Daily Archives: 12 Μαρτίου, 2009

Νεφέλες και Απαλά Μαύρα Αστέρια

(Antony & The Johnsons: Soft Black Stars)

Προβαίνετ’  έξω, θεαταί, και σήμερ’  αρκετά θαρρώ πως σας εψάλαμεν… σας φθάνουν τώρ’  αυτά.

Me Tarzan, you Jane

MTV AWARDS

Σατανικά ανδρικά φιλιά και εκδηλώσεις συναισθηματικής και σωματικής οικειότητας με άτομα του ίδιου φύλου. Καμώματα που σκάνε σαν βόμβες και προκαλούν εξεγέρσεις, καταλήψεις και σκάνδαλα///Η Ελλάδα του 21ου αιώνα φοβάται την ομοφυλοφιλική ασθένεια και υψώνει τη φωνή της γιουχαΐζοντας μπροστά στην τεράστια απειλή, αυτή που κρέμεται ως σύγχρονη Δαμόκλειος σπάθη πάνω από το περήφανο κεφάλι του άντρακλα τσολιά που κινδυνεύει να υποβιβαστεί σε μαντεμουαζέλ ντε κομπανί και να πίνει κολονάτο Cosmopolitan με τεντωμένο δαχτυλάκι ακούγοντας Ντβόρζακ///Πέρυσι η φοβική Ελλαδάρα έκραζε τους Αλβανούς, πρόπερσι τους μαύρους, φέτος κράζει τις αδερφές/// Τους άντρες, εννοείται, γιατί τα τσίλικα γκομενάκια που γλωσσοφιλιούνται και χαμουρεύονται φορώντας μίνι φούστα και ξώκοιλο δύσκολα διανοείται κανείς να τα πειράξει –άσε που μπορεί ο μάγκας να σταθεί και τυχερός και να τα πάρει και τα δυο μαζί μια παρτουζίτσα/// Για όλα αυτά τα σύγχρονα δεινά φταίει η Ρούσαλκα, εννοείται. Ας την κράξουμε όσο είναι καιρός. We can do it///Πού να κρυφτούν πια οι πρίγκιπες για να φιλήσουν το είδωλό τους στον καθρέφτη; Πού να τρέξουν οι γυμνόστηθες νεράιδες για να κλάψουν την απώλεια ή για να τραγουδήσουν τη χαρά του έρωτα;///Πίσω από τα γιουχαητά ενός λιμπρέτου μπορεί κανείς να διακρίνει όλη τη μασκαρεμένη σήψη μιας κοινωνίας που υποκρίνεται και κρίνεται εξοστρακίζοντας τριτοκοσμικές τσιρίδες και αδέσποτες βολές κατά των διαφορετικών που τολμούν να πουν πως όχι///Στην Τεχεράνη ενδέχεται το κοινό να αντιδρούσε με λιγότερο μένος, στο Αφγανιστάν μπορεί και να χειροκροτούσαν///Στη σύγχρονη Ελλάδα των αφορισμών και της άκρατης βαρβατίλας καλύπτουμε τους καθρέφτες από πουριτανική ντροπή και φρίκη για την αντανάκλαση που δεν θα διστάσουν να μας αντιγυρίσουν αν κάνουμε πως τους κοιτάζουμε στα μάτια///Επίσης τους καλύπτουμε όταν το πένθος κινδυνεύει να απελευθερώσει τα πνεύματα και τις ψυχές που γνώρισαν το πάρα πέρα, αφήνοντάς τα να περιφέρονται στους μίζερους χώρους της λιγδιασμένης καθημερινότητας που μεθοδεύουμε με στοργή και φροντίδα, και στην οποία δεν υπάρχει θέση παρά για εκείνο που μας μοιάζει, για εκείνο που διδαχτήκαμε στο κρυφό σχολειό και για εκείνο που ενδόμυχα μας καυλώνει τα βράδια –όμως, σιωπή! Κάτι τέτοια δεν πρέπει να ξεστομίζονται///Τουλάχιστον όχι δημοσίως///Και φυσικά δεν γίνεται επ’ ουδενί να αφορούν μια στρέητ χώρα που σεκλετίζεται εύκολα, ρουφάει τούρκικο βαρύ γλυκό με τρεις φουσκάλες, βαράει τα ζάρια στο νταλκά και γαμεί σαν Πειραιάς λεβέντης///Εννοείται πως τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι και χειρότερα. Η παράδοσή μας άλλωστε αριστεύει σε αποτελεσματικούς τρόπους παραδειγματισμού των ασεβών/// Στην εποχή του Θεοδόσιου τους έκαιγαν, ο Ιουστινιανός τους λιθοβολούσε, ο Άγιος Θωμάς τους καταράστηκε και πέθαιναν σαν τα κουνούπια κατακρεουργημένοι από ουράνιες πληγές στο αμαρτωλό τους σώμα//Παρόλα αυτά, ως γνωστόν, στα μέρη μας ό, τι δεν φαίνεται, δεν υπάρχει. Φυλάμε τους πισινούς μας κάτω από μεταξωτά βρακιά λοιπόν, και τα παιδιά μας μακριά από τους συνήθεις ύποπτους, γιατί ποτέ δεν ξέρει κανείς από πού θα του έρθει η ασύμμετρη απειλή της αταξίας και του αλλιώτικου, πόσο μάλλον κανα φουριόζικο παλούκι///Σήμερα, οι υγιείς και εύπλαστες φωνές, οι κομψοί καλλιτέχνες, οι λαμπερές ιδέες και κάθε είδους δημιουργικότητα οφείλουν να περνάνε από την ψιλή κρησάρα μιας drama queen κοινωνίας που κανονικά θα ήθελε απλώς περίπατο στη γκιλοτίνα///Εν προκειμένω όμως ζει και βασιλεύει και δεν διστάζει να βιαιοπραγήσει με τσαμπουκά αν καταστεί αναγκαίο, προκειμένου να διαφυλάξει τα ιερά ιδανικά μιας σαφρακιασμένης ιδεολογίας που κυλιέται στα σκατά και στο όνειδος, μα κανείς δεν τολμά να την ξεφωνήσει και να κράξει αντ’ αυτών το βασιλιά που περπατά γυμνός και επιπλέον δεν έχει καν ωραίο κώλο/// Το ψαγμένο κοινό της Λυρικής έβαλε στη θέση της την αλλότρια αντιδραστική σκηνοθέτιδα και πέρασε το σπουδαίο εθνικό μήνυμα: τα λυρικά παραμύθια δεν θα περάσουν, εμείς αγαπάμε την Πετρούλα, στηρίζουμε το Σάκη, ορκιζόμαστε στον Ολυμπιακό και βαράμε κυμπάρικο κομπολόι ρευόμενοι το μουσακά που έφτιαξε με τα χεράκια της η φουκαριάρα η μάνα μας///Τα σέβη και τα ρέστα μου.

 

 

(Polly Scattergood – Other Too Endless)

 

 

 

Αρέσει σε %d bloggers: