Daily Archives: 23 Μαρτίου, 2009

Γράμμα σε έναν άγγελο

tilda__swinton1

Το ξέρω πως δεν θες να νιώθω τις μέρες άχρηστες, πως αν ήσουν εδώ θα με μάλωνες και θα με έπαιρνες από το χέρι για να με ξεκουνήσεις από τις κενές σκέψεις της Δευτέρας, πως θα μου υπενθύμιζες ότι το μόνο που μας προστατεύει είναι η σκέψη όσων μας αγαπούν, όπως μου είχες πει και τότε. Θα μου έβαζες το καινούριο σου σιντί, θα ανοίγαμε την καινούρια σου Ντον και θα ξαπλώναμε ήρεμα στον καινούριο σου μπεζ καναπέ, έτοιμοι για καινούρια σχέδια και καινούρια δρομολόγια πάνω από τις κεραίες της Αθήνας. Λοιπόν, ξέρεις, μόνο κοντά σου θα ένιωθα καλά τούτη την άχρωμη και κάπως αγχωμένη Δευτέρα, καθώς μία και μοναδική επιθυμία νιώθω πως θα μπορούσε να αχνοχαράξει στο μουδιασμένο μου μυαλό: να γινόμουν ο Gabriel (εκείνος ο απροσδιόριστος Gabriel, ξέρεις…) και να πέταγα πάνω από τα σύννεφα, προκαλώντας καταιγίδες, ανεμοστρόβιλους και βροχές στον κόσμο, να χιόνιζα κρύσταλλο στα βουνά και να ξεσήκωνα αλμυρές τρικυμίες στα πελάγη μέχρι να προσγειωθώ απαλά στον πέμπτο όροφο της μοναδικής όασης αυτής της πόλης όπου θα μπορούσα επιτέλους να ξαποστάσω και να αποκοιμηθώ. Αντί γι’ αυτό, το μόνο που μπορώ να κάνω απόψε είναι να στείλω γράμμα σε έναν άγγελο .

Me Tilda, You Derek?

[Derek Jarman: Art Of Mirrors (Music by Psychic TV)]

 

 

 

 

Πίστομα

maro_me_afissa

Είναι κάτι μέρες που ξυπνάς και όλα φαίνονται λάθος. Η ώρα, ο τόπος, οι ήχοι, οι εικόνες, η γεύση, οι εισπνοές, οι κινήσεις,  εσύ ο ίδιος, τα πάντα είναι μικρά λάθη που παρατάσσονται το ένα δίπλα στο άλλο και φτιάχνουν το πέτρινο τοίχος μιας Δευτέρας που δεν έχει τίποτε από θέατρο///Αναρωτιέμαι γιατί χτυπάμε την πόρτα όταν είναι να μπούμε στο δωμάτιο κάποιου μα δεν την χτυπάμε και όταν βγαίνουμε, αφού και τότε βγαίνουμε από το δικό μας  χώρο και μπαίνουμε στο χώρο των άλλων. Άλλο ένα λάθος συμπεριφοράς που κανείς δε φαίνεται να προσέχει κι όμως συμβαίνει κι είναι πολύ ενοχλητικό///Αβλεψίες///Ο μάγος Μιχάλης μου μίλαγε τις προάλλες για ένα σύνολο από αξιακά συστήματα, συναισθηματικά υπόβαθρα και σωματικά υγρά που ταυτίζονται και φέρνουν τους ανθρώπους πιο κοντά. Είναι ο μόνος τρόπος για να υπάρχει και να διατηρείται ο έρωτας, με διαβεβαίωσε. Τα θαύματα αφορούν πάντα το πανί, σκέφτηκα σιωπηρά///Νιώθω κάπως κουρασμένη από όλες αυτές τις λέξεις που αραδιάζω καθημερινά στην οθόνη. Κυρίως με κουράζει η ματαιότητα της πεισματικής μου προσπάθειας να επιμένω σε κάτι φαντασιακό κι ανέφικτο///Σήμερα είναι μια μέρα που δεν θέλω τίποτα///Θα μπορούσε να ήταν ευχάριστη μια μέρα απόλυτης σαχλαμάρας, χωρίς σκέψεις, σχέδια, προθεσμίες, ωράρια, επιλογές. Θα μπορούσε να ονομαστεί η «μέρα της μαρμίτας», και το μόνο που θα έπρεπε να μας απασχολεί θα ήταν τι ωραίο φαγητό θα φάμε το μεσημέρι///Τα πράγματα είναι ζόρικα στην αρχή. Σε κάθε αρχή, όλα τα πράγματα. Ενίοτε και στο τέλος. Ενδιαμέσως, συμβαίνει επίσης να προκύψουν κάποια απρόβλεπτα ζόρια που κάνουν τα πάντα ακόμα πιο ανεξιχνίαστα και κουραστικά///Στην καλύτερη περίπτωση τα εν λόγω ζόρια αφορούν την σεξουαλική ή ερωτική εκτόνωση, οπότε και θεωρούνται θεάρεστα και καλοδεχούμενα και από τους ταπεινούς κοινούς θνητούς του κόσμου///Λέξεις δίχως νόημα, κουβέντες χωρίς σκοπό, βαρετές φλυαρίες για το τίποτα σε μια μέρα βαμένη με το χρώμα της ανίας///Θα μπορούσα να τσακωθώ με κάποιον, ίσα για να νιώσω την έξαψη του καβγά  -άλλου είδους έξαψη σήμερα δεν προβλέπεται να βρέξει ο συννεφιασμένος ουρανός της πολυάσχολης δυτικοευρωπαϊκής πρωτεύουσας///Η Κέρκυρα βρίσκεται στις παρυφές του Μεσογειακού χώρου και παρόλα αυτά στερείται διόδων επικοινωνίας με τον κόσμο. Οι αδικίες του είδους με εκνευρίζουν καθώς μου κάνουν τη ζωή δύσκολη///«Πίστομα» στα κορφιάτικα σημαίνει μπρούμυτα///Η Κλυταιμνήστρα, η Άννα Καρένινα, η Μαντάμ Μποβαρύ πέθαναν ντροπιασμένες εξαιτίας των ερωτικών επιλογών τους. Τις βλέπω να πέφτουν πίστομα και φτύνουν ένοχες καληνύχτες αδικίας και ατίμωσης///Είμαι σίγουρη πως και οι τρεις σκοτώθηκαν μια Δευτέρα βράδυ χωρίς να έχουν προηγουμένως συνομιλήσει με το μάγο Μιχάλη περί έρωτος και άλλων δαιμονίων///Αβλεψίες δις///Πριν λίγο περπατούσα κάτω από την πιο ενοχλητική και γκρινιάρα βροχή των τελευταίων ημερών. Η ροζ ομπρέλα μου έσπασε σε κάποιο φύσημα του αέρα αφήνοντάς με γελοία εκτεθειμένη στο πεζοδρόμιο της επαναληπτικής διαδρομής μου///Παρόλα αυτά, το ροζ μου πουκάμισο (που δεν ξέχασα) με παρηγορεί κάπως, δείχνοντάς μου πως μιας μορφής αντίσταση είναι πάντα εφικτή όταν πεισμώνει κάποιος, και αντιπροτείνει ένα χαμόγελο στη μουντή γκριμάτσα που με ακολουθεί από το πρωί///Από το παράυθρο του 13ου ορόφου παρατηρώ τα παιδιά να τρέχουν μουσκεμένα, τσαλαπατώντας στις λιμνούλες νερού που σχηματίζονται δίπλα στους υπονόμους της περιοχής. Γελάνε, κι αυτό δεν ξέρω αν μου δίνει χαρά ή ακόμα περισσότερο εκνευρισμό για τον αεροστεγή εγκλεισμό μου στην υπερμοντέρνα ζωή του παρόντος μου///Τέλος η γκρίνια///Τα σέβη μου.

 
 
 

 

 

(Depeche Mode: Wrong)

 

 

 

 

Αρέσει σε %d bloggers: