει κοινωνία με απόλυτη δικαιοσύνη κ μοίρασμα, από την άλλη είναι δύσκολο να μην καταντήσουμε σαν αυτούς που σιχαινόμαστε, ή να μην δημιουργήσουμε άμυνες

    τα ελάφια έχουν τα κέρατα ας πούμε, τα τριαντάφυλλα αγκάθια κ πάει λέγοντας

    όπως κ μικρά άκακα ψάρια έχουν τον τρόπο τους για να προστατεύονται

  10. @ell

    Δεν διαφωνώ, ελλ μου. Απλώς όλα θα ήταν πιο αρμονικά αν οι αρχικές διευθετήσεις κάποιων πραγμάτων βασίζονταν σε περισσότερο ελαστικά και δίκαια κριτήρια. Ιδανική κοινωνία δεν υπάρχει, μπορούμε όμως να την ονειρευόμαστε και να παίζουμε μαζί της τα παιχνίδια μας.

  11. Ναι, συμφωνώ
    ειδίκα για το τελευταίο που είπες «…και να παίζουμε μαζί της τα παιχνίδια μας.»

  12. @ell

    Είναι επειδή κατά βάθος παραμένεις κι εσύ ένα ρομαντικό κι ονειροπαρμένο παιδί 🙂

  13. Χαχαχα
    μακάρι να είναι όπως τα λες, καμιά φορά νομίζω ότι δεν έχει μείνει ούτε ένα ψήγμα ρομαντισμού μέσα μου

    όλο καινουρια ποστ βάζεις κ δεν έχω διαβάσει τίποτα… 🙂

  14. @ell

    Ωραία, το σ/κ έχεις homework 😉

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: