Δυνατές συγκινήσεις

calvin_

-Καλά, το καινούριο Κάλβιν με κάνει να νιώθω άλλος άνθρωπος. Το φοράω και πετάω. Πολύ σέξι.

-Πάλι καλά που το πήρες, σώθηκες!  Κι εγώ μόνο αυτό φοράω. Δε μου λες, είσαι έτοιμη να γλεντήσουμε;

-Είμαι έτοιμη να γλεντήσουμε. Εσύ είσαι έτοιμη να γλεντήσουμε;

 -Είμαι έτοιμη να γλεντήσουμε!

Μπήκαν στην αίθουσα 8 του σινεμά Toison d’ Or, με ανάλατο ποπ κορν και κόκα λάιτ στο χέρι, κάθισαν στα μεσαία καθίσματα, κοντά στο κέντρο, και περίμεναν να αρχίσει η ταινία. Για μία ώρα κι ενενήντα λεπτά η ζωή τους θα γινόταν ένα γλέντι μοναδικό. Οι πρωταγωνιστές φορούσαν Κάλβιν, μιλούσαν ελάχιστα, έκαναν όμως πολύ καλή παρέα μεταξύ τους πάνω στους βελούδινους καναπέδες του στούντιο και μετά επέστρεφαν ο καθένας σπίτι του σα να μην είχε συμβεί το παραμικρό.

Για μία ώρα κι ενενήντα λεπτά η καρδιά τους χτυπούσε δυνατά κάτω από τη μεγάλη οθόνη. Έγιναν κι αυτές δύο πρωταγωνίστριες με Κάλβιν που μιλούσαν ελάχιστα, έκαναν στενή παρέα με το υπόλοιπο καστ της ταινίας πάνω στους γκριζωπούς καναπέδες και μετά επέστρεψαν σπίτι τους σα να μην είχε συμβεί το παραμικρό.

Έβγαλαν τη διαδρομή αμίλητες. Έξω από τα νοτισμένα τζάμια η πόλη ήταν κατάφωτη και το στομάχι τους ακόμα κάπως αναστατωμένο από την υπερένταση των βελούδινων καναπέδων και των στενών τζιν. Λίγο πριν σταματήσει το λεωφορείο στη γνωστή στάση, μια φωτισμένη διαφημιστική αφίσα με την καινούρια  χειμερινή συλλογή denim του Calvin Klein που υποσχόταν δυνατές συγκινήσεις αναβόσβηνε σαν ελαττωματική λάμπα-παγίδα για τις μύγες.

About Theorema

Είμαι η Άντζελα Ανακόντα aka @FearOfFireflies

Posted on 16 Σεπτεμβρίου, 2009, in Χωρίς κατηγορία and tagged . Bookmark the permalink. 27 Σχόλια.

  1. Tώρα με βάλατε στο τρυπάκι να ονειρεύομαι τεράστιους αμερικάνικους highways και τριζάτα τζιν πάνω σε δερμάτινα καθίσματα,convertibles.
    Καλός και ο Κάλβιν,αλλά ο Λιβαίς είναι αυτός που μου προκαλείς τέτοιου είδους ονειρώξεις;)

    Με φτιάξατε μεσημεριατίκα :))))

  2. @GCTMT

    Χε! Κι αυτές το ίδιο πάθανε, μόνο που η επίδραση του virtual φτιαξίματος διήρκεσε όσο και μια απλή διαδρομή με λεωφορείο από το σινεμά ως το σπίτι, μετά από μια ταινία of fake emotions.
    Οι άνθρωποι ζητάνε έμπνευση και δυνατές συγκινήσεις σε οθόνες, εφόσον τους λείπουν από οπουδήποτε αλλού.
    Υπάρχει χειρότερη μοναξιά;…

  3. όχι. δεν υπάρχει.

    (μη μου δίνετε σημασία θα μου περάσει)

  4. @ο αποτέτοιος

    Μα οι απόψεις μας συμπίπτουν.
    Πώς να μην σας δώσω σημασία? Γίνεται?…
    (μην ανησυχείτε, όλα αναστρέψιμα είναι -ελπίζω!).

  5. Θα αντιδράσω αγοράζοντας το επόμενο τζην
    μου από τους ρωσοπόντιους της λαϊκής αγοράς
    κατασκευασμένο στην μακρινή Κίνα.
    Όπως και το προγούμενο που φοράω αυτή τη στιγμή.

  6. Theorema, φοβάμαι ότι σε λίγο ακόμα και το να πηγαίνει κάποιος μοναχικός στον κινηματογράφο
    ( με ή χωρίς παρέα ) για να αποφύγει έστω κι έτσι τη μοναξιά του, θα αποτελεί ‘επαναστατική πράξη’

    Ψηφίζω κι εγώ ανεπιφύλακτα Levis αντί CK, με το σκεπτικό ότι πρέπει να αφήνουμε και λίγο χώρο στη φαντασία

  7. @Τσαλαπετεινός

    Χμ! Κινεζικα βασανιστήρια ε? Ενδιαφέρουσα άποψη, δε λέω… 😉

    @So_Far

    Καλή μου So_Far, αν ο χαρακτήρας των πράξεών μας εξαρτώνταν από τις μάρκες (Λιβάις ή Κάλβιν ελάχιστα διαφέρουν) τότε η επικύρωση της μοναξιάς και της ρηχότητάς μας θα ήταν οριστική.
    Δεν αποτελεί πράξη «επαναστατική» μια μοναχική εξόρμηση στο σινεμά. Κάθε άλλο.
    Εν προκειμένω, το μόνο που θέλησα να τονίσω ήταν η απίστευτα άδεια από συγκινήσεις ζωή των δύο κοριτσιών, που προσπαθούσαν να αυτοεπιβεβαιωθούν μέσα από ένα παντελόνι, χάφτοντας τη διαφήμιση, και η απελπισία της έλλειψης νοήματος όσον αφορά δικές τους καταστάσεις καθημερινότητας.
    Όταν αναζητάς έμπνευση μέσα από τις υποσχέσεις ενός έμπορου ή από το σενάριο μιας ταινίας, κι έπειτα επιστρέφεις μόνος κι ανέμπνευστος στο σπίτι σου, τότε προφανώς πάσχεις από σοβαρή μοναξιά και πλήξη.
    Θα μπορούσε ο τίτλος του ποστ να ήταν Ελλείψεις.

  8. Η μοναξιά είναι μια μεταβλητή συνηστώσα.
    Εξαρτόμενη πάντα απο τον πύχη των επιθυμιών και προσδοκιών μας.
    Όσο μεγαλύτερες οι επιθυμίες-προσδοκίες, τόσο μεγαλύτερη και η μοναξιά.
    Εξάλλου τι ζωή θα ταν, αν πάντα δεν έλειπε κάτι παραπάνω…?
    And life goes on in a circled way:)

    Kαλημέρες!

  9. Αυτό που ήθελα να πω είναι ότι οδηγούμαστε σε συνήθειες όπου αυτές οι μοναχικές έξοδοι στον κινηματογράφο θα αραιώσουν λόγω διαδικτύου.
    Υπάρχει μια σκηνή στο μετριότατο φιλμ Judge Dredd όπου το ζευγάρι συνευρίσκεται ως εξής: κάθονται ντυμένοι ο ένας απέναντι στον άλλο, φορούν ειδικά ακουστικά ,κλείνουν τα μάτια, η συσκευή μεταφέρει τα δεδομένα του ανθρώπου που είναι απέναντί σου ως κύματα στον εγκέφαλο και όταν τελειώσει η εμπειρία έχεις την αίσθηση ότι πραγματοποιήθηκε.
    Φαντασθείτ ελοιπόν σε μια τέτοια κοινωνία, τί επανάσταση θα είναι να βιώσεις την εμπειρία του κινηματογράφου, πόσο θα διαταράσει τις δομές της λόγω της ‘ανεξέλεγκτης’ επιθυμίας

    CK vs Levis, να μην αστειευτούμε και λίγο;
    Μάλιστα σας δίνω και ένα λινκ, για μια ωραία διαφήμιση της Levis, πίσω στα ’70ς

  10. @GCTMT

    Είναι καλό να λείπει πάντα κάτι, γιατί έτσι έχουμε κίνητρο για μια παραπάνω προσπάθεια βελτίωσης του εαυτού μας και της ζωής μας. Η μοναξιά είναι κάτι σκληρό όμως, κάμπτει, κουράζει, απελπίζει. Σε αυτό υπάρχει λύση, λες;

    @So_Far

    Το φιλμ δεν το ήξερα κι ομολογώ πως με εντυπωσίασε!!! Από αυτή την άποψη καταλαβαίνω πολύ καλά γιατί κάποτε μπορεί να θεωρείται επαναστατική μια βόλτα στο σινεμά. Κι αυτό καθιστά ακόμα πιο τρομακτικές τις προοπτικές των ανθρώπινων σχέσεων. Κι ακόμα πιο δύσκολη κάθε καλή προαίρεση για καινούριες προσπάθειες (ειδικά για τους πιο ηττοπαθείς ή τους κάπως δειλότερους).
    Το κλιπάκι θεϊκό! Ευχαριστώ 🙂

  11. Τα 2 κοριτσάκια δεν μπορούν να πάνε κόντρα στην αυτάρεσκη γυναικεία φύση τους και τα μπιχλιμπιδοφτιασίδια θεωρούν, πως είναι το μέσον για να σπάσουν το τείχος της κατάθλιψης τους, χωρίς να το καταφέρνουν.
    Γιατί να στερηθούμε την καλή έξωθεν μαρτυρία του σύγχρονου μοναχισμού σε βάρος της εμπορικής αξίας της γύμνιας, που ούτως η άλλως δεν θέλουμε να δείξουμε;
    Είναι θέμα καλής διαχείρισης της εικόνας,του έτοιμου τζανκ σόουλ φουντ,είναι η τσουβαλοποίηση και η απόριψη που έτσι κι αλλιώς είναι δεδομένη αν σε πάρουν χαμπάρι, η εναντίωση απέναντι στα πρότυπα ζωής που μας πασάρουν οι κατά τα άλλα συμπαθείς ντιγκιντάνγκες… ;
    Νομίζω, πως αυτό που λείπει και έχει χαθεί είναι η επανάσταση της φούστας!
    Η τέλεια γυναικεία κρυψώνα για να απολαύσεις την μοναχική σου (επι)οικοδόμηση…
    Είστε τόσο γοητευτικά ενδιαφέρουσες όταν φοράτε το ένδυμα της υποσεινήδητης κατάθλιψης ! Σχεδόν αγγίζετε την υπαρξιακή τελειότητα του «»τίποτα»»…
    Μην γδυθείτε ποτέ μπροστά στον φαύλο κύκλο της ψυχοθεραπείας της!
    Μην το κάνετε….

  12. Κοντό μαλλάκι, ο Καριωτάκης δεν είχε πολλές λύσεις, η Σαγκάν το ίδιο, η μελαγχολία τρυπώνει εκεί που η μοναξιά δεν εντοπίζει διέξοδο στα χρώματα, τις αισθήσεις, την ισοροπία που ‘ναι μέσα μας και μπορούμε να την βρούμε ακόμα και κυρίως σ’ αυτήν (στη μοναξιά)… γύρνα πίσω και δες πάλι την έκκρηξή σου τη φωτεινή κι ηλιόλουστη, με τις θείες βραδιές σου τις καλοκαιριάτικες, μια ρακή κοντό μαλλάκι, μπρος μην εκνευριστώ και φίλα μου αυτούς που σε κοιτάζουν και χαίρονται σαν δεν τους βλέπεις.

  13. Όταν σταμάτησα να τη φοβάμαι Theorema…
    Και πιστεψέ με, από τότε που συνέβει αυτό, απολαμβάνω τη συντροφιά με τον εαυτό μου:)))

    Σε φιλώ

  14. @fetus

    Δεν ξέρω αν με ενδιαφέρουν οι «γυναικείες» κρυψώνες, όπως λες. Το μόνο που γνωρίζω είναι πως, εκ γεννετής, οι κρυψώνες γενικώς ήλκυαν την προσοχή και το ενδιαφέρον μου.
    Η υπαρξιακή τελειότητα του τίποτα, που λες, μου φαίνεται πως παλεύει ανάμεσα σε δύο: στην απόλυτη πληρότητα και στην τραγική αδειοσύνη της απελπισίας.
    Προτιμώ να σκέφτομαι πως υπάρχει πάντα χρόνος και δυνατότητα για κάτι καλό.
    Ξέρω πως κι εσύ αυτό επιδιώκεις. Γι’ αυτό και με συμβουλεύεις, ως γυναίκα, να αποφύγω την άνευ όρων παράδοση στη φθορά και στη μιζέρια.

    @Kakaras

    Υπέροχε άνθρωπε εσύ, που πάντα προσγειώνεσαι ενώπιόν μου σαν φωτάκι λαμπερό μέσα στη νύχτα, ενδέχεται να θέλει κότσια και πείσμα μια τέτοια διέξοδος σε αισθήσεις και χρώματα, που καμιά φορά εμείς οι αδύναμοι κοινοί θνητοί αδυνατούμε να επιχειρήσουμε.
    Τότε είναι που μας παίρνει λίγο από κάτω η Ωραία λύπη, μας χαϊδεύει το μάγουλο τρυφερά, σταλάζει πάνω μας κι έπειτα μας αφήνει με σεμνότητα και γνώση να την τινάξουμε από πάνω μας σαν περίσσιο πάπλωμα τον Σεπτέμβρη, και να επιστρέψουμε δυναμωμένοι στις φούριες ενός λαμπερού καλοκαιριού.
    Το μόνο που έχω να σου ευχηθώ, σε σένα και σε όσους δεν βλέπω μα αγαπώ πραγματικά εκεί δίπλα σου, είναι καλό καλοκαίρι ακόμα και μέσα στον πιο βαρύ χειμώνα.
    Ξέρεις εσύ πώς να την αυγατίσεις την ευχή, με έχεις πείσει πολλάκις.

    @GCTMT

    Μα υπάρχει καλύτερη συντροφιά από τον εαυτό μας? Συμφωνώ απολύτως. Όταν τσακωθούμε μαζί του αρχίζουν τα δύσκολα. Τότε μόνο απειλεί η μοναξιά.
    Κι εγώ σε φιλώ 🙂

  15. Πολύ συγκινήθηκα που έβαλες imam. Είναι οι γιοί ενός πολύ παλιού μου φίλου.

    Όσο για τζην πρέπει ή να χάσω 10 κιλά ή να ψηλώσω 10 πόντους.

  16. @Μαρία

    Σ’ αγαπώ αμετακλήτως γιατί τολμάς και κοιτάζεις τη ζωή στα μάτια χωρίς να δειλιάσει το χαμόγελο στα όμορφά σου χείλη!
    Το εννοώ. Αυτό μου βγάζεις.

  17. γαματο. και βάλε τον τόνο όπου νομίζεις εσύ.

  18. Χνούδι μου το χάλασες….

  19. @Χνούδι

    Σε ευχαριστώ, κοριτσάκι. Γαμάτο σχόλιο, και τον τόνο τον έβαλα εκεί που του άξιζε 😉
    Με τιμάς πραγματικά.

    @Μαρία

    Γιατί καμάρι μου? Τη γνώμη της είπε και μάλιστα με κολάκεψε για τα καλά!

  20. χιούμορ το λένε…. (αυτό το δικό μου)

  21. @Μαρία

    Έχεις την εντύπωση πως είμαι πάντα α λα οτέρ του χιούμορ σου? Δεν έχεις καταλάβει πόσο μπροστά είσαι? Σε πεθύμησα, βλαμμενο. Πάρε το τρένο κι έλα!!!

  22. Προς το παρόν θα πάρω αυτοκίνητο και θα πάω Λωζάνη να δω το Πολυτεχνείο.

  23. @Μαρία

    Καλά. Επόμενος σταθμός gare de Bruxelles.

  24. Kι εγώ εκεί που του άξιζε τον έβαλα .
    Γάματο για το Κάλβιν, γαμάτο για το κείμενο.

  25. Τα κείμενα σου μου αποτυπώνονται τόσο πολύ που σήμερα έπεσε το μάτι μου σε διαφήμιση Κάλβιν κι αυτομάτως σε σκέφτηκα!

  26. @alepou

    Χαχα! Από τα πιο παράξενα πράγματα που μου έχουν πει! Καταπληκτικό.
    Την επόμενη φορά να εστιάσεις στα αγοράκια της διαφήμισης. Και ειδικά στη μεσούλα. Μετά, για πέντε ολόκληρα λεπτά θα υπερίπτασαι λόγω ομορφιάς και χάρης 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: