Daily Archives: 8 Απριλίου, 2009

Ο κόσμος της σιωπής των αμνών

newton3

Οστικά κύμματα καταφθάνουν από την παραλία και πνίγουν την πόλη στην αλμύρα και στην απορία///Ο λευκός θόρυβος μιας εξωγήινης φωνής παρασύρει τα σύννεφα στο πέρασμά του και κάνει τον ντόπιο ουρανό να λάμπει ολόγυμνος///Εντούτοις, με παρρησία///Παρατηρώ με ήσυχο βλέμμα την κατακόρυφη πορεία της φωνής χωρίς να κινούμαι, χωρίς να αντιδρώ///Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να συνεχίσω να κοιτάζω και να περιμένω το μετά///Ποιος είπε πως οι φωνές είναι αόρατες; Τις έχω δει πολλές φορές να σκαρφαλώνουν σε υψηλές κλίμακες και ταράτσες πολυκατοικιών και να στάζουν σαν όξινες σταγόνες τα κεφάλια των ανυποψίαστων περαστικών///Μερικές φορές οι φωνές-σταγόνες ενώνονται και συνεχίζουν να τρέχουν αναζητώντας το τέλος του κόσμου///Οι φωνές αυτές δεν ξέρουν όμως πως είναι ματαιοπονία να αναζητούν κάτι που μόνο οι ίδιες μπορούν να προκαλέσουν///Κυλούν σαν ένα ποτάμι δάκρυα που τρέχει ζεστό πάνω σε ρόδινο παιδικό μάγουλο και βρέχει τις άκρες των χειλιών με αμφιβόλου ποιότητος αλμύρα///Η γλώσσα κόκκαλα δεν έχει και κόκκαλα τσακίζει, έλεγε η γιαγιά η Μαριάνθη, κι εγώ πιστεύω πως οι προηγούμενοι συνήθως έχουν δίκιο///Η φωνή και η γλώσσα είναι άσπονδες φίλες από καταβολής κόσμου, παρόλο που συχνά αφορούν εντελώς διαφορετικές πραγματικότητες///Όταν οι λέξεις χάνουν το νόημά τους η μόνη λύση που τους απομένει είναι να γίνονται κραυγές, αλλιώς η ύπαρξή τους ακυρώνεται και καταντούν ανίσχυρα ανδρείκελα μιας παρολίγον τέλειας συνεννόησης που όμως δεν συνέβη ποτέ///Συχνά οι φωνές γίνονται Φωνή και επιλέγουν να φωλιάσουν στο πίσω μέρος του μυαλού, προκαλώντας μια παράξενη εσωτερική αναταραχή που μοιάζει με σεισμό μέσα σε κλειστό δωμάτιο///Ο Νους μετατρέπεται σε κίτρινο δίχτυ που μάζεψε τις λέξεις και τις φωνές, κάποιες κραυγές κι έναν ψίθυρο και καμιά φορά μουδιάζει και δεν αναγνωρίζει το μετά///Η παρατεταμένη εσωτερική σύγχιση όλων αυτών των χύμα υλικών μοιάζει με σεισμική δόνηση που ήρθε από το πουθενά όχι για να καταστρέψει μα για να βάλει τα πράγματα στη θέση τους///Τα αυτιά είναι οι κλειδαρότρυπες του Νου, όπως και τα μάτια, κι εγώ γνωρίζω καλά πως τις παρούσες μέρες μόνο κρυφοκοιτώντας και κρυφακούγοντας μπορώ να τις αντιμετωπίσω///Μέσα από ήχους λέξεων και συναισθημάτων που τρίζουν σαν μυστικές Πόρτες, μέσα από τον αιφνιδιασμό μιας επώδυνης κραυγής που λέει την καθαρή αλήθεια, μέσα από ένα στόμα που φτύνει στα πόδια μου το παρελθόν σαν μασημένη τσίχλα που έχασε πια τη φρουτένια γεύση της///Η αναγκαστική προσγείωση των ήχων μέσα στα τύμπανα των έκπληκτων αυτιών μου μοιάζει με δυναμίτη που τσάκισε το γρανιτένιο βράχο κόβοντάς τον κομματάκια και σκορπίζοντας εδώ κι εκεί αδέσποτα θραύσματα///Ας φυλαχτεί όποιος μπορεί, μερικές λέξεις σκοτώνουν///Με τον ίδιο τρόπο μπορούν να σκοτώσουν κι οι σιωπές όταν στρογγυλοκάθονται σπαρακτικές στις θέσεις των λέξεων και καλύπτονται σεμνά με ενδύματα ευπρέπειας που πάνε να βουλώσουν το κενό///Αυτές οι σιωπές είναι οι ανεπούλωτες πληγές μιας δυσβάσταχτης πραγματικότητας η οποία δεν δύναται να πάψει να υπενθυμίζει εκείνο το πολύτιμο «κάτι» που κονιορτοποιήθηκε στις πρέσσες του Νου όταν αυτός ένιωσε πως κάπως αδικείται///Μια φωνή που ανέκαθεν δρούσε καταπραϋντικά μπορεί κάποτε να γίνει θόρυβος, να τσακίσει τα τύμπανα και το λαβύρινθο σηματοδοτώντας την έναρξη μιας παρακμής που οδηγεί στο βούρκο ενός υπέρλαμπρου «τίποτα» στη θέση ενός πάλαι ποτέ βαρυσήμαντου «κάτι»///Τότε ο χρόνος περνά γκρεμίζοντας τους κόπους των ιδανικών ψευδαισθήσεων μιας φανταστικής ευτυχίας χωρίς ημερομηνία λήξης///Τα όπλα του είναι πάντοτε οι φωνές, οι λέξεις, οι ήχοι, κάποιο γεγονός που αποσιωπήθηκε///Μικρά κρεοπωλεία αφανισμού μιας αντοχής που πετσοκόβεται ανεξήγητα προσομοιάζοντας απελπιστικά στην ανεπάρκεια του διπλανού που ποτέ δεν κατάλαβε τη σημασία  ιδανικών φράσεων και λέξεων όπως «για πάντα», «απόλυτα», «ουσία και ταύτιση», «δεδομένο»///Αρπάζω ένα χαρτομάντηλο που μοιάζει με γεροντική πάνα ακράτειας και τη μπουκώνω με ύλη λέξεων που μου τσάκισαν το Νου///Αυτή η ύλη είναι αλμυρή μα δεν θα βρέξει ποτέ τις άκρες των χειλιών μου γιατί τώρα πια μεγάλωσα, δεν είμαι παιδί, και μερικά πράγματα έμαθα να τα χειρίζομαι και να τα προλαμβάνω///Παλιότερα λάτρευα τα ταξίδια ανάμεσα σε δαιδαλώδεις κόσμους λέξεων, γραπτών και προφορικών. Τα πίστευα///Τώρα ξέρω πως η μοναδική σωτηρία μου είναι η κρυστάλλινη στιγμή όπου η ρόδα του check-in θα αναλάβει αποφασιστικά την πραγματική ζωή μου σπρώχνοντάς την στο σωτήριο αεροσκάφος της επιστροφής μου στον κόσμο της σεμνής κι ενήλικης σιωπής. Στον κόσμο της σιωπής των αμνών///Τα σέβη μου.

(Le Tigre: Get off the internet)

Αρέσει σε %d bloggers: