Daily Archives: 30 Μαρτίου, 2009

Η σεμνοτυφία ως ψεύτικη σεμνότητα

apple

Λαγνεία και ηδονή: δύο θανάσιμα παραπτώματα από καταβολής κόσμου. Στο Μεσαίωνα των αισθησιακών απολαύσεων δοξάζεται αυτό που καυτηριάζει, καταπονεί, ενοχοποιεί το σώμα και τις λειτουργίες του.   Ό, τι δονεί και κατορθώνει να ταράζει τον ανθρώπινο βίο δια μέσου των αισθήσεων καθίσταται εμμέσως πλην σαφώς κατακριτέο και αμαρτωλό. Θέμα συζήτησης προς αποφυγή και πρακτική ανίερη και μιασματική.

Όλα όσα προκαλούν ψυχικό ηλεκτροσόκ μέσα από τις εκδηλώσεις της σάρκας οδηγούν σε συναισθήματα ντροπής και περιφρόνησης από την πουριτανική κοινωνία της σύγχρονης εποχής. Αντίθετα με τους άντρες, ηδονή νιώθουν μόνο οι φτηνές γυναίκες, καθώς η πατριαρχική κοινωνία δεν αναγνωρίζει εύκολα στο ασθενές φύλο το δικαίωμα στη σεξουαλική διέγερση. Οι γυναίκες που φροντίζουν το σώμα τους ονομάζονται «παστρικές» μιας και προφανέστατα το προορίζουν για κάποια άλλη χρήση πέραν της αναπαραγωγής. Η αφροντισιά αποδεικνύει την αγνότητα μιας γυναίκας που εφόσον δεν διαθέτει το κορμί της για περαιτέρω σαρκικές δραστηριότητες δεν χρειάζεται να ασχολείται μαζί του υπέρ το δέον.

Το σκληροπυρηνικό υπερεγώ που μεθοδικά έχτιζαν οι οικογένειες επί αιώνες αποδίδει καρπούς μέχρι σήμερα παράγοντας υστερικά καταπιεσμένους ανθρώπους οι οποίοι είτε μισούν είτε περιφρονούν το σώμα τους –και κατ’ επέκταση το σώμα των άλλων. Η αμαρτία ως διαβολικό καρύκευμα του ανθρώπινου βίου, το λαθραίο και το απαγορευμένο είναι στοιχεία που θα έπρεπε να συναντιούνται μόνο στην τολμηρή λογοτεχνία και μάλιστα αυτή η τελευταία θα έπρεπε είτε να καταργηθεί δια νόμου είτε να αναγιγνώσκεται έστω στα κρυφά και με μέτρο.

Η σεμνοτυφία, ως ψεύτικη σεμνότητα, απαγορεύει επίσης τον πλουραλισμό στις σεξουαλικές συμπεριφορές στις οποίες ενδέχεται να επιδοθεί κατά καιρούς το αδύναμο ον που έχασε τον Παράδεισο εξαιτίας των ασυγκράτητων ορμών του. Η ερωτική σκέψη και δράση οφείλουν να καλύπτονται από ένα πέπλο μυστικότητας και απορρήτου, μιας και αποτελούν τεκμήρια ενοχής και θα έπρεπε να κάνουν τους ασεβείς να κοκκινίζουν και να μετανοούν.

Η εγκυμονούσα γυναίκα αποκαλείται «γυναίκα σε ενδιαφέρουσα» κατά τον πολιτικώς ορθό ορισμό. Γκαστρωμένες είναι συνήθως οι γυναίκες εκτός γάμου που προκαλούν την περιφρόνηση και τον αποτροπιασμό της κοινωνίας εξαιτίας του ακατονόμαστου εκείνου φερσίματός τους που τις έφερε στη δύσκολη θέση της αναμονής ενός «εξώγαμου».

Οι ακολασίες και οι σεξουαλικές αποκλίσεις αφορούν κυρίως μειονότητες που δεν θα έπρεπε να έχουν δικαιώματα ισάξιας αντιμετώπισης με τους «κανονικούς ανθρώπους».  Όποιος δεν αποσκοπεί στην τεκνοποίηση λογικά δεν θα έπρεπε να ασχολείται με το σεξ. Επιπλέον, όποιος ασκεί ελεύθερο σεξ είναι καταδικασμένος σε οδυνηρό θάνατο. Το προφυλακτικό είναι όργανο του σατανά το οποίο όχι μόνο εμποδίζει την αναπαραγωγή μα ευνοεί και τις σεξουαλικές επαφές με περισσότερους του ενός συντρόφων εξωθώντας τον άνθρωπο στην αμαρτία και διευκολύνοντας στην καταπάτηση κάθε παραδοσιακού ηθικού κανόνα.

Οι σχέσεις με το άλλο φύλο αποκαλούνται «πονηρές» και διαποτίζονται με το βαρύ άρωμα της παρανομίας και του απαγορευμένου –τουλάχιστον μέχρι να επισημοποιηθούν μέσω του γάμου και να αρχίσουν να εξυπηρετούν το θεάρεστο έργο της τεκνοποίησης. Κατόπιν αυτού, μπορούν και να παύσουν δια παντός και να καταφέρει έτσι ο άνθρωπος να καλλιεργήσει απερίσπαστος την αγνότητα του σώματος και του πνεύματός του.

Το προπατορικό αμάρτημα που έφερε τον άνθρωπο λίγο πιο κοντά στο Δέντρο της Γνώσης θα βαραίνει τις γενεές πάσες, μέσα από τις μαζοχιστικές και άρρωστες αναφορές σε κάποιου είδους πόθο ή πράξη που οδηγεί στο αιώνιο μαρτύριο και στις φλόγες του κακού. Το σεξ είναι ρυπαρό και άσεμνο, κι ας μοιάζει με ζουμερό φρούτο. Η γύμνια των σωμάτων είναι πράξη αποκρουστική και απαγορεύεται δια νόμου, μιας και ο ολοκληρωτισμός πορεύεται δίπλα δίπλα με τον πουριτανισμό.

Μέχρι και το μοναχικό σεξ προκαλεί μύριες ασθένειες όπως η κώφωση, η τύφλωση, η ανικανότητα. Η απόλαυση είναι σε κάθε περίπτωση η χειρότερη αμαρτία, και παραμένει μέχρι τέλους ποταπή και κτηνώδης. Είναι η ηδονή για την ηδονή, καθαρή ασέλγεια, και το αποτέλεσμά της βγάζει σε αχρηστία το σημαντικότερο δυναμικό του ανθρώπινου σώματος το οποίο εκτονώνεται αλλά δεν γονιμοποιεί ούτε γονιμοποιείται.

Οι αντιστασιακοί της ηδονής όπως ο Εμπειρίκος, ο Ντε Σαντ, ο Φουριέ, ο Λογιόλα, ο Μπωντλέρ, ο Μπατάιγ κέρδισαν τη ζωή τους παίζοντας φτηνά με τον έρωτα. Καθείς με τον τρόπο του. Εννοείται πως στο τέλος της διαδρομής τους περίμενε το πυρ το εξώτερον καθώς υπονόμευσαν ένα πανανθρώπινο σύστημα αξιών και ηθικών κωδίκων ωθώντας τον κόσμο σε βρώμικες και αντιδεοντολογικές πράξεις. Η αμαρτία καιροφυλακτεί στα ποιήματα, στις εικόνες, στις μουσικές όλων εκείνων που ξεστράτισαν και επέμειναν πως τα σώματα μπορούν να σμίγουν χωρίς ντροπή και μάλιστα με πολλούς τρόπους. Ο Μέγας Ανατολικός, ο οποίος ξεκίνησε να γράφεται κατά τη βικτωριανή εποχή, αποτελεί ένα σχετικό δείγμα αμφιλεγόμενης λογοτεχνικής δημιουργίας που διαπνέεται από μια παράδοξη απελευθερωτική διάθεση και πολεμήθηκε δεόντως.  Αργότερα, αναγνωρισμένοι και ευυπόληπτοι μελετητές υποστήριξαν πως σε μερικές περιπτώσεις η ψυχική λύτρωση του ανθρώπου ενδέχεται να περνά και από το σώμα, και αυτή η οπτική αποτέλεσε ακόμα μια σημαντική αιτία ρήξης με την καθεστηκυία τάξη που κατέκρινε και κατά βάθος εξακολουθεί να κατακρίνει τη σπουδαιότητα της αφής.

Μέσα σε έναν κόσμο υποκριτικό και τεχνητό, βασισμένο σε απαγορεύεις, ενοχικά συμπλέγματα και υποκριτικές συμβάσεις, καταλήγει να αναρωτιέται κανείς πώς είναι δυνατόν να υπάρχει καν το ενδεχόμενο ο παράδεισος να αφορά, έστω και ως ιδέα, τις αισθήσεις και τις εκστάσεις. Και, εκτενέστερα, πώς είναι δυνατόν αυτός ο υποκριτικός κόσμος να είναι έργο Θεού.

 

(Portecho – Studio Plastico)

 (Νίκο, ευχαριστώ για το βίντεο. Φιλομένα, ευχαριστώ για τη φωτογραφία)

Αρέσει σε %d bloggers: