Daily Archives: 3 Δεκεμβρίου, 2008

Η νέα δημοσίευση της Βιβλιοθήκης

http://fainomeno.ekl.lu/about/f17/contents/ 

www.theoremabooks.wordpress.com

Το δώρο των γενεθλίων II

dan_hillier_sculp

(Dan Hillier: Sculls)

Με λένε Μαρία Βρυξέλλα Αντουανέτα, είμαι ροζ και ντελικάτη κι αγαπώ την κρέμα σαντιγί. Στις 17 του μηνός Φεβρουαρίου ο βασιλιάς είχε γενέθλια. Θέλησα να του φτιάξω ένα γλυκό για να του κάνω έκπληξη, γιατί κάθε χρόνο στα γενέθλιά του νιώθει κάπως καταπονημένος από το χρόνο που περνά, και ειδικά από εκείνον που προστίθεται στην ήδη προχωρημένη ηλικία του. Κάτι τέτοιες στιγμές είναι που του μπαίνουν διάφορες ιδέες στο νου τις οποίες δεν εκτιμώ καθόλου, και θα εξηγήσω αμέσως τι ακριβώς σημαίνει αυτό.

 Για να ξεκολλήσω λοιπόν το μυαλό του από το χρόνο που περνά και χάνεται, σκέφτηκα να το   παραγεμίσω με κρέμα φράουλα και ζάχαρη άχνη. Και γενικώς με παράλογες ιδέες. Μια νέα γαστριμαργική απόπειρα ήταν ό, τι χρειαζόταν για να βελτιωθεί κάπως η κατάσταση καθώς και το προσδόκιμο ζωής μου.

 Έπρεπε να βάλω τα δυνατά μου, ο βασιλιάς είχε δοκιμάσει όλα τα γλυκά του κόσμου, άρα το δικό μου όφειλε να είναι κάτι διαφορετικό, ένα δραματικά νόστιμο γλυκό για απαιτητικότατους και δη πουπουλένιους βασιλικούς ουρανίσκους. Επιπλέον, έπρεπε φυσικά να είναι και αρκετά παράλογο, ώστε να του αποδείξω γι’ άλλη μια φορά πόσο τυχερός είναι που με παντρεύτηκε κι επί τόσα χρόνια αγωνίζομαι ψυχή τε και σώματι για να κρατώ τις αδελφές Μανία και Ανία μακριά του!

Έψαξα παντού, σε όλα τα βιβλία μαγειρικής του παλατιού, ρώτησα μία προς μία τις κυρίες των τιμών -άχρηστα κορμιά όλες τους, μόνο να τρώνε και να ράβονται ξέρουν- έγραψα στην εξ αγχιστείας ξαδέλφη μου την αυτοκράτειρα Ιρίνα που ζει στη Ρωσία και γνωρίζει καλά τα μυστικά της κουζίνας και των γεύσεων, δωροδόκησα το μάγειρα του γειτονικού Βασιλείου, αλλά τίποτα. Καμιά συνταγή δεν είχε κάτι το ξεχωριστό, ήταν όλες βαρετές και δοκιμασμένες. Με έπιασε αγωνία, έτρεχα έξαλλη πάνω κάτω σε ολόκληρο το παλάτι προσπαθώντας να βρω μια κάποια λύση. Η καρδιά μου χτυπούσε σαν τρελή κάθε φορά που ο βασιλιάς με ρωτούσε πονηρά τι δώρο του ετοίμαζα.

Η μέρα της γιορτής πλησίαζε επικίνδυνα κι εγώ καθόμουν με σταυρωμένα χέρια κι αναρωτιόμουν ποιο είναι το καλύτερο παντεσπάνι και ποια κρέμα θα ταίριαζε περισσότερο με την ξεχωριστή γεύση που ήθελα να δώσω στο πόνημά μου. Έπαιζα την τιμή μου και τη ζωή μου κορώνα γράμματα, έπρεπε λοιπόν να βρω εγκαίρως το σωστό νόμισμα και μάλιστα να το ρίξω από τη σωστή πλευρά.

Η λύση ήρθε εξ ουρανού, όπως έρχονται εξάλλου όλα τα σωτήρια πράγματα, ή, για να ακριβολογώ, από το στόμα της καλύτερής μου φίλης σε ολόκληρο Βασίλειο, της Μπέμπα Μπλανς. Η  Μπέμπα λατρεύει την κρέμα βανίλια και την καραμέλα, γι’ αυτό και υιοθέτησε αυτό το τόσο καλλιτεχνικό ψευδώνυμο. Τα γλυκά και τα φαγητά της είναι ξακουστά σε ολόκληρο τον κόσμο, γι’ αυτό και  κάθε βδομάδα λαμβάνει εναγώνιες επιστολές από τις διάφορες αυλές όπου της ζητούν τη συμβουλή της για κάποια εξαιρετική συνταγή που προσπαθούν να ετοιμάσουν.

Ένα πρωί, εκεί που συζητούσαμε για τις τελευταίες τάσεις της μόδας και για την τεράστια κούραση που μας δημιουργούσε η καθημερινή ρουτίνα μας, της εξομολογήθηκα με δάκρυα στα μάτια το ένοχο μυστικό μου και τότε εκείνη αναφώνησε:

-Μα ξέρω τι χρειάζεται στο βασιλιά! Ένα γλυκό με ψεύτικη καραμέλα! Αυτό θα σε σώσει!

Αυτό το κορίτσι ξέρει πάντα να με εκπλήσσει. Την κοίταζα άναυδη απορώντας τι σκέφτηκε πάλι. Και τι ακριβώς σήμαινε «ψεύτικη καραμέλα»;…

Η Μπέμπα μου περιέγραψε τη συνταγή ενός απίστευτου γλυκού, το μυστικό του οποίου κρυβόταν όχι τόσο στην αυθεντική γεύση του όσο στην αυθεντική απάτη που κρυβόταν στα υλικά του. Η γνωστή δαιμόνια κι ανεξάντλητη Μπέμπα! Είχα βρει επιτέλους αυτό που ονειρευόμουν! Ένα κορυφαίο έδεσμα που θα δοκίμαζε για πρώτη φορά ο βασιλιάς και θα μαγευόταν χωρίς καν να ξέρει γιατί. 

Περάσαμε μέρες και νύχτες ολόκληρες στα υπόγεια του παλατιού, να δοκιμάζουμε πυρετωδώς υλικά και παραλλαγές, να ελέγχουμε τις γεύσεις και να αναμειγνύουμε αλχημιστικά παρασκευάσματα με εξωτικές σκόνες και αυτοσχέδια γλυκαντικά. Ολόκληρο το βασίλειο ευωδίαζε από τα πειράματά μας. Η συνταγή ήταν υπέροχη σε κάθε μορφή της, αλλά το μαγικό εκείνο υλικό που την έκανε αληθινά πρωτότυπη και εξωφρενικά εύγευστη δεν ήταν άλλο από το ψεύτικο αρωματικό της.

Στη λαμπερή γιορτή του Βασιλιά η Μπέμπα κι εγώ σερβίραμε το γλυκό-απάτη πάνω σε κρυστάλλινη πιατέλα στολισμένη με ταϊλανδέζικα μαργαριτάρια και μικρά άνθη βανίλιας φερμένα από τη μακρινή Ινδία. Η αίσθηση που έκανε το γλυκό μας ακούστηκε σε ολόκληρη τη χώρα. Ο ουρανός γέμισε με καραμελέ βεγγαλικά και στους δρόμους ξεχύθηκαν λαχταριστά σιρόπια με εξωτική γεύση μπανάνας, κρέμας και ζάχαρης. Το Βασίλειο κολύμπησε απ’ άκρη σ’ άκρη σε μια σχεδόν αφόρητη, πηχτή γλύκα. Ο κόσμος παραληρούσε από γαστριμαργική ευτυχία και στα στόματα όλων ήταν ζωγραφισμένα πλατιά ζαχαρωτά χαμόγελα.

Η παραζάλη που προκάλεσε η κρέμα σαντιγί σε συνδυασμό με την σικέ καραμέλα και τα υπόλοιπα υλικά σκλάβωσε μεμιάς τον Βασιλιά, ο οποίος εκδήλωσε την ευγνωμοσύνη του χαρίζοντας στο λαό του ένα θηριωδέστατο ρέψιμο -σήμα κατατεθέν της απόλυτης ικανοποίησής του- καθώς και μια ολόκληρη μέρα αργίας την οποία αφιέρωσε σε εορταστικές εκδηλώσεις και άλλες απολαυστικές ακρότητες.

Σε μένα χάρισε τη ζωή και κάποια καινούρια δικαιώματα και αυτό με κάνει να σκέφτομαι πως ο έρωτας όντως περνά πρώτα από το στομάχι, ακόμα κι αν δεν κρατά παρά μόνο ως τη χώνεψη. Όπως όλα τα πράγματα στον κόσμο άλλωστε, κι αυτός κάποτε χωνεύεται και οδηγεί απλώς σε εναγώνιες προσπάθειες καταπολέμησης της πλήξης και της φθοράς. Για την ώρα λοιπόν, το τέχνασμά μου είχε αποφέρει καρπούς, κι έτσι μπορέσαμε να ζήσουμε εμείς καλά κι ο λαός ακόμα καλύτερα για αρκετό καιρό ακόμα.

Η επόμενη μέρα ξημέρωσε κι εγώ αντίκρισα το φως του ήλιου με ανακούφιση. Αυτό σήμαινε πως τη ζωή μου και τα δικαιώματά μου μπορούσα να τα χαρώ ξέγνοιαστη μέχρι του χρόνου την ίδια μέρα. Σε ένα χρόνο από εκείνη τη μέρα, ανήμερα των γενεθλίων του άρχοντα του τόπου, κύρη κι αφέντη μου, επρόκειτο να κληθώ εκ νέου να κερδίσω χάρη και να κρατηθώ για τις επόμενες 365 μέρες μακριά από τη γκιλοτίνα, προστατευμένη από την εύνοιά του.

Πέρασε καιρός. Έχω αρχίσει ήδη να σχεδιάζω την επόμενη έκπληξη, η οποία ελπίζω να είναι πιο δραστική και να δώσει οριστικό τέλος στις ταλαιπωρίες μου και στην ετήσια κατήφεια του καημένου του Βασιλιά, που κάθε χρόνο περιμένει την 17η Φεβρουαρίου για να κόψει κεφάλια ή να χαρίσει ζωές. Δύσκολη η διαδικασία της τρομερής αυτής απόφασης, απάνθρωπη σχεδόν, καιρός να λάβει τέλος. Καλά που είμαι εγώ εδώ, για να φροντίσω για όλα…

(PRAM: Track of the cat)

 

 

 

Αρέσει σε %d bloggers: