Fuck the pain away

fuck the pain away John

Το απόγευμα εκείνης της Δευτέρας η γυναίκα που την έλεγαν Sincetta καθόταν στο πεζούλι και έπινε καφέ καπνίζοντας. Μπροστά της το παλαιό φρούριο δέσποζε βλοσυρό και ωραίο. Η ώρα πέρασε χωρίς να το καταλάβει. Η ιόνια νύχτα κατέβηκε στο παραπέντε και θρονιάστηκε πάνω στους ώμους της αποφασιστικά, ως συνήθως. Δε μου γλιτώνεις κούκλα, της ψιθύρισε, θα σε λιώσω και πάλι. Τα γνωστά, σκέφτηκε η γυναίκα. Και δεν ανησύχησε, καθώς γνώριζε πια.

Σε λίγο ένα διεθνές αεροπλάνο κατέφθασε στο νησί. Η γυναίκα το παρακολούθησε να προσγειώνεται ομαλά, όμορφα. Καλώς τους, είπε από μέσα της, τους τυχερούς. Στον κατάμαυρο ουρανό μια ασημένια γραμμή άφησε το ίχνος της πίσω από το μαγευτικό επίτευγμα της σύγχρονης τεχνολογίας. Η γυναίκα θαύμασε την ουρά της πτήσης και συνέχισε να την κοιτάζει έκθαμβη και να φαντάζεται τους επιβάτες έναν προς έναν.

Η ώρα περνούσε και η ασημένια γραμμή παρέμενε στον ουρανό, ευθεία και σταθερή. Ακόμα και μετά την προσγείωση του αεροπλάνου. Η γυναίκα συνέχισε να την παρατηρεί με περιέργεια. Τι μεγάλη διάρκεια ουράνιου ίχνους, σκέφτηκε παραξενεμένη. Καθώς τα λεπτά προσπερνούσαν τον εαυτό τους και κάθε λογική, η γυναίκα εστίασε ξανά στη λαμπερή ουρά της πτήσης. Και τότε κατάλαβε.

Αυτό που θαύμαζε ως υπόλειμμα μιας διεθνούς πτήσης δεν ήταν άλλο από την ασημένια λάμψη ενός σκοινιού για τα ρούχα που οι γείτονες είχαν κρεμάσει ανάμεσα σε δύο αντικρυστά παράθυρα, κατά την παραδοσιακή συνήθεια του νησιού. Το σύρμα έλαμπε κάτω από το φεγγάρι την ώρα που η γυναίκα διέκρινε πάνω του το ουράνιο σήμα μιας μακρινής διαδρομής που είχε περάσει από πάνω της στο παρά τρίχα.

Δεν είναι πια αστείο, σκέφτηκε η γυναίκα. Εφόσον επιμένω να διακρίνω ουράνιες διαδρομές και σημαντικά νοήματα στα σκοινιά μιας κοινής  μπουγάδας, η ασθενής όραση και όποια  αντίληψή μου πάσχουν από μια σοβαρή διαταραχή σύνδεσης της πραγματικότητας με μιαν απελπισμένη φαντασία.

Μπήκε στο σπίτι κι έβαλε μια τεκίλα, άναψε ένα καινούριο τσιγάρο και συλλογίστηκε τον καλύτερό της φίλο, κάπου στην Αθήνα. Μετά σκέφτηκε πως τον αγαπούσε απελπιστικά πολύ. Και του αφιέρωσε όλες τις υπαρκτές κι ανύπαρκτες λάμψεις και διαλείψεις του μυαλού της, γιατί μόνο εκείνος γνώριζε τι σημαίνει παρεξήγηση και σύγχυση, και αυτό την παρηγορούσε τρομερά κάτω από τον ουρανό του Ιονίου.

About Theorema

Είμαι η Άντζελα Ανακόντα aka @FearOfFireflies

Posted on 31 Αυγούστου, 2009, in Χωρίς κατηγορία and tagged , . Bookmark the permalink. 5 Σχόλια.

  1. Τα σέβη μου, ειδικά στην προτελευταία παράγραφο! 🙂

  2. εγώ πάντως δίνω τα πάντα για μια αχαλίνωτη απελπισμένη φαντασία.

    (τα σέβη μου επίσης!)

  3. @renata

    Καλημέρα γλυκό μου, από το βορρά σήμερα, και κάπως παραξενεμένη – αγαπησιάρα πάντως και χαμογελαστή 😉

    @ο αποτέτοιος

    Δώστε μου τα πάντα περικαλώ. Μόνο τέτοια διαθέτω 😉

    Τα σέβη μου, θηρία.

  4. Miss Broadway (Those fingers of finesse RMX)

    Σας χαρίζω εις το διηνεκές αυτό που πολλοί εποφθαλμιούν, έχουν ζηλέψει, χρειαστεί και αγγίξει ανύποπτοι, αλλά ακόμη δεν μπορούν να φτάσουν: τον ώμο μου. Απλό είναι, εδώ που τα λέμε; Α.
    Επίσης, μαζί με όλες τις r n b ντίβες, σας καλώ: Sweet, for a change, let us not have dreams: let’s have plans.
    (Είπε η σοφός)

  5. @Miss Broadway

    Αγαπημένη μου!!! Κάθε σας εμφάνιση στο φτωχικό μου με γεμίζει χαρά και λάμψη! Τώρα ειδικά, με αυτό το σπάνιο δώρο που αξιώθηκα, νομίζω πως τίποτα δεν θα είναι πια το ίδιο! Σας ευχαριστώ, Θεά, και όπως πάντα προσκυνώ το Μεγαλείο και την Άπλα σας!
    Σας αγαπώ με μια αγάπη όλο σχέδια 😉

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: