Μωβ

Με λένε Ζίνα και είμαι η ενοχική ερωμένη όλων των παντρεμένων εραστών που πέρασαν  και που περνούν από τη ζωή μου κατά καιρούς. Αυτή μου η ιδιότητα υπάρχει μέσα μου πότε σαν τίτλος τιμής και πότε σα μαύρο στίγμα, ερμαφρόδιτη όπως όλες εκείνες οι μισές αλήθειες που επιδιώκει ή αποφεύγει κανείς να αποδεχτεί αναλόγως την περίσταση.

Αυτή την εποχή βγαίνω ταυτόχρονα με τέσσερις παντρεμένους άντρες που ο καθένας τους αγνοεί φυσικά την ύπαρξη των υπολοίπων. Το Λονδίνο είναι αχανής πόλη, κανείς ποτέ δεν συναντά κανέναν τυχαία στο δρόμο ή αλλού, τουλάχιστον από όσο είμαι σε θέση να γνωρίζω. Εγώ μένω στο κέντρο και οι εραστές μου σε διαμετρικώς αντίθετα σημεία ο ένας από τον άλλο. Ένας μένει νότια, ο άλλος βόρεια, ο τρίτος ανατολικά και ο τελευταίος στα δυτικά της πρωτεύουσας. Η επιλογή τους έγινε προσεκτικά, δεν μου αρέσει να αφήνω τίποτα στην τύχη. Τους συναντώ όλους διαδοχικά, την ίδια μέρα, δύο φορές την εβδομάδα. Αλλιώς το παιχνίδι ακυρώνεται, η ηδονή μπορεί να περιμένει. Η ιστορία μας γράφεται σε νοικιασμένα δωμάτια ξενοδοχείων ή πανσιόν και ποτέ σε κάποιο προσωπικό χώρο –δικό τους ή δικό μου. Κάτι τέτοιο αργά ή γρήγορα θα φόρτιζε συναισθηματικά την ατμόσφαιρα και αυτό δεν θα το ήθελα με τίποτα.

Δεν αγαπώ κανέναν από τους τέσσερις, όλοι τους όμως με ενδιαφέρουν. Το σεξ είναι για μένα ένας τρόπος εκφόρτισης. Μόνιμη σχέση δεν έκανα ποτέ, κι είμαι ήδη σαράντα επτά ετών. Η ηδονή που αντλώ από τους εραστές μου μοιάζει με την ικανοποίηση που παίρνει ένας αλκοολικός από ένα γεμάτο ποτήρι ουίσκι. Με το σεξ ησυχάζω, κατευνάζονται οι φωνές μέσα στο κεφάλι μου, αδειάζω από υγρά και σκέψεις. Την αποχή ουδέποτε την άντεξα για πολύ. Όταν είμαι μόνη και άπραγη νιώθω σαν άγριο ζώο στο κλουβί. Μέσα μου ουρλιάζει ένα  τέρας, μια απερίγραπτη ανάγκη μού κατατρώει τα σωθικά και με αναγκάζει να βγω στο δρόμο για να κυνηγήσω τη λεία μου. Έτσι, διασκορπίζω την τρομερή αυτή ενέργεια σαν στάχτη στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα και απολαμβάνω τις στιγμές που μου αναλογούν με τον καθέναν από τους πρόσκαιρους εραστές μου.

Τον Τζέημς τον συνάντησα πριν ένα χρόνο στο Νόττιν Χιλ σε ένα υπαίθριο παζάρι. Στον πάγκο του υπήρχαν λάμπες φτιαγμένες από υδραυλικούς σωλήνες και μεταλλικά καλώδια, φωτιστικά ανακυκλωμένων υλικών και διάφορα άλλα χρηστικά αντικείμενα του ιδίου στυλ. Καθυστερώντας πάνω από τα εκθέματά του τράβηξα αμέσως την προσοχή του, πιάσαμε κουβέντα και μετά από μερικές ώρες τα πίναμε μαζί σε κάποια παμπ της πόλης όπου είπε πως σύχναζε από παλιά. Ήταν παντρεμένος και πατέρας ενός τετράχρονου, εναλλακτικός καλλιτέχνης και μανιώδης καπνιστής. Πηδηχτήκαμε το ίδιο βράδυ σε διπλανό bed&breakfast χωρίς φυσικά να μείνουμε για πρωινό.

Τον Ήθαν τον γνώρισα σε μια θεατρική παράσταση όπου είχα πάει με μια συνάδελφο από το γραφείο. Έλειπε μία θέση για να χωρέσει η οικογένειά του δίπλα δίπλα στην ίδια σειρά. Ο Ήθαν μας ρώτησε αν μπορούσαμε να μετακινηθούμε προς την άκρη ώστε να ελευθερωθεί ένα επιπλέον κάθισμα. Δίπλα μας δεν καθόταν κανείς κι έτσι δεχτήκαμε να εξυπηρετήσουμε την τετραμελή οικογένεια. Η παράσταση ήταν ενδιαφέρουσα και, επιπλέον, καθ’ όλη τη διάρκειά της το χέρι του Ήθαν δεν ξεκόλλησε στιγμή από το μηρό μου. Το χαρτάκι με το τηλέφωνο που μου έχωσε στο χέρι λίγο μετά το διάλειμμα το χρησιμοποίησα μερικές μέρες αργότερα, και αυτή ήταν η πρώτη πράξη της σχέσης μας.

Ο Τζων είναι μπάρμαν. Στο κλαμπ του με πήγε πρώτη φορά ο αδελφός μου για τα γενέθλιά του. Ήμουν χαρούμενη εκείνο το βράδυ –όχι για τα γενέθλια αλλά για την προαγωγή που είχα μόλις πάρει. Στο τέταρτο σφηνάκι, το βλέμμα του Τζων άρχισε να γίνεται πιο συγκεκριμένο. Στο πέμπτο καταλήξαμε στις τουαλέτες, πάνω στο κλειστό, βρώμικο καπάκι της λεκάνης με τα ίχνη από γόπες και τις χαρακιές από σουγιά. Αρχίσαμε να βγαίνουμε απ’ το επόμενο κιόλας Σαββατοκύριακο –τις καθημερινές τις περνά με την Ολλανδέζα σύζυγό του και τα νεογέννητα δίδυμα.

Ο Ρόμπερτ είναι ο καθηγητής μου στη γιόγκα όπου πηγαίνω κάθε Παρασκευή μεσημέρι, στο διάλειμμά μου από τη δουλειά. Γνωριζόμασταν περίπου ένα χρόνο πριν προκύψει το αμοιβαίο ενδιαφέρον που μας οδήγησε ένα μεσημέρι στο συνοικιακό ξενοδοχείο όπου δοκιμάσαμε όλες εκείνες τις ταντρικές στάσεις της γιόγκα τις οποίες ο Ρόμπερτ δεν δίδασκε στην ομάδα μας. Έκτοτε συναντιόμαστε στο ίδιο ξενοδοχείο, τις ίδιες μέρες, και πάντα με διαφορετικά ονόματα παρόλο το γελοίον του πράγματος εφόσον ο ρεσεψιονίστ μας έχει πλέον μάθει, είναι όμως ο μόνος τρόπος για να καταστεί σαφές πως κάποιος από τους δυο, αν όχι και οι δυο, είναι παντρεμένος και άρα έχει κάθε λόγο να κρύβει την πραγματική του ταυτότητα υιοθετώντας διαρκώς μία καινούρια. Η γυναίκα του είναι επίσης γιογκίστρια και φανατική οπαδός της υγιεινής διατροφής, συνήθεια η οποία κατ’ επέκταση εξασφαλίζει και στον Ρόμπερτ μια εξαιρετική φυσική κατάσταση.

Ο Τζέημς, ο Ήθαν, ο Τζων και ο Ρόμπερτ είναι νεώτεροί μου. Έχουν περίπου την ίδια ηλικία μεταξύ τους μα διαφέρουν εντελώς ως προς τα εξωτερικά χαρακτηριστικά. Κανείς δεν θα τους πέρναγε για το ίδιο άτομο. Τους συναντώ διαδοχικά κάθε Τρίτη και Παρασκευή, για περίπου σαράντα πέντε λεπτά τον καθένα τους, σε κάποιο νοικιασμένο δωμάτιο. Αυτό είναι το χρονικό όριο ασφαλείας που έχω θέσει προς αποφυγήν περαιτέρω εμπλοκής με κάποιον από τους τέσσερις. Αυτός είναι εξάλλου και ο λόγος που επέλεξα να τους συναντώ όλους την ίδια μέρα και εκτός σπιτιού, ώστε να αποκλείεται εξαρχής κάποιο συναισθηματικό στραβοπάτημα. Μέχρι ώρας το σύστημά μου λειτουργεί στην εντέλεια, παρόλα αυτά επαγρυπνώ συνεχώς μιας και στο παρελθόν υπήρξαν περιπτώσεις που τα ασφαλιστικά μέτρα δεν έπιασαν, κι αυτό δεν πρόκειται να το ανεχτώ ξανά.

Επιστρέφοντας στο σπίτι μου νιώθω κορεσμένη σεξουαλικά, αποκαμωμένη μετά από τέσσερις, ομολογουμένως ικανοποιητικούς, παρτενέρ. Ξαπλώνω με τα ρούχα στο κρεβάτι μου και παραμένω για λίγο ακίνητη κοιτάζοντας το ταβάνι. Η σωματική μου πείνα έχει σβήσει, το θεριό σιωπά. Το κεφάλι μου είναι στα σύννεφα μα τα πόδια μου είναι λες και γέμισαν μυρμήγκια. Το μέσα μου μοιάζει με άπειρο κενό, αν κάποιος με χτύπαγε θα αντηχούσα σαν άδειο πηγάδι. Δεν με πειράζει αυτή η αίσθηση, την γνωρίζω πια, την έχω συνηθίσει. Το μόνο πρόβλημα, αν μπορώ να το θέσω έτσι, είναι εκείνη η άλλη πλευρά του ολόσωμου καθρέφτη, που όταν τυχαίνει να πέσω πάνω του διασχίζοντας το χολ με συγχύζει αφόρητα. Τότε είναι που μου’ ρχεται να του δώσω μια και να τον σπάσω, μα ως ώρας καταφέρνω ευτυχώς να συγκρατούμαι.

Δύο φορές την εβδομάδα είναι σα να αλλάζω πρόσωπο. Τα χαρακτηριστικά μου σκληραίνουν, δείχνουν παράξενα. Τα χείλη μου φαίνονται χυδαία σαρκώδη, το βλέμμα μου γίνεται πένθιμα μωβ. Η άλλη πλευρά του εαυτού μου καθρεφτίζεται σαν ξένη στο γυαλί. Τότε νιώθω γυμνή από  δέρμα κι όχι από ρούχα. Το είδωλό μου στέκει μπροστά μου σαν παραιτημένο σκιάχτρο που ξεγελάστηκε προσωρινά, οι ώμοι μου είναι κυρτοί, τα δάχτυλά μου κρέμονται σαν ξέφτια από ξηλωμένο ποδόγυρο. Αν ήμουν στρατιώτης θα έμοιαζα με λιποτάκτη που δεν έχει πού να κρυφτεί. Αν ήμουν παιδί θα έσκυβα το κεφάλι. Είμαι αυτή που είμαι όμως, κι έτσι το μόνο που κάνω είναι να συνεχίζω να ζω έτσι όπως ζω και να κλείνω τα μάτια μπροστά στην όποια δεύτερη σκέψη εισβάλει στο νου μου ξαφνικά.

Σε γενικές γραμμές η εξωτερική μου εμφάνιση είναι καλή. Είμαι ψηλή, με σωστές αναλογίες και αρμονικό πρόσωπο. Προσέχω τον εαυτό μου, γυμνάζομαι, αγοράζω κομψά ρούχα, βάφω τα μαλλιά μου μία φορά το μήνα και τα νύχια μου κάθε Σάββατο. Τις μέρες των ερώτων μου όμως πέφτει πάνω μου μια σκιά και με μεταμορφώνει σε αχόρταγη λύκαινα, με μεθά. Την Τρίτη και την Παρασκευή, όσο διαρκεί η μέρα, είμαι μια γυναίκα που γεύεται την ηδονή χωρίς ηθικούς φραγμούς ή προκαταλήψεις. Δεν έχω ταμπού, απολαμβάνω όσα γίνονται, συντονισμένα και εύκολα. Επιπλέον, οποιαδήποτε περίπτωση περαιτέρω δέσμευσης, συναισθηματικής ή πρακτικής, αποκλείεται λόγω συνθηκών. Οι παρτενέρ μου είναι παντρεμένοι κι εγώ εσκεμμένα μοιρασμένη στα τέσσερα και μάλιστα ταυτοχρόνως.

Ο λόγος για τον οποίο επιλέγω πάντα να σχετίζομαι με παντρεμένους άντρες δεν είναι σημαντικός. Θα μπορούσε κανείς να πει πως πρόκειται απλώς για ένα βίτσιο, ή για ένα αίσθημα ανασφάλειας απέναντι σε κάθε είδους μόνιμη δέσμευση που θα με έβγαζε από τους ρυθμούς μου και από το στυλ ζωής μου. Ενδέχεται οι παντρεμένοι άντρες να μου θυμίζουν τον πατέρα μου, ο οποίος ανέκαθεν αγαπούσε και θαύμαζε πολύ περισσότερο τις ερωμένες του απ’ ό, τι τη μητέρα μου, ποιος ξέρει; Και τι σημασία έχει τελικά;

Αυτό που έχει σημασία είναι εκείνο το τρομερό συναίσθημα που βιώνω όταν περνώ για μια στιγμή από την άλλη πλευρά και, κοιτάζοντας το είδωλό μου στον καθρέφτη, απλώς δεν αναγνωρίζω το ίδιο μου το σώμα. Είναι εκείνες οι ελάχιστες φορές που δεν ταυτίζομαι με την κομψή ερωμένη αλλά με την ταλαιπωρημένη σύζυγο. Βλέπω τη μητέρα μου και όλες εκείνες τις απατημένες γυναίκες που πριν λίγο κρατούσα τους άντρες τους αγκαλιά και με πιάνει τρόμος. Δεν έχουν τίποτα από την αίγλη μου εκείνες οι γυναίκες. Κι εγώ δεν έχω τίποτα από τη γλυκύτητά τους. Εκείνες κι εγώ ταυτιζόμαστε μόνον όταν, έχοντας ακουμπήσει ερωτικά το σώμα του ίδιου άντρα, νιώθουμε στο στόμα την ίδια πικρή γεύση της προδοσίας και στα μάτια το πένθιμο μωβ της ενοχής  και του αναπόφευκτου τέλους.

About Theorema

Είμαι η Άντζελα Ανακόντα aka @FearOfFireflies

Posted on 7 Δεκεμβρίου, 2009, in 1 and tagged . Bookmark the permalink. 30 Σχόλια.

  1. Αγωνιούσα για την τύχη της Ζίνας μέσα από τα μάτια σου, προετοιμάζοντας τη λογική μου να καταπιεί τον οίκτο μου.

    Έτσι, ήταν μεγάλη η ανακούφισή μου, όταν ένιωσα ότι στάθηκες να κοιτάζεις αποστασιοποιημένα το είδωλό της στον καθρέφτη της και δεν της έχωσες μια να την πετάξεις απέναντι.
    🙂

  2. Ενδιαφέρουσα ψυχοσύνθεση η Ζίνα… Θα μπορούσε να είναι η αρχή μιας ταινίας ή ενός θεατρικού ( όπως και άλλα κείμενά σου ).Καθώς το διάβαζα αμέσως «οπτικοποιούνταν» ! Μου ‘ρθε στο μυαλό και η κυνικότητα του εραστή του «match point», του Woody Allen, ταινία που θεωρώ καταπληκτική! Έχεις προσπαθήσει ποτέ προς αυτή την κατεύθυνση; Θα ήταν πολύ ενδιαφέρουσα μια ταινία σου… Ξέρεις να κρατάς το ενδιαφέρον δίνοντας βάθος στους χαρακτήρες. Μ’ αρέσει!

  3. Κουραστική εν τέλει η μονοχρωμία.
    Αφήστε δε πόσο ψυχαναγκαστική μπορεί να καταντήσει.

    Για αυτό και η fauve art για μένα είναι ένα είδος φετίχ.
    (άσχετο) 😉

    Χαιρετώσας 🙂

  4. @Riski

    Δεν θα την πέταγα ποτέ έξω, δεν θα την κατηγορούσα ποτέ για τα τραύματα και για τη μοναξιά της. Η Ζίνα θα μπορούσε να είναι οποιαδήποτε σύγχρονη γυναίκα που απλώς ακρωτηριάστηκε συναισθηματικά και επιβιώνει όπως μπορεί, μέσα στον κυνισμό της.
    Μου άρεσε που είπες πως αγωνιούσες για την τύχη της. Ευχαριστώ 🙂

    @παρασκευή απόγευμα

    Ω! Αυτό κι αν είναι εξαιρετικό κομπλιμέντο! Η αλήθεια είναι πως δεν έχω σκεφτεί ποτέ την προοπτική μιας ταινίας. Θα μου φαινόταν βουνό. Ούτε όταν γράφω περνά από το νου μου κάποια κινηματογραφική διάσταση των προσώπων μου.
    Αυτό που επιδιώκω είναι να τους κάνω τόσο αληθοφανείς και ανθρώπινους όσο και ο συνάδελφος ή ο γείτονας που συναντάω το πρωί στη σκάλα… Ζωντανούς, δηλαδή, απλές οντότητες. Ευχαριστώ πολύ για την εμψυχωτική παρότρυνση 🙂
    Θα ψάξω και την ταινία.

    @GCTMT

    Καθόλου άσχετο, μικρή μου καλλιτεχνική φύση. Ίσα ίσα, το χρώμα δεν επιλέχτηκε καθόλου κατά τύχη, όπως κατάλαβες… 🙂

  5. Ζίνα… Νομίζω πως το κακό επικεντρώνεται ανάμεσα στο αιδείο της υποσευνείδητης ερωτικής ανταπόκρισης σου ως ψωλέτα, σε σχέση με το φαεινό κομμάτι του πως έχεις μάθει να μπαλώνεις ξεκούδουνα το πάπλωμα σου… Ματσαμπούκα και σεξ είναι υποκατάστατα για όλ΄αυτά που δεν θέλεις, δεν ξέρεις, δεν μπορείς να νικήσεις, με η χωρίς την βοήθεια εδικού, γιατί στο φινάλε απολαύσεις είναι, είτε παράνομες είτε νόμιμες με κίνητρο την μαυρίλα του κενού που βουλώνει κάθε φορά με σκατούρα τον τούρκικο καμπινέ….και η πλάκα είναι πως κάθεσαι εκεί και τα βλέπεις να επιλέουν και δεν το παίζεις καν νεοσύλλεκτη με σάριζα στο χέρι σκοτώνοντας το θηρίο στην Καλλιοπίνα.
    Ζηνοβία,επέτρεψε μου να σου αφιερώσω το «»όλα τελικά επιστρέφουν σ΄εμας»» του Johny Aggellakas… σου πάει γαντάκι, σαν κι αυτό που φορούσαν οι Άγγλοι ευγενείς μπάτλερ με την προζαριστή έπαρση του σερ και πολλές ανησυχίες απο πίσω…
    ΖΙΝΑ φορ έβα! ….Έτσι νομίζει… αφού έτσι πιστεύει οτι είναι…

    Θενκζ Jhumba… Μου άνοιξες τα μάτια γιατί κατάλαβα (έστω και αφηγηματικά) πως οι Γκρειτομπριτάνοι εκτός απο βαθιά κομπλεξικοί, πηδάνε και σώματα εξόχως και πατερναλιστικά ταλαιπωρημένα!

  6. Πωπω…έχεις μεγάλο ταλέντο στη δημιουργία χαρακτήρων! Διαβάζοντάς το κείμενο, σκεφτόμουν αυτό που λέει κι η παρασκευή απόγευμα. Θα μπορούσες να γράψεις υπέροχη ταινία και να κρατάς σε αγωνία τους θεατές.
    Ο κόσμος που περιγράφεις, αν και εντελώς έξω από μένα, είναι υπαρκτός και μου προκαλεί αηδία αυτή η ωμή πραγματικότητα. Η ταύτιση της ερωμένης με την παντρεμένη στο τέλος, έρχεται σαν κάθαρση, γιατί καταλήγουμε να λυπόμαστε το είδος μας και να συμπάσχουμε μαζί τους, αφού δεν μπορούμε να ξεφύγουμε από το να «νιώθουμε στο στόμα την ίδια πικρή γεύση της προδοσίας και στα μάτια το πένθιμο μωβ της ενοχής και του αναπόφευκτου τέλους.»
    Μπράβο 🙂

  7. Πολύ καλογραμμένο το πορτραίτο της Ζίνα. Ένιωσα μια παράξενη οικειότητα μ’ αυτήν την… «πένθιμη, μωβ» φιγούρα. Θα δούμε άραγε κι εδώ τις οπτικές γωνίες των υπόλοιπων εμπλεκομένων;

    Καλό απόγευμα!

  8. Δεν παιζεσαι κορίστι.Δομή ,γυρίσματα,χαρακτήρες,καλό κλείσιμο με μωβ. Εχεις σκεφτει να γράψεις θεατρικό; νομίζω θα σου πήγαινε πολύ.

  9. Και μη μου λες μετά πως υπερβάλλω! Οι αντιήρωές σου, Θεώρημα, είναι νεογέννητα πουλιά που κρώζουν στη φωλιά τους πεινασμένα και εκκρεμή. Μα το μεγάλο ράμφος με το σκουληκάκι δεν έρχεται ποτέ.

  10. Τι μαγευτικά που γράφεις, Θεώρημα! 😀

    Όσο και να προσπαθεί ν΄αποφύγει το να γίνει η εικόνα στον καθρέφτη, η προδομένη σύζυγος, να που ειδικά αυτές τις 2 φορές τη βδομάδα της μοιάζει. Μου μοιάζει λίγο με το σκύλο που κυνηγά την ουρά του…

  11. Απο τα λιγότερο ψαγμένα σας. ΥΤποθέτω οτι δεν μπορείτε -ουθτε εσεις- να πειτε την αληεθια οπως τη νοιωθετε;

    (νομαδ, που βαριεται να λογκαρει και σε λιγο θα βαριεται να μπει και στο νετ αν δεν ειναι να κατεβασει καμια ταινιουλα. χρεμετισμους παντως :Ρ)

  12. προδομενη συζυγος μαι ας, μπαι δε γουει. αυτο ισχύει μονο στην απολυτη κοινοτοπια, δηλαδη στο σινεμα.

  13. επισης παρακαλέστε τους αγαπητους σχολιαστες σαν να σταματησουν να σας λενε συνεχώς οτι «γραφετε μαγικα», γιατι αν συνεχίσουν ετσι σε λιγο θα γραφετε μαλακίες. Και τωρα γραφετε -φυσικά ολοι μας- αλλα το κανετε με μετρο. Οταν εκθειαζουν μια μαλακία σας, μην τους εχετε εμπιστοσύνη.

  14. Αυτό το κείμενό σας δεν είναι ιδιαίτερα ωραίο-από λογοτεχνική άποψη, αλλά είναι συγκλονιστικά αληθινό.
    Νομίζω πως κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας αν δεν παραδεχτούμε πως τη Ζίνα την ξέρουμε, τη γνωρίσαμε, είναι φίλη, γνωστή μας, είναι εμείς (κάποτε, τώρα).
    Και το πιο ωραίο του (κειμένου) είναι το τέλος: όλοι είμαστε όλες οι πλευρές του νομίσματος. Ανάλογα με τις περιστάσεις, εμφανίζεται άλλη πλευρά μας. Αλλά περνάμε από όλους τους ρόλους κάποια στιγμή…

  15. Α, δηλαδή είναι πουτάνα! 😛

  16. @Άγγλος ομοφυλόφιλος

    Νομίζω πως δεν είναι θέμα προτίμησης ή εθνικών χαρακτηριστικών. Θα έλεγα πως οποιοσδήποτε μπορεί να πηδήξει οποιονδήποτε, ασχέτως καταγωγής, γλώσσας ή πολιτισμικών παραδόσεων.
    Το μόνο που χρειάζεται είναι να συναντηθούν δύο άνθρωποι και να καταλάβουν πως αυτό είναι το πρώτο πράγμα που θέλουν να κάνουν μεταξύ τους. Κατόπιν βλέπουμε 😉

    @annanas

    Εμένα αυτή η πραγματικότητα δεν μου προκαλεί αηδία. Αηδία μου προκαλούν κάτι τηλεοπτικά καρέ που δεν έχουν απολύτως τίποτα να κάνουν με νόμιμο ή παράνομο σεξ και πηδιόλες μελαγχολικές που θέλουν επειγόντως ψυχανάλυση.
    Αυτού του είδους η πραγματικότητα απλώς αναγνωρίζω πως είναι τόσο ανθρώπινη όσο και σκληρή. Πέραν τούτου, τίποτε άλλο…

    @Γρηγόρης Αντωνόπουλος

    Όχι, αυτή τη φορά η Ζίνα είναι ολομόναχη 🙂

    @utopiacl

    Χεχε… Έχεις να μου προτείνεις ένα ενδιαφέρον καστ? Κάτι σε Παπακαλιάτη, λόγου χάρη? Πέρα από κάθε λογική, αυτό το αγόρι νομίζω πως ξέρει να στήνει τηλεόραση (με όσα αυτό συνεπάγεται και σημαίνει, οκ…).

    @Πηνελόπη

    Σιωπή εσύ. Άντε γιατί θα πιάσω το μεγάλο πουλί με το τεράστιο ράμφος και θα το βάλω να τρέχει ξωπίσω των σκουληκιών που, ως δια μαγείας, θα έχουν βγάλει φτερά και θα τρέχουν σαν τον άνεμο. Και εκεί να δω τι θα έρθεις να μου πεις. Άντε γιατί παρόλη την επαίσχυντη αναχώρησή σου συμβαίνει να μου λείπεις… (εξαιρετικά).

    @renata

    Σε φιλώ γλυκά, μικρό μου κοριτσάκι 🙂

    @kleine wolke

    Σας καλημερίζω με κέφι και μεγάλη χαρά που ερχόμενη στην οθόνη σας βρήκα εδώ 🙂

    @nomad1

    Φυσικά και δεν μπορώ να πω την αλήθεια απολύτως όπως την νιώθω!!! Ένας απλός άνθρωπος είμαι κι εγώ, τι νομίζατε?…

    @nomad2

    Φυσικά και ισχύει μόνο στο σινεμά!!! Προδομένη/ος σύζυγος ΔΕΝ υπάρχει. Υπάρχουν μόνο άνθρωποι που εθελοτυφλούν και συμβιβάζονται…

    @nomad3

    Φυσικά και γνωρίζω πως οι σχολιαστές μου με ενθαρρύνουν υπερβολικά!!! Και τους λατρεύω γι’ αυτό, ακόμα κι αν κατά βάθος διατηρώ την επίγνωση των πράξεών μου.
    Το κείμενο πέρασε δια πυρός και σιδήρου μέχρι να δημοσιευτεί και μάλιστα, για να είμαι ειλικρινής, δημοσιεύτηκε για έναν πολύ συγκεκριμένο λόγο:
    για να επικυρωθεί ή να διαψευστεί μία (μάλλον δύο) άποψη που το ήθελε κάκιστο. Κάτι σαν στοίχημα με τον εαυτό μου, δηλαδή. Εσείς την επικυρώσατε.

    Όταν είστε τόσο εύστοχος και καμικάζι σας μισώ.
    Και ξέρετε γιατί;
    Επειδή βαρεθήκατε το νετ και μπαίνετε μόνο αν είναι να κατεβάσετε καμιά ταινιούλα. Παρόλα αυτά επιμένετε να διατηρείτε πάντα τον ίδιο αξιοθαύμαστο παλιοχαρακτήρα, κι αυτό είναι σπαστικό, γιατί εμείς δεν είμαστε ταινίες, άρα δεν έχετε κίνητρο να ασχολείστε μαζί μας.

    Σας χαιρετώ αγωνιστικά και σας ευχαριστώ από καρδιάς που τολμάτε ακόμα να μου λέτε την αλήθεια.

    PS
    (να δείτε το Closer).

    @lemon

    Πολύ σωστά όσα είπατε. Λέξη προς λέξη.
    Η Ζίνα είναι μια ύπαρξη που ζει μέσα σε κάθε γυναίκα που κατανοεί τον εαυτό της λίγο πιο κάτω από την επιδερμική επιφάνεια. Με όλα της τα πρόσωπα. Η Ζίνα δεν είναι μύθος, είναι πραγματική.

    @Spy

    Καλέ μου μεσιέ Κατάσκοπε, καλημέρα!
    Η Ζίνα δεν πληρώνεται για να παρέχει τις υπηρεσίες της. Το κάνει από προσωπική επιλογή.
    Κάποιος μου είπε μια φορά πως όσο πιο πουτάνα είναι η γυναίκα τόσο πιο αξιόλογη φαίνεται στα μάτια ενός άντρα. Μάλλον άλλο εννοούσε από αυτό που εννοείτε εσείς, ε?…
    Ο ίδιος άνθρωπος μου είπε πιο συγκεκριμένα πως μια γυναίκα που δεν είναι πουτάνα στο κρεβάτι είναι μια γυναίκα πληκτική. Αυτό πώς σας φαίνεται? 😉
    Η Ζίνα δεν είναι πουτάνα, είναι μοναχική, κομπλεξική, συμβιβασμένη και αδύναμη.

    @So_Far

    Ναι, απόλυτα. Το μόνο που θα απαντούσα αν κάποιος με ρώταγε «πώς σου φάνηκε το κείμενό σου;» θα ήταν αυτό: πρόκειται για ένα ρεαλιστικό κείμενο, ως προς την κεντρική του ιδέα, και τίποτε πάρα πάνω.

  17. Ενδιαφέρον πορτραίτο. Καλόγραμμένο σκίτσο. Σαν να ήσουν ένας σκιτσογράφος του δρόμου και η Ζίνα να έκατσε στο σκαμπό να τη σχεδιάσεις. Με κράτησε ως το τέλος. Μου έλλειψε η αλήθεια είναι λίγη δράση,ένα ανατρεπτικό περιστατικό. Προσπάθησα να φανταστώ τη Ζίνα μια Παρασκευή που η καλοσχεδιασμένη της απόλαυση γίνεται αγγαρεία. Που γυρνά σπίτι και πεινά ακόμα.
    Καλημέρα 😉

  18. αυτο δεν ειναι ζωη, ειναι χειρουργικη επεμβαση, κάπως. εχω την αισθηση οτι κατι μου διαφευγει. αισθανθηκα μια δυσφορια, αλλα εν προκειμενω αυτο το θεωρω τεκμηριο καλου κειμενου.

  19. @Eraserhead

    Χαίρομαι που λες ότι σε κράτησε ως το τέλος. Τουλάχιστον υπήρχε ένα νήμα πλοκής, έστω και στατικής.
    Νομίζω πως η απόλαυση της Ζίνας έχει πράγματι κάτι από αγγαρεία: μυρίζει τον καταναγκασμό του συμβιβασμένου ανθρώπου ο οποίος ουσιαστικά δεν αποφασίζει πια για τη ζωή του.
    Σε φιλώ 🙂

    @deadend mind

    Είναι λέτε τεκμήριο καλού κειμένου? Χμ… Ίσως ως προς τις εικόνες που φαντάστηκε ο κάθε αναγνώστης, αν υποθέσουμε πως εδώ περιγράφεται ένας κοινότοπος άνθρωπος με κοινότοπες αδυναμίες. Τίποτα άγνωστό μας, δηλαδή…
    Πιστεύω πως λίγο πολύ σε όλους μας υπάρχει κάτι από τη Ζίνα. Ο καθένας με τον τρόπο του βιώνουμε δυσφορικές καταστάσεις καθημερινά.

    Επιμένω να πιστεύω όμως πως ο nomad είχε δίκιο: το κείμενο καθεαυτό έπασχε γλωσσικά, δομικά και υφολογικά.
    Χαίρομαι όμως που βλέπω πως το περιεχόμενο τουλάχιστον σήμαινε κάτι ξεχωριστό για τον καθένα. Δημιούργησε σκέψεις κι εντυπώσεις.
    Και χαίρομαι ακόμα πιο πολύ που αισθανθήκατε κ.ά.τ.ι! 🙂
    Ευχαριστώ!

    @αστός

    Μαύρο;… Θες?

  20. Προσωπικά, Θέωρημα, όσο μου αρέσουν τα κείμενά σου, θα στο λέω. Αν θεωρώ τους αντιηρωές σου συγκλονιστικούς, θα στο λέω. Αν όχι, πάλι θα στο λέω. Ως εκ τούτου, σου λέω ότι το κείμενο δεν έπασχε ούτε γλωσσικά ούτε δομικά ούτε υφολογικά.
    Και μια «λεπτομέρεια» που διέφυγε των αγαπητών αναγνωστών: το κείμενο δεν είχε μία πουτάνα αλλά τέσσερις. Και νομίζω αυτές οι τέσσερις ήταν οι πρωταγωνίστριες.

    Όσο για σένα, ξενιτεμένο μου πουλί, πάρε ένα σκουληκάκι κι έλα να με ταϊσεις, ράμφος με ράμφος κι άσε τα σάπια. :Ρ
    : )

  21. @Πηνελόπη

    Αχ!… Αυτό το σχόλιο με πόνεσε 🙂 🙂 🙂
    (επίτηδες το κάνεις και κολλάω κάθε φορά;;;)

  22. (κι αυτό με τις τέσσερις πουτάνες πρωταγωνίστριες με έκανε σκόνη… γμτ σου -να μην πω για το σκουληκάκι!…)
    🙂

  23. καλό αλλά τον κόσμο θα τον κυριεύσουν οι dark blue

  24. @αστος

    Εντάξει λοιπόν. Είναι το αγαπημένο μου χρώμα, άλλωστε, πώς να στο αρνηθώ;

    @Κ.Κ.Μοίρης

    Dark blue θέλετε? Dark blue θα έχετε. Scroll up, my dearest.

  25. Ναι! Δεν ξέρω τι να σου πω, πραγματικά! Με κάτι τέτοια αναρωτιέμαι γιατί κυκλοφορούν τόσοι άχρηστοι εκεί έξω και τόσο πολύτιμοι εδώ μέσα (συγγραφείς εννοώ) 😉

  26. Καταπληκτική γραφή, όπως μας έχεις συνηθίσει (και κακομάθει) ως τώρα. Ο καθρέφτης του χωλ ήταν το στοιχείο που διέλυσε τις αμφιβολίες μου: διηγείσαι το Dorian Grey της σύγχρονης εποχής και του θηλυκού γένους. Καλό βράδυ. 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: