Daily Archives: 4 Δεκεμβρίου, 2008

Πλίνθοι και κέραμοι ατάκτως εριμμένοι

ek8esh-unique-poster

«Άσπρες μέρες έχουμε τον τελευταίο καιρό εδώ στο Λουξεμβούργο», είπε ο Κοσμάς. Ξαφνικά άρχισαν να ασπρίζουν και οι Βρυξέλλες. Ένα χαρούμενο χιονάκι χορεύει έξω από το παράθυρό μου, για πρώτη φορά φέτος. Μικρές νιφάδες στροβιλίζονται κυκλικά κι έπειτα παραδίνονται στον παγωμένο αέρα. Ανοίγω διάπλατα τα χέρια ν’ αγκαλιάσω το χειμώνα.

Σχεδιάζω (με ξυλομπογιές) χριστουγεννιάτικα ψώνια, κάνω λίστες (αναμονής), ονειρεύομαι φωταγωγημένους δρόμους και (μουσικά) αστέρια στα πεζοδρόμια, φαντάζομαι συναντήσεις με φίλους (σε φιλώ), κρασοκατανύξεις (θρησκευτικές), ευωδιαστές συνταγές (επιτυχίας), κάλαντα (calendas graecas) και γκι (-γιώμ Απολιναίρ).

«Ως ένα σημείο δηλαδή ένας άνθρωπος μπορεί να ασχολείται με αγάπες του. Μετά αρχίζει και κλείνεται στον εαυτό του. » -Βασίλης Διοσκουρίδης, εκδότης στο Ροδακιό, μιλώντας περί βιβλίων και ανάγνωσης.

«Η πολυμάθεια δεν μας διδάσκει να έχουμε μυαλό» , συμφώνησε ο Ηράκλειτος.

«Δεν θα ξανακοιμηθώ ποτέ μέρα!» – «Γιατί;» – «Επειδή έχασα το απόγευμα και δεν τέλειωσα τα μαθήματά μου γι’ αύριο…» – «Δεν πειράζει. Θα διαβάσεις το πρωί, έχεις χρόνο!» – «Όχι, έχασα τη μέρα μου, δεν διορθώνεται…» – Κι αναρωτιέμαι: Γεννιέται ένοχος κανείς ή γίνεται στην πορεία; 

Στο κυλικείο, ο Κυρ Φάνης κι η κυρά Σάβη (εκ του Ελισάβετ), βγάζανε το ξυλιασμένο χέρι έξω από τον πάγκο τους και μας δίνανε τα Τσακίρης και τις καυτές τυρόπιττες, παίρνοντας το τάληρο.  Η καστανού, που λέγανε πως έβραζε τα κάστανα στο ίδιο καζάνι με τα βρακιά της, στεκόταν στο πεζοδρόμιο μαυροφορεμένη και διαλαλούσε την πραμάτεια της ακούραστα. Συχνά σκεφτόμουν πως ήταν μέρος του λουτρακιώτικου χειμώνα, μια εικόνα της κρύας εποχής που διαρκούσε όσο κι η αχνιστή παραγωγή της από τα Γεράνεια, και πως τις άλλες εποχές δεν ζούσε πραγματικά. Στο ίδιο βορειοευρωπαϊκό καζάνι βράζουμε κι εμείς οι πρώην πελάτες της, πολλά χρόνια μετά, σαν βρακιά και κάστανα ατάκτως εριμμένα.

«Ο θάνατος δεν μας φοβίζει. Όταν είμαστε εμείς εδώ, εκείνος λείπει. Κι όταν έρθει αυτός, λείπουμε εμείς» – Επίκουρος. Για τις παράπλευρες απώλειες, ούτε λέξη ο ποιητής.

  http://www.lifo.gr/content/x8/1066 – Ένα άρθρο που μου άρεσε πολύ. Ταυτίστηκα. Ακούς εσύ, άτομο του χώρου, και η αγαπημένη κοινή γνωστή μας;

Προχτές το βράδυ το κέφι της παρέας ήταν ανεβασμένο, το cd player πέταγε φλόγες, το μπαλκόνι ζητούσε πάρτι και η νύχτα ήταν ακόμα στα σπάργανα. Έλειπε καύσιμο. Βγήκα χοροπηδώντας στο δρόμο, κάτω από τη βροχή, με φούξια ινδικά πασουμάκια, μπλε αθλητική φόρμα, λευκό φανελάκι γυμναστικής και γκρι κυριλέ παλτό εργασίας (όλα αυτά μαζί, ναι) -πετάχτηκα στο κοντινότερο nightshop κι αγόρασα ένα μπουκάλι κόκκινο. Κάποιος γέλασε που με είδε. Γέλασα κι εγώ. Καμιά φορά η χαρά της ζωής κρύβεται σε απερίσκεπτους αυτοσχεδιασμούς της στιγμής. Και γελάει ωραία.

«Εσείς οι Έλληνες είστε μυστικοπαθείς!» – «Γιατί το λες;» – «Τρεις είστε στη μονάδα, και οι τρεις μου είπατε να μην το πω σε κανέναν…». – «Ε, να μην το πεις! Κράτα το στόμα σου κλειστό…».

«Ανούσιες φλυαρίες«, ψιθύρισε ο Χάιντεγκερ αποστρέφοντας με δυσαρέσκεια το βλέμμα.

 Ένα μικρό αριστούργημα εδώ: http://poetryscale.wordpress.com/2008/12/03/pm/

“Θα επιστρέψω εκεί όπου η παιδική μου ηλικία, για μια στιγμή έστω, ατένισε συγχρόνως τη φυσική Ωρίμανση και το Μαγικό. Καλούμαι να πενθήσω τη φαντασιακή αυτή Κέρκυρα ώστε να ξαναβρώ την αληθινή, όποια κι αν είναι.” – Ε. Αρανίτσης. -Ακούς Πέτρο;

Πάμε τώρα. Βράδιασε.

(Missy Elliott: Get Ur Freak On)

Αρέσει σε %d bloggers: