Monthly Archives: Δεκέμβριος 2008

Η ντροπή του να είσαι Έλληνας είναι θέμα… timing

(από το BBC)

«Το χειρότερο απ’ όλα είναι το timing (!!!) κατά το οποίο έγιναν τα γεγονότα, δηλαδή λίγο πριν τα Χριστούγεννα!!!…»

(απίστευτο κι όμως αληθινό σχόλιο που ακούγεται στο 1:16′ του βίντεο)

 

Το τσατ του έρωτα

 Με λένε Αρίστο και είμαι σαράντα χρονών. Μένω στην Αθήνα και προς το παρόν είμαι άνεργος. Ζω μόνος μου στον τρίτο όροφο μιας πολυκατοικίας, δυο ορόφους κάτω από την πρώην γυναίκα μου και την εννιάχρονη κόρη μας. Χωρίσαμε πριν αρκετά χρόνια, μόλις είχε γεννηθεί η μικρή δηλαδή, αλλά παραμείναμε φίλοι. Όταν κάνει πάρτι εγώ της γράφω τα σιντί της, κι όταν μαγειρεύει κάτι καλό δεν παραλείπει να μου στείλει ένα πιάτο. Τις γιορτές τις περνάμε μαζί στον πέμπτο όροφο, οικογενειακώς και με φίλους. Επίσης, με ενισχύει οικονομικά μέχρι να βρω μια δουλειά και να αρχίσω να στηρίζομαι στα πόδια μου. Παλιά έπαιζα μουσική σε διάφορα μαγαζιά του κέντρου, αλλά μετά τη γέννηση του παιδιού τα παράτησα κι ασχολιόμουν μαζί του και μόνο. Δούλευε η γυναίκα μου, τα βγάζαμε πέρα. Όταν χωρίσαμε προσπάθησα να ξαναμπώ στο επάγγελμα αλλά η νύχτα είχε αλλάξει, οι ιδιοκτήτες ήταν άλλοι, είχα χάσει κάθε επαφή, πάτωσε η προσπάθεια.

 

 Κοιμάμαι αργά και ξυπνάω αργά. Τις νύχτες βγαίνω σπάνια. Συνήθως κάθομαι μπροστά στον υπολογιστή και κατεβάζω μουσική και ταινίες. Έχω κι ένα τσατ ρουμ, που το λένε Το Στέκι της Τέχνης. Το έφτιαξα πριν κάνα δυο χρόνια, με σκοπό να γνωρίσω κι άλλο κόσμο που να ασχολείται με όσα ασχολούμαι κι εγώ, δηλαδή με τη μουσική, με το σινεμά και με το θέατρο, κι έτσι να διευρύνω τον κύκλο των γνωριμιών μου και να έχω παρέα να μιλήσω ανά πάσα στιγμή. Επίσης, έψαχνα για κόσμο με κατανόηση για τα γούστα και τις προτιμήσεις μου, που να μπορεί να συμμετέχει στο πάθος μου για μερικά πράγματα και να το μοιράζεται ειλικρινά. Εφόσον παραμένω καλωδιωμένος επί εικοσιτετραώρου βάσεως -δεν κλείνω τον υπολογιστή ούτε όταν κοιμάμαι λόγω βολικής σύνδεσης- μπορώ να βλέπω τι πάντα γίνεται στο ρουμ, ποιος μπαίνει και ποιος βγαίνει, τι συζητήσεις γίνονται, τι φρούτο είναι ο καθένας.

  

Μέσα από το Στέκι της Τέχνης γνώρισα αρκετά παιδιά όλον αυτό τον καιρό. Με μερικούς κάνουμε παρέα, βγαίνουμε για καμιά ρακή, πάμε σε κάνα μπαράκι ή σινεμά, μιλάμε κάπως πιο βαθιά. Άλλοι είναι απλοί «πελάτες», χωρίς πολλά πολλά. Με τους σταθερούς επισκέπτες μιλάμε πάντοτε λίγο περισσότερο, είμαστε κάτι σαν μέλη ενός κλαμπ που έχουν συγκεκριμένα γούστα, κοινούς κανόνες και συνήθειες και γνωρίζονται καλά μεταξύ τους, ακόμα κι αν δεν έχουν συναντηθεί ποτέ εκτός διαδικτύου.

 

Πριν καμιά βδομάδα συναντήθηκα με μια κοπέλα που μιλάγαμε αρκετό καιρό, τη Λίζα. Βγήκαμε για ποτό, φάγαμε, τα είπαμε και τελικά καταλήξαμε στο σπίτι της τα χαράματα. Η Λίζα έχει όλα όσα αναζητώ σε μια γυναίκα. Από όσα μου είχε πει και στο τσατ είχα καταλάβει πως αυτό το κορίτσι ήταν ό, τι έπρεπε για μένα. Μου έχει ξανασυμβεί να συναντηθώ με κοπέλες από το ιντερνέτ, και ομολογώ πως όλες τους είχαν κάτι από αυτό που θέλω. Όχι εντελώς όμως, όχι απόλυτα. Από όλες κάτι έλειπε, κι αυτό που είχαν ήταν καλό αλλά όχι αρκετό.

 

 Η αλήθεια είναι πως όλες οι ερωμένες μου είχαν πάντοτε κάποια κοινά χαρακτηριστικά. Και η πρώην γυναίκα μου επίσης έμοιαζε αρκετά με τη Λίζα. Αλλά στην πορεία άρχισε να αλλάζει, έκανε το παν για να γίνει κάποια άλλη, το κατάφερε σε μεγάλο βαθμό, κι αυτό ήταν το τελειωτικό χτύπημα για μένα. Η σχέση μας έληξε όταν κατάλαβα πως άλλη είχα παντρευτεί και με άλλη ζούσα. Της το εξήγησα, προσπάθησα να της αναλύσω την κατάσταση και να της δείξω πόσο προδομένος ένιωθα. Νομίζω πως κατάλαβε, παρόλο που καμιά φορά επιμένει να μου λέει πως χρειάζομαι ψυχίατρο. Αυτό όμως όλες οι σύζυγοι το λένε στους συζύγους τους όταν ραγίσει το γυαλί και αρχίσουν να ζητάνε όσα τους λείπουν, ενώ αυτές οι ίδιες είναι που έχουν προηγουμένως δημιουργήσει όλες αυτές τις ελλείψεις.

  

Εδώ και μια βδομάδα είμαι ένας τερατωδώς ευτυχισμένος άνθρωπος. Βγαίνω με το κορίτσι των ονείρων μου και αυτή τη φορά θα κάνω το παν για να εξασφαλίσω πως θα παραμείνει αυτή που ερωτεύτηκα και πως δεν θα μεταμορφωθεί σε κάποια άλλη. Η Λίζα είναι μια οπτασία, πρέπει να την βοηθήσω να το καταλάβει απόλυτα και να ζήσουμε ευτυχισμένοι μαζί. Της πρότεινα ήδη να μετακομίσει μαζί μου, και δέχτηκε με χαρά. Έχω ένα επιπλέον δωμάτιο όπου θα μπορεί άνετα να έχει τα αναπνευστικά μηχανήματά της και το αναπηρικό καροτσάκι.

  

Επίσης, αποφάσισα να μάθω τη νοηματική για να επικοινωνούμε καλύτερα, μιας και τη φωνή της καλής μου δεν θα μπορέσω να την ακούσω ποτέ. Την έπεισα να αφαιρέσει και το ακουστικό, δεν έχει νόημα να προσπαθεί να ακούσει ήχους και να ταλαιπωρείται άδικα. Θα της λέω εγώ όσα θα χρειάζεται να ξέρει και θα μιλάμε μεταξύ μας τη γλώσσα του έρωτα με τα δάχτυλα και το σώμα. Φυσικά, απέκλεισα την προοπτική μιας πλαστικής εγχείρησης, τη βρίσκω πανέμορφη όπως είναι τώρα -τα σημάδια από το έγκαυμα δεν αλλοιώνουν στο παραμικρό το υπέροχο πρόσωπό της, κι ας επιμένει πως μπορεί να βελτιωθεί. Η τελειότητα δεν βελτιώνεται, της αποκρίνομαι χαμογελώντας με λατρεία κάθε φορά που παίρνει τη γνωστή πονεμένη έκφρασή της και μου δείχνει την κάρτα του γιατρού.

  

Αυτό που πρέπει να φροντίσω είναι μια μικρή λεπτομέρεια που παρέβλεψα με την πρώην γυναίκα μου, κι η οποία μας κόστισε τη σχέση μας τελικά. Πρέπει να κάνω το παν για να κοπεί κάθε γέφυρα με την προηγούμενη ζωή της –με γονείς, φίλους και γνωστούς. Ο κόσμος δεν κατανοεί, θέλει το κακό των άλλων. Αν προσπαθήσει κάποιος μπορεί και να την πείσει πως κάτι δεν πάει καλά, πως μπορεί να γίνει καλύτερη, να διορθώσει κάποιο φανταστικό μειονέκτημα ή πως δεν κάνω εγώ για κείνην, κι αυτό δεν θα το αντέξω για δεύτερη φορά.

  

Η Λίζα θα μείνει μαζί μου και κανείς δεν θα εισβάλλει ποτέ στη ζωή μας. Έλαβα ήδη τα μέτρα μου, παρήγγειλα πόρτα ασφαλείας και κάγκελα για τα παράθυρα. Πρέπει να είμαστε οργανωμένοι, τίποτα δεν θα αφεθεί στην τύχη. Τηλέφωνο και τηλεόραση ποτέ δεν χρειάστηκα. Το μόνο που θα διατηρήσω στο μικρό μας παράδεισο θα είναι ο υπολογιστής. Το κομπιούτερ, όπως και να το κάνουμε, είναι πάντοτε ένα ανοιχτό παράθυρο στον κόσμο. Κι εγώ έχω συνεχώς ανάγκη να επικοινωνώ.

 

(Marilyn Manson: Tainted Love)

Πλίνθοι και κέραμοι ατάκτως εριμμένοι

ek8esh-unique-poster

«Άσπρες μέρες έχουμε τον τελευταίο καιρό εδώ στο Λουξεμβούργο», είπε ο Κοσμάς. Ξαφνικά άρχισαν να ασπρίζουν και οι Βρυξέλλες. Ένα χαρούμενο χιονάκι χορεύει έξω από το παράθυρό μου, για πρώτη φορά φέτος. Μικρές νιφάδες στροβιλίζονται κυκλικά κι έπειτα παραδίνονται στον παγωμένο αέρα. Ανοίγω διάπλατα τα χέρια ν’ αγκαλιάσω το χειμώνα.

Σχεδιάζω (με ξυλομπογιές) χριστουγεννιάτικα ψώνια, κάνω λίστες (αναμονής), ονειρεύομαι φωταγωγημένους δρόμους και (μουσικά) αστέρια στα πεζοδρόμια, φαντάζομαι συναντήσεις με φίλους (σε φιλώ), κρασοκατανύξεις (θρησκευτικές), ευωδιαστές συνταγές (επιτυχίας), κάλαντα (calendas graecas) και γκι (-γιώμ Απολιναίρ).

«Ως ένα σημείο δηλαδή ένας άνθρωπος μπορεί να ασχολείται με αγάπες του. Μετά αρχίζει και κλείνεται στον εαυτό του. » -Βασίλης Διοσκουρίδης, εκδότης στο Ροδακιό, μιλώντας περί βιβλίων και ανάγνωσης.

«Η πολυμάθεια δεν μας διδάσκει να έχουμε μυαλό» , συμφώνησε ο Ηράκλειτος.

«Δεν θα ξανακοιμηθώ ποτέ μέρα!» – «Γιατί;» – «Επειδή έχασα το απόγευμα και δεν τέλειωσα τα μαθήματά μου γι’ αύριο…» – «Δεν πειράζει. Θα διαβάσεις το πρωί, έχεις χρόνο!» – «Όχι, έχασα τη μέρα μου, δεν διορθώνεται…» – Κι αναρωτιέμαι: Γεννιέται ένοχος κανείς ή γίνεται στην πορεία; 

Στο κυλικείο, ο Κυρ Φάνης κι η κυρά Σάβη (εκ του Ελισάβετ), βγάζανε το ξυλιασμένο χέρι έξω από τον πάγκο τους και μας δίνανε τα Τσακίρης και τις καυτές τυρόπιττες, παίρνοντας το τάληρο.  Η καστανού, που λέγανε πως έβραζε τα κάστανα στο ίδιο καζάνι με τα βρακιά της, στεκόταν στο πεζοδρόμιο μαυροφορεμένη και διαλαλούσε την πραμάτεια της ακούραστα. Συχνά σκεφτόμουν πως ήταν μέρος του λουτρακιώτικου χειμώνα, μια εικόνα της κρύας εποχής που διαρκούσε όσο κι η αχνιστή παραγωγή της από τα Γεράνεια, και πως τις άλλες εποχές δεν ζούσε πραγματικά. Στο ίδιο βορειοευρωπαϊκό καζάνι βράζουμε κι εμείς οι πρώην πελάτες της, πολλά χρόνια μετά, σαν βρακιά και κάστανα ατάκτως εριμμένα.

«Ο θάνατος δεν μας φοβίζει. Όταν είμαστε εμείς εδώ, εκείνος λείπει. Κι όταν έρθει αυτός, λείπουμε εμείς» – Επίκουρος. Για τις παράπλευρες απώλειες, ούτε λέξη ο ποιητής.

  http://www.lifo.gr/content/x8/1066 – Ένα άρθρο που μου άρεσε πολύ. Ταυτίστηκα. Ακούς εσύ, άτομο του χώρου, και η αγαπημένη κοινή γνωστή μας;

Προχτές το βράδυ το κέφι της παρέας ήταν ανεβασμένο, το cd player πέταγε φλόγες, το μπαλκόνι ζητούσε πάρτι και η νύχτα ήταν ακόμα στα σπάργανα. Έλειπε καύσιμο. Βγήκα χοροπηδώντας στο δρόμο, κάτω από τη βροχή, με φούξια ινδικά πασουμάκια, μπλε αθλητική φόρμα, λευκό φανελάκι γυμναστικής και γκρι κυριλέ παλτό εργασίας (όλα αυτά μαζί, ναι) -πετάχτηκα στο κοντινότερο nightshop κι αγόρασα ένα μπουκάλι κόκκινο. Κάποιος γέλασε που με είδε. Γέλασα κι εγώ. Καμιά φορά η χαρά της ζωής κρύβεται σε απερίσκεπτους αυτοσχεδιασμούς της στιγμής. Και γελάει ωραία.

«Εσείς οι Έλληνες είστε μυστικοπαθείς!» – «Γιατί το λες;» – «Τρεις είστε στη μονάδα, και οι τρεις μου είπατε να μην το πω σε κανέναν…». – «Ε, να μην το πεις! Κράτα το στόμα σου κλειστό…».

«Ανούσιες φλυαρίες«, ψιθύρισε ο Χάιντεγκερ αποστρέφοντας με δυσαρέσκεια το βλέμμα.

 Ένα μικρό αριστούργημα εδώ: http://poetryscale.wordpress.com/2008/12/03/pm/

“Θα επιστρέψω εκεί όπου η παιδική μου ηλικία, για μια στιγμή έστω, ατένισε συγχρόνως τη φυσική Ωρίμανση και το Μαγικό. Καλούμαι να πενθήσω τη φαντασιακή αυτή Κέρκυρα ώστε να ξαναβρώ την αληθινή, όποια κι αν είναι.” – Ε. Αρανίτσης. -Ακούς Πέτρο;

Πάμε τώρα. Βράδιασε.

(Missy Elliott: Get Ur Freak On)

Η νέα δημοσίευση της Βιβλιοθήκης

http://fainomeno.ekl.lu/about/f17/contents/ 

www.theoremabooks.wordpress.com

Το δώρο των γενεθλίων II

dan_hillier_sculp

(Dan Hillier: Sculls)

Με λένε Μαρία Βρυξέλλα Αντουανέτα, είμαι ροζ και ντελικάτη κι αγαπώ την κρέμα σαντιγί. Στις 17 του μηνός Φεβρουαρίου ο βασιλιάς είχε γενέθλια. Θέλησα να του φτιάξω ένα γλυκό για να του κάνω έκπληξη, γιατί κάθε χρόνο στα γενέθλιά του νιώθει κάπως καταπονημένος από το χρόνο που περνά, και ειδικά από εκείνον που προστίθεται στην ήδη προχωρημένη ηλικία του. Κάτι τέτοιες στιγμές είναι που του μπαίνουν διάφορες ιδέες στο νου τις οποίες δεν εκτιμώ καθόλου, και θα εξηγήσω αμέσως τι ακριβώς σημαίνει αυτό.

 Για να ξεκολλήσω λοιπόν το μυαλό του από το χρόνο που περνά και χάνεται, σκέφτηκα να το   παραγεμίσω με κρέμα φράουλα και ζάχαρη άχνη. Και γενικώς με παράλογες ιδέες. Μια νέα γαστριμαργική απόπειρα ήταν ό, τι χρειαζόταν για να βελτιωθεί κάπως η κατάσταση καθώς και το προσδόκιμο ζωής μου.

 Έπρεπε να βάλω τα δυνατά μου, ο βασιλιάς είχε δοκιμάσει όλα τα γλυκά του κόσμου, άρα το δικό μου όφειλε να είναι κάτι διαφορετικό, ένα δραματικά νόστιμο γλυκό για απαιτητικότατους και δη πουπουλένιους βασιλικούς ουρανίσκους. Επιπλέον, έπρεπε φυσικά να είναι και αρκετά παράλογο, ώστε να του αποδείξω γι’ άλλη μια φορά πόσο τυχερός είναι που με παντρεύτηκε κι επί τόσα χρόνια αγωνίζομαι ψυχή τε και σώματι για να κρατώ τις αδελφές Μανία και Ανία μακριά του!

Έψαξα παντού, σε όλα τα βιβλία μαγειρικής του παλατιού, ρώτησα μία προς μία τις κυρίες των τιμών -άχρηστα κορμιά όλες τους, μόνο να τρώνε και να ράβονται ξέρουν- έγραψα στην εξ αγχιστείας ξαδέλφη μου την αυτοκράτειρα Ιρίνα που ζει στη Ρωσία και γνωρίζει καλά τα μυστικά της κουζίνας και των γεύσεων, δωροδόκησα το μάγειρα του γειτονικού Βασιλείου, αλλά τίποτα. Καμιά συνταγή δεν είχε κάτι το ξεχωριστό, ήταν όλες βαρετές και δοκιμασμένες. Με έπιασε αγωνία, έτρεχα έξαλλη πάνω κάτω σε ολόκληρο το παλάτι προσπαθώντας να βρω μια κάποια λύση. Η καρδιά μου χτυπούσε σαν τρελή κάθε φορά που ο βασιλιάς με ρωτούσε πονηρά τι δώρο του ετοίμαζα.

Η μέρα της γιορτής πλησίαζε επικίνδυνα κι εγώ καθόμουν με σταυρωμένα χέρια κι αναρωτιόμουν ποιο είναι το καλύτερο παντεσπάνι και ποια κρέμα θα ταίριαζε περισσότερο με την ξεχωριστή γεύση που ήθελα να δώσω στο πόνημά μου. Έπαιζα την τιμή μου και τη ζωή μου κορώνα γράμματα, έπρεπε λοιπόν να βρω εγκαίρως το σωστό νόμισμα και μάλιστα να το ρίξω από τη σωστή πλευρά.

Η λύση ήρθε εξ ουρανού, όπως έρχονται εξάλλου όλα τα σωτήρια πράγματα, ή, για να ακριβολογώ, από το στόμα της καλύτερής μου φίλης σε ολόκληρο Βασίλειο, της Μπέμπα Μπλανς. Η  Μπέμπα λατρεύει την κρέμα βανίλια και την καραμέλα, γι’ αυτό και υιοθέτησε αυτό το τόσο καλλιτεχνικό ψευδώνυμο. Τα γλυκά και τα φαγητά της είναι ξακουστά σε ολόκληρο τον κόσμο, γι’ αυτό και  κάθε βδομάδα λαμβάνει εναγώνιες επιστολές από τις διάφορες αυλές όπου της ζητούν τη συμβουλή της για κάποια εξαιρετική συνταγή που προσπαθούν να ετοιμάσουν.

Ένα πρωί, εκεί που συζητούσαμε για τις τελευταίες τάσεις της μόδας και για την τεράστια κούραση που μας δημιουργούσε η καθημερινή ρουτίνα μας, της εξομολογήθηκα με δάκρυα στα μάτια το ένοχο μυστικό μου και τότε εκείνη αναφώνησε:

-Μα ξέρω τι χρειάζεται στο βασιλιά! Ένα γλυκό με ψεύτικη καραμέλα! Αυτό θα σε σώσει!

Αυτό το κορίτσι ξέρει πάντα να με εκπλήσσει. Την κοίταζα άναυδη απορώντας τι σκέφτηκε πάλι. Και τι ακριβώς σήμαινε «ψεύτικη καραμέλα»;…

Η Μπέμπα μου περιέγραψε τη συνταγή ενός απίστευτου γλυκού, το μυστικό του οποίου κρυβόταν όχι τόσο στην αυθεντική γεύση του όσο στην αυθεντική απάτη που κρυβόταν στα υλικά του. Η γνωστή δαιμόνια κι ανεξάντλητη Μπέμπα! Είχα βρει επιτέλους αυτό που ονειρευόμουν! Ένα κορυφαίο έδεσμα που θα δοκίμαζε για πρώτη φορά ο βασιλιάς και θα μαγευόταν χωρίς καν να ξέρει γιατί. 

Περάσαμε μέρες και νύχτες ολόκληρες στα υπόγεια του παλατιού, να δοκιμάζουμε πυρετωδώς υλικά και παραλλαγές, να ελέγχουμε τις γεύσεις και να αναμειγνύουμε αλχημιστικά παρασκευάσματα με εξωτικές σκόνες και αυτοσχέδια γλυκαντικά. Ολόκληρο το βασίλειο ευωδίαζε από τα πειράματά μας. Η συνταγή ήταν υπέροχη σε κάθε μορφή της, αλλά το μαγικό εκείνο υλικό που την έκανε αληθινά πρωτότυπη και εξωφρενικά εύγευστη δεν ήταν άλλο από το ψεύτικο αρωματικό της.

Στη λαμπερή γιορτή του Βασιλιά η Μπέμπα κι εγώ σερβίραμε το γλυκό-απάτη πάνω σε κρυστάλλινη πιατέλα στολισμένη με ταϊλανδέζικα μαργαριτάρια και μικρά άνθη βανίλιας φερμένα από τη μακρινή Ινδία. Η αίσθηση που έκανε το γλυκό μας ακούστηκε σε ολόκληρη τη χώρα. Ο ουρανός γέμισε με καραμελέ βεγγαλικά και στους δρόμους ξεχύθηκαν λαχταριστά σιρόπια με εξωτική γεύση μπανάνας, κρέμας και ζάχαρης. Το Βασίλειο κολύμπησε απ’ άκρη σ’ άκρη σε μια σχεδόν αφόρητη, πηχτή γλύκα. Ο κόσμος παραληρούσε από γαστριμαργική ευτυχία και στα στόματα όλων ήταν ζωγραφισμένα πλατιά ζαχαρωτά χαμόγελα.

Η παραζάλη που προκάλεσε η κρέμα σαντιγί σε συνδυασμό με την σικέ καραμέλα και τα υπόλοιπα υλικά σκλάβωσε μεμιάς τον Βασιλιά, ο οποίος εκδήλωσε την ευγνωμοσύνη του χαρίζοντας στο λαό του ένα θηριωδέστατο ρέψιμο -σήμα κατατεθέν της απόλυτης ικανοποίησής του- καθώς και μια ολόκληρη μέρα αργίας την οποία αφιέρωσε σε εορταστικές εκδηλώσεις και άλλες απολαυστικές ακρότητες.

Σε μένα χάρισε τη ζωή και κάποια καινούρια δικαιώματα και αυτό με κάνει να σκέφτομαι πως ο έρωτας όντως περνά πρώτα από το στομάχι, ακόμα κι αν δεν κρατά παρά μόνο ως τη χώνεψη. Όπως όλα τα πράγματα στον κόσμο άλλωστε, κι αυτός κάποτε χωνεύεται και οδηγεί απλώς σε εναγώνιες προσπάθειες καταπολέμησης της πλήξης και της φθοράς. Για την ώρα λοιπόν, το τέχνασμά μου είχε αποφέρει καρπούς, κι έτσι μπορέσαμε να ζήσουμε εμείς καλά κι ο λαός ακόμα καλύτερα για αρκετό καιρό ακόμα.

Η επόμενη μέρα ξημέρωσε κι εγώ αντίκρισα το φως του ήλιου με ανακούφιση. Αυτό σήμαινε πως τη ζωή μου και τα δικαιώματά μου μπορούσα να τα χαρώ ξέγνοιαστη μέχρι του χρόνου την ίδια μέρα. Σε ένα χρόνο από εκείνη τη μέρα, ανήμερα των γενεθλίων του άρχοντα του τόπου, κύρη κι αφέντη μου, επρόκειτο να κληθώ εκ νέου να κερδίσω χάρη και να κρατηθώ για τις επόμενες 365 μέρες μακριά από τη γκιλοτίνα, προστατευμένη από την εύνοιά του.

Πέρασε καιρός. Έχω αρχίσει ήδη να σχεδιάζω την επόμενη έκπληξη, η οποία ελπίζω να είναι πιο δραστική και να δώσει οριστικό τέλος στις ταλαιπωρίες μου και στην ετήσια κατήφεια του καημένου του Βασιλιά, που κάθε χρόνο περιμένει την 17η Φεβρουαρίου για να κόψει κεφάλια ή να χαρίσει ζωές. Δύσκολη η διαδικασία της τρομερής αυτής απόφασης, απάνθρωπη σχεδόν, καιρός να λάβει τέλος. Καλά που είμαι εγώ εδώ, για να φροντίσω για όλα…

(PRAM: Track of the cat)

 

 

 

Η συνάντηση

pictures-059

 Υπάρχει μια φυλή που ονομάζεται Τα άτομα του χώρου. Ζει διασκορπισμένη σε ολόκληρο τον πλανήτη και τα μέλη της αναγνωρίζονται μεταξύ τους αμέσως μόλις συναντηθούν. Τα άτομα του χώρου δίνουν μεγάλη σημασία στις λέξεις και στη μουσική. Συχνά την χρησιμοποιούν ως μοναδικό μέσον για να θυμούνται ότι αισθάνονται. Όταν τύχει και βρεθούν μεταξύ τους ανά ζεύγη παραμένουν αχώριστα μέχρι το τέλος. Λειτουργούν ως ασφαλιστικές δικλείδες -και κάτι πάρα πάνω- το ένα για το άλλο. Δεν χρειάζεται να ανησυχούν για τίποτα όσο υπάρχουν μεταξύ τους. Αγαπιούνται και χρειάζονται το ένα το άλλο, κάθε μέρα, κάθε στιγμή. Όλα όσα κάνουν απευθύνονται, κατά κύριο λόγο, από το ένα στο άλλο. Υπάρχει απόλυτη εμπιστοσύνη μεταξύ τους και γνωρίζουν καλά πως ουδέποτε θα χρειαστεί να κρίνουν ή να κριθούν για κάτι. Αλληλοπροστατεύονται και αλληλοσυμπληρώνονται με ξεχωριστό τρόπο. Νιώθουν σιγουριά όταν βρίσκονται μαζί. Τίποτα και κανείς δεν μπορεί να διεισδύσει ανάμεσά τους και να τα αποξενώσει. Τα άτομα του χώρου βαδίζουν παράλληλα σε κάθε ζωή που αξιώνονται να έχουν, σε κάθε εποχή, σε κάθε τόπο. Αυτά τα άτομα χρειάζονται απόλυτα το ένα το άλλο και δεν νιώθουν εντελώς ασφαλή και ανακουφισμένα παρά μόνο όταν στέκονται δίπλα δίπλα μέσα σε κάποιο καταπράσινο κήπο. Για κάθε άνθρωπο υπάρχει άλλος ένας πάνω στη Γη που πληροί τις προϋποθέσεις για να είναι το «άλλο άτομο του χώρου» του. Αν ανακαλύψει κανείς αυτό το μοναδικό άλλο άτομο πάνω στον πλανήτη με το οποίο μπορεί να συνεννοηθεί, θα πρέπει να θεωρεί τον εαυτό του πολύ τυχερό και να μην πάψει ποτέ να προσφέρει σπονδές στους θεούς που τους ένωσαν.

Ground floor perfumery,
stationery and leather goods,
wigs and haberdashery
kitchenware and food…going up
First floor telephones,
gents ready-made suits,
shirts, socks, ties, hats,
underwear and shoes…going up
Second floor carpets,
travel goods and bedding,
material, soft furnishings,
restaurant and teas.
Going up!

(COIL: Going up)

(ΒΒ, δικό σου)

Βασίσου πάνω μου

pictures-075

«Είχα να την δω τρεις μήνες. Την είδα σε μια φωτογραφία και μου φάνηκε πως μεγάλωσε κατά πέντε χρόνια!» -«Είναι η φάση της απόλυτης κατάρρευσης λίγο πριν την ολοκληρωτική αναγέννηση.» -«Έτσι γίνεται πάντα;» -«Ναι, έτσι…».

 «Αν μισήσεις κάτι αφού το έχεις πρώτα αγαπήσει θα το μισήσεις πολύ περισσότερο απ’ ό, τι θα το μισούσες αν δεν το είχες αγαπήσει προηγουμένως». Θεώρημα Νο 35, «Η Ηθική», Σπινόζα.

Η Μ. μου έστειλε ένα μέηλ όπου έγραφε: «Έχω μόνο έξι λέξεις να σου πω: Σ’ ευχαριστώ, σ’ ευχαριστώ, σ’ ευχαριστώ». Έξι λέξεις, είπε. Και όχι δύο λέξεις, επί τρεις φορές. Συχνά οι διάφορες οπτικές των πραγμάτων μοιάζουν με χώρα θαυμάτων. Μερικές φορές το όνομά μου είναι Αλίκη.

Κάποτε το όνομά μου ήταν Ελλονόρα. Ήταν η εποχή που έγραφα λευκά νυχτερινά γράμματα με μαύρο μελάνι και τα σφράγιζα με κόκκινο βουλοκέρι και καφετί σπάγκο πριν τα στολίσω με γραμματόσημα και τα στείλω στο καλό.

«Δες τα γεγονότα και τις σκέψεις σου όπως είναι. Αντιμετώπισέ τα ως πραγματικές καταστάσεις και τοποθετήσου σαφώς απέναντί τους». Είναι άραγε καλό να ανιχνεύουμε τις αυταπάτες μας, να τις ξεγυμνώνουμε από κάθε μαγική παραμυθία και να στεκόμαστε μπροστά τους με θάρρος και ειλικρίνεια; Πού θα οδηγήσει τόση πολιτική ορθότητα;

Κι έπειτα, πώς να ζήσω χωρίς τις αγαπημένες μου αυταπάτες, σ’ έναν κόσμο ενήλικων και σοβαρών ανθρώπων που δεν έχει χώρο για παραμύθια; Πώς να αντέξω τόση μοναξιά; Από πού θα αντλώ οξυγόνο; Παραείναι σκληρά αυτά για μένα, dakter.

Θα προτιμήσω ένα Ferrero Rocher. Μου αρέσει πολύ να με κακομαθαίνουν. Ειδικά αν η κακή αυτή εκπαίδευση περιέχει και αμύγδαλο. Viva la mala educacion.

«Σταμάτα να καπνίζεις. Φοβάμαι μην πάθεις τίποτα! Κάθε μέρα το σκέφτομαι…» -Last night I dreamed that somebody loves me…

«Αν δεν στηρίξεις το ένα σου πόδι έξω από τη Γη ποτέ σου δεν θα μπορέσεις να σταθείς πάνω της», «Μαρία Νεφέλη», Οδ. Ελύτης. -Μήπως μπορώ απλώς να πετάω γύρω της, ακολουθώντας την τροχιά της;…

Χόρχε Μπούκαϊ. Η νέα μου χάρτινη ανακάλυψη που μου κρατάει τρυφερά το χέρι εδώ και λίγο καιρό. Μαζί κάνουμε υπέροχες βόλτες στον κόσμο μέσα από ιστορίες και παραμύθια που εξηγούν τα πώς και τα γιατί χωρίς να περιπλέκουν τα πράγματα και χωρίς επιπλέον απαιτήσεις. Βασίζομαι πάνω του.

«Σηκωθήκανε τα πόδια να χτυπήσουν το κεφάλι!», είπε η κεφαλή -«Χωρίς εμάς θα ήσουν απλώς ένα κρανίο-έκθεμα, και κοιτώντας σε ο κόσμος απλώς θ’ αναρωτιώταν: Να ζει κανείς ή να μη ζει;… Πίστεψέ μας, είναι προτιμότερο να τρέχεις παρά να συλλογίζεσαι την κούρσα», απάντησαν τα πόδια και άρχισαν να χοροπηδούν με κέφι στο πλακόστρωτο, αψηφώντας κάθε κίνδυνο, κάνοντας τρίπλες και πιρουέττες μέσα στη βροχή.

(Joshua: Animals will save the world)

Αρέσει σε %d bloggers: